Маўчанне травы: Паэма лёсу

Так думаў мой бацька... А недзе За тысячу вёрст ад лазні Хвіліны заглытваў нелюдзь І з часу гадзюкай вылазіў. Над летнім сонцастаяннем Адзін, неадкладны, шалёны — Таксама клопат — груганіў: Мільёны, мільёны, мільёны. «Пад грэбень — усю Еўропу, Пад грэбень — аж да Ўрала. Яўрэі — найпершы клопат: Дзесяць мільёнаў. Мала! Пад грэбень — спагады ніякай! — Каб нам прасторы хапала. Дваццаць мільёнаў— палякі. Мала! Мала! З крыві— ад самых пялёнак Арда Чынгіс-хана ўставала. Рускія — сто мільёнаў. Мала! Мала! Мала! Германія! Новы бераг Вялікай, сусветнай, дзяржавы!» Перад вачыма Герынг Танец чыніў крывавы. Скакаў на стале, а фюрэр Прарочыў уладу над светам: «Яшчэ не такія фігуры Станцуем,— пад боты, планета! Пад кулю — любое пытанне, Пад кулю — позірк няветлы! На шары зямным — наш танец. Скачы ў крыві, планета! Час! Ні хвіліны спазнення! Германія! Хопіць цясніцца!» «Дортмунд!» — сігнал наступления, «Дортмунд! — зрывае граніцы. І гоніць затвор у патроннік Германію, дух стагоддзяў... Адною дарогаю сёння 3абойца і сейбіт ходзяць. Два клопаты, а планета Адна, і другой не будзе... Не зналі той ноччу аб гэтым Hi бацька, ні ўзборскія людзі. Не знаў і я, зразумела... Напіўшыся сырадою, Я ў сне паміж красак белых Сцяжынку праз луг адольваў. Вы бегалі так хоць аднойчы? Вы зведалі тую праяву? Ляціш нерухома, a ў вочы — Сонца, і кветкі, і травы. Чаму ж яны белыя толькі?! Ага! Малако збіраюць! І чуецца: мама з дойкі Гарлач напаўняе з краем. «Вось гэта,— кажа,— ад цёткі, Што Дзятлінкаю завецца»,— I пеніцца кубак салодкі I мёдам у рот ліецца. «А гэта ад дзядзькі Рамонка: ён трохі гарчынкі дабавіў»,— I ў сне я прыцмокваю звонка, Прыпухлымі ў красках губамі. Я ўсіх пазнаю, хто жыве тут, I сваркі няма ў нас ніколі. Мы — дзеці. I наша планета — Вось гэты луг пад шчакою.