Маўчанне травы: Паэма лёсу

Ну вось і вада нагрэта, І каменка пухне ад духу, І венік, прапахлы летам,— Зганяй на палку галадуху!.. То вухкае, то якоча, То просіць паддаць яшчэ раз — Яўсей, заўсёды ахвочы Збіць з каменкі першы інтэрас. Каўганку падкінуць з пытаннем: «Ну як, галава не лысее?» Другую сустрэнуць маўчаннем: Тут жарты благія з Яўсеем. Калі ж пасля трэцяй меры З грудзей яго вырвецца клёкат — Слабейшыя пнуцца за дзверы, А мы — на падлозе ўпокат. І плечы гараць, і вушы, Займае і дух, і мову. А зверху, бы молатам, глушыць Яўсееў венік дубовы. Бярозавых ён не прымае: «Не паранне з ім, а забава. Бяроза — яна для маю Ды хату падмесці бабам». Згаджаўся Васіль, што мускул Цвярдзее з дубовым лістам, Ды ўсё ж для душы беларускай Радней той вязанак бруісты — Той хвалісты, з шэптам зялёным, Што ў летняй гуллівай павазе З пагоркаў бяроз нахілёных Прыбег ручаінамі ў лазню. І вось ужо грудзі і плечы Лясною абкатвае плынню: То ўспомніць ласкава аб нечым, То сонцам спякотным нахлыне. I ўсе тым дыханнем сагрэты, Лістота шуміць гаманкая — Каму адзвінела ўжо лета I тым, каго вёсны гукаюць. Зялёнага веніка смага, Зялёнае сонца бярозы! У цела ўліваецца брага — П'янее самы цвярозы! I ўжо халадзёнкаю з дзежкі Задуху не згоніш тую: Хто наўскач, а хто ўперабежку — Усе да рэчкі прастуем. Тут, праўда, мужчын не багата: Куляюцца дзеці, як гyci, Ды пара падлеткаў цыбатых, Чый сорам хавацца не мусіць. Ды з полымем за плячамі, Хоць плаваць вучыўся ў сякеры, Бяжыць Сілівей і адчайна Нырае, аж ёкае бераг.