Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

— Proszę mi powiedzieć, Eli — zapytał Romero czy nie ma pan uczucia, iż żegnamy się z tym miejscem na zawsze?

— Dlaczego, oczywiście że nie!

Kiedy wracaliśmy, Romero wskazał laseczką na Andre i Żannę stojących przy trapie.

— Pożegnanie Hektora z Andromachą. Będziemy świadkami czułych wyznań.

Stanęliśmy tak blisko, że słyszeliśmy całą rozmowę. — Moglibyście już odjechać! — powiedziała Żanna. — Zmęczyło mnie to ciągłe żegnanie się z tobą.

— Nie odstępuj od zaleceń lekarskich! — nastawał Andre. — Posiłki, praca, przechadzki, sen — zgodnie z przepisanym planem. Po powrocie zażądam sprawozdania.

— A ty nie choruj i nie zalecaj się do pięknych dziewczyn z innych gwiazd, jeśli takie napotkasz. Jestem zazdrosna.

— Zazdrość to przeżytek z najgorszych czasów historii ludzkości.

— Dla mnie to nie jest przeżytek. Nie odpowiedziałeś mi, Andre, i to mnie niepokoi!

— Uspokój się, na Orze nie będzie ludzi, a nie zamierzam zakochiwać się w jaszczurkach lub anielicach. Wziąłem Romera pod rękę i poszedłem z nim do rakiety.

— Ciekawe, jaki oni mają stopień wzajemnego przystosowania? — zapytał Paweł. — Przecież od trzech lat nie odstępują jedno od drugiego.

— Wielki nie zdradza tajemnic osobistych, a sami też nie są skorzy do zwierzeń. Nie mogę zaspokoić pańskiej ciekawości, Romero.

Człowiek to jednak dziwne stworzenie. Niczego tak nie pragnąłem jak podróży na Orę, ale zrobiło mi się smutno, kiedy patrzyłem przez okno rakiety na oddalającego się Plutona. Pragniemy nowego i jednocześnie boimy się utracić stare. Jedną ręką nie można uchwycić dwóch przedmiotów, jedną nogą nie da się stąpnąć w dwa miejsca naraz, a jednak w gruncie rzeczy zawsze do tego dążymy. Czy nie stąd przypadkiem wywodzi się obrzęd pożegnania, z jego objęciami, łzami i smutkiem? Na myśl, że ktoś mnie na Plutonie zastąpi i ósme, najpiękniejsze słońce powstanie beze mnie, straciłem humor. Do diabła, jak mawiano w starożytności, czemu nie możemy być wszechobecni? Co przeszkadza nam zostać wszechobecnymi? Niski poziom techniki, czy po prostu to, że nigdy nie zastanawialiśmy się nad tym problemem? Czemu każdy z nas jest jednym, jedynym? Lusin tworzy od niechcenia nowe zwierzęta oddziałując na kwasy nukleinowe zarodków, czyż więc tak trudno zdublować się, stworzyć kilka identycznych „egzemplarzy” tego samego człowieka? Dwie Wiery, ośmiu Romerów, Andre w czterech osobach: jeden buduje nowe deszyfratory, drugi pieści swoją Żannę, trzeci komponuje, czwarty poszukuje Galaktów! Odjechać, ale pozostawić siebie, jednocześnie być obecnym i nieobecnym, to byłoby wspaniałe!

— Założę się, że pan fantazjuje na jakiś niebywały temat — powiedział Romero.

Oprzytomniałem. — Rozstanie Andre i Żanny naprowadziło mnie na myśl, że urządziliśmy swoje życie nie tak znów wygodnie, jak się tym ciągle chwalimy.

— Pragnienia zawsze wyprzedzają możliwości, nie na darmo Andre utyskuje, że połowa jego potrzeb nie jest zaspokojona, mieszając dla większego wrażenia potrzeby z pragnieniami. A propos, on ciągle jeszcze żegna się, proszę spojrzeć.

Andre nie odstępował od okna. Planeta zmniejszała się, po jej tarczy toczyły się trzy słońca, które z oddali wydawały się jaskrawsze niż były w istocie.

Odwróciłem się od Plutona. Przed nami wyrastał podobny do gigantycznej soczewki „Pożeracz Przestrzeni”, a obok niego, zachowując przepisową odległość, wisiały pozostałe statki galaktyczne. Tylko z wielkiej odległości można było ogarnąć wzrokiem te ogromy. Oczywiście ziemski Księżyc jest większy od każdego z tych statków, ale całą Stolicę wraz z jej piętnastomilionową ludnością można by swobodnie zmieścić we wnętrzu gwiazdolotu.

W burcie statku galaktycznego rozwarł się wylot tunelu kosmodromu i rakieta wylądowała.