Desiderium Intimum

Uśmiechnął się blado.

- To... super - mruknął. - Zakazany Las nareszcie stanie się jeszcze niebezp... to

znaczy, bezpieczniejszy.

Sądząc po minach pozostałych, siedzących przy stole osób, myśleli dokładnie tak

samo.

- A co u was? - huknął Hagrid, uśmiechając się szeroko.

*

"Dodatek" Tonks miał na wszystkich niezwykle intrygujące oddziaływanie. Ron i

Hermiona zaczęli dziwnie się sobie przyglądać i byli dla siebie wyjątkowo mili.

Rudzielec po jakimś czasie całkowicie zapomniał o Ginny, migdalącej się w kącie ze

swoim chłopakiem, i nie potrafił oderwać oczu od rumieniącej się na przemian i

wybuchającej pijackim chichotem Hermiony. Anastassy w końcu znudziło się wbijanie

w Harry'ego wzroku kopniętego spaniela i zgodziła się zatańczyć z Neville'em.

Harry odetchnął z ulgą. Miał jej już serdecznie dosyć. Czuł, że coraz bardziej kręci

mu się w głowie. Co, prawdę mówiąc, było nawet całkiem miłe. Przynajmniej powoli

udawało mu się zapominać o tym potwornym uczuciu upokorzenia i strachu, jakie go

ogarnęło, kiedy zobaczył stojącego w drzwiach Snape'a. I o bolesnym uścisku w

piersi, gdy usłyszał słowa Luny: "To znaczy, że go kochasz".

Zacisnął powieki, próbując przepędzić te myśli z głowy, po czym otworzył oczy i

zerknął na Rona, który od jakiegoś już czasu niemal desperacko zerkał na parkiet. I

na Hermionę. Na parkiet. I na Hermionę.

No cóż, wygląda na to, że jego przyjaciel potrzebował małej pomocy. A Harry z

przyjemnością mu jej udzieli. Byle tylko zapomnieć o tych odbijających się echem w

czaszce słowach i tym wwiercającym się w mózg spojrzeniu czarnych oczu.

Hermiona rozmawiała właśnie z Tonks, Luną i Hagridem, który wypił już dwa kufle i

zaczął trzeci. Harry przesunął się nieco w bok i kopnął. I chyba udało mu się trafić w

nogę Rona, ponieważ przyjaciel skrzywił się i spojrzał na niego z wyrzutem.

Wskazał głową na parkiet, a później na Hermionę. Ron zarumienił się i pokręcił

głową. Harry kopnął ponownie. Ron wbił w niego rozdrażnione spojrzenie i przewrócił

oczami. Zerknął nerwowo na Hermionę i przełknął ślinę. Siedział przez moment,

jakby walcząc ze sobą, a po chwili ponownie spojrzał na Harry'ego, jak gdyby

poszukując wsparcia i kolejnego kopniaka. Ale Harry uniósł tylko zachęcająco kciuki i

uśmiechnął się.

Ron wziął głęboki oddech i na przemian rumieniąc się i blednąc, pochylił się do ucha

Hermiony i coś jej wyszeptał. Dziewczyna zaczerwieniła się i oderwała od rozmowy.

Spojrzała na Rona, uśmiechnęła nieśmiało i skinęła głową.

Oboje wstali i ruszyli w stronę parkietu. Ron odwrócił się jeszcze na chwilę, aby

posłać Harry'emu rozradowany uśmiech, a chłopak zdusił chichot, zanurzając usta w

swoim piwie.

Och, pomiędzy nimi naprawdę ziała przepaść... Ogromna, niezmierzona przepaść...

Pokręcił głową i spojrzał na pozostałych przy stole Tonks, Lunę i... A gdzie się

podział Hagrid?

Harry rozejrzał się i zobaczył, że półolbrzym siedzi przy barze i opróżniając kolejny

kufel, prowadzi ożywioną dyskusję z barmanem.

Luna odstawiła czwarty, pusty już kufel kremowego piwa, i uśmiechnęła się

niepewnie.

- Nie wiedziałam, że to jest takie dobre, Harry. Z chęcią naci... napiłabym się jeszcze

jednego - powiedziała, rozglądając się zachwyconymi, błyszczącymi oczami po

pomieszczeniu. - Wszystko jest takie... świecące. I falujące. To naprawdę

niesamowite. - Harry, który sam miał już trudności ze skupieniem wzroku, również

rozejrzał się po wypełnionej w większości migdalącymi się parami sali. - Wszyscy

wydają się mieć taki... dobry humor - dodała Krukonka, przyglądając się całującej się

przy stoliku obok parze. Po chwili spuściła wzrok, zarumieniona, i spojrzała w

iskrzący się obrus. Zerknęła na siedzącą obok Tonks i uśmiechnęła się do niej

nieśmiało. Ale Nimfadora zdawała się tego nie zauważyć, zbyt zajęta rozglądaniem

się po sali i uśmiechaniem pod nosem z powodu roztaczającego się wszędzie

widoku.

- Och - zachichotała, wskazując dyskretnie na Rona, który próbował właśnie, nieco

nieudolnie i bezskutecznie, pocałować Hermionę. - Czyż to nie urocze? Kto by

pomyślał, że odrobina...

- Masz prześliczne włosy - wystrzeliła nagle Luna, która od paru chwil nie odrywała

od niej wzroku. Harry zakrztusił się piwem, które właśnie sączył, i szybko zerknął na

Tonks. Jej włosy, jeszcze chwilę temu jasnoróżowe, przybrały barwę karmazynowej

czerwieni. Tak samo jak twarz. - A teraz są jeszcze ładniejsze - dodała Krukonka,

uśmiechając się nieprzytomnie i wyciągając dłoń w stronę ciemniejących coraz

bardziej włosów Tonks. Nimfadora odsunęła się błyskawicznie, odtrącając rękę Luny.

- Przestań - syknęła cicho, wbijając w dziewczynę pociemniałe, nieprzyjemne

spojrzenie. Zerknęła nerwowo na Harry'ego, który uważnie przyglądał się drżącym