Выбраныя творы ў двух тамах. Том 2

Другому — звярнулі шыю. Прыклад трэцяга салдата перабіў малому Карпюку пазваночнік!

Юрык мучыўся гадоў з дваццаць. Знайшлася нават удава, што выйшла за Карпюка замуж. Толькі дзяцей яны не мелі: ніжэй пояса ў інваліда ўсё амярцвела. Юрык не ўставаў з ложка.

Памянуўшы яго, мужчыны захмялелі. Моўчкі закусвалі, яны ж надта захацелі выказаць свой жаль, а побач былі пакорныя слухачкі — зусім староннія, таіцца перад імі няма патрэбы.

Лысаваты пачаў здалёк.

Ай, добра, Казік, што цябе застаў! Жонка зарплату заграбастала, ледзь паспеў чырвонец перакласці. Дамоў не панясеш, бо куды ты яго схаваеш, зараза, усе твае кішэні ведае — трэ неадкладна пусціць грошы ў дзела. Пачаў перабіраць падзеі і спахапіўся — гадавіна ж сёння! Кірую да цябе, а паміж тэлевізарамі — прыёмшчыца з гэтым, цырк!..

О-о, не толькі кішэні — кожную тваю нітачку яны дасканала ведаюць! — Казімір адцягваў увагу на іншае.— Зрэшты, ім, бедным, таксама не соладка. У маёй кабеты вены ўздуліся...

Што ты іх бароніш, Ка-азік?!. Я са сваёй насмерць пасварыўся! Зяця майго ведаеш? Учора жонка з дачкой зноў пасылалі да Віктара забіраць чамадан з Фэліным дабром, а мне разумей — разводзяцца. I ўжо каторы раз!.. Цырк!..

Эдвард паспяшыў растлумачыць партнёршам, якія, здавалася, праявілі нарэшце да размовы абодвух мужчын цікавасць:

Віктар — залаты хлопец, але ж дома нават не пікні пра гэта — дачка з жонкай вочы выдзеруць! Паслухайце вы толькі! На дзень нараджэння купіў яму электронны гадзіннік. Шафёру хранометр такі — знаходка. Ідзе — секунда ў секунду, накручваць не трэ, а трасі яго і кідай — як хочаш! То што вы думаеце? Як уз'елася на мяне дачка, а з-за чаго? Праявіў вольнасць — яе не спытаўся! Жонка адразу — падтакваць! Каб немаведама што выкінула дачка, мая баба зараз жа заступіцца — цырк!..

Шчэ як Фэля пачынала толькі курыць, я аблаяў, а маці, замест таго каб мяне падтрымаць, з кіпцюрамі: «Ты чаго да дзіцяці ле-езеш, сама ведае. што ро-обіць!» I во ўчора ляглі вечарам на канапу ды паміж сабой — бу-бу-бу-бу! А тады мне — ідзі па чамаданы. Ну, схадзіў. Выпілі з Віктарам чарку, другую. Пагутарылі, як людзі, пра жыццё... Я разумею яго: тры гады распісаныя, а патомства — ніякага! Есць усё несалёнае, цукру — ні ў рот, адкуль дзіцяці быць — ад нікатыну ды кавы? Фэля ад усяго гэтага — адна скура ды косці, а хіба ў машчах зародзіцца табе новае жыццё?..

I от так разыдуцца на тыдзень, каб потым зноў!.. Усё гэта можна прадбачыць і не паўтараць тых самых глупстваў! Але ж адна і другая — дурныя, уладалюбівыя ды, як графіні, амбітныя — слова праўды не скажы!

I тут разжалены Эдвард яшчэ болей прыстаў да пасця-рожаных партнёрш:

Жыццё гэта, па-вашаму?

Чалавек закрануў балючую для абодвух струну. Ды хіба — для абодвух? Нават каб і Віктар тут быў, і ён паўтарыў бы ўсё за цесцем, напэўна — слова ў слова.

Мужчыны паспешліва высушылі шклянкі ды адчулі раптам, якія яны ўтраіх нешчаслівыя, колькі даводзіцца ім кожны дзень дома цярпець. Яшчэ адчулі, якую вялізную асалоду дае мужчынская салідарнасць. Яны, парэшце, могуць уволю выгаварыцца, знайшоўшы спагадлівых, сардэчных слухачак. Эх, каб жанкі ведалі, з кім яны тут,— усе тры аж пазелянелі б ад злосці. Так ім, заразам, і трэба. Бо ўжо сабе вырашылі: мужы — памыйныя вёдры для іх. Бачыш ты?