Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— A tak to, że nasi mechanicy są gorzej wyszkoleni od waszych, więc trzeba ich mieć więcej na pokładzie, by osiągnąć zbliżone do waszych rezultaty — wyjaśnił Caslet. — Ta redukcja będzie naprawdę odczuwalna tylko w ekipach usuwających zniszczenia. Nieobecność Marines jeszcze pogorszy sprawę.

— Fakt — zgodziła się Honor. — Należy jednak pamiętać, że każde starcie musi być krótkie i szybko rozstrzygnięte, bo inaczej i tak je przegramy. W tych warunkach ekipy awaryjne tracą poważnie na znaczeniu.

— Według mnie to zbytni optymizm — zaprotestował McKeon. — Ale w sumie musimy gdzieś zaryzykować. Dobra, Warner. Z kogo jeszcze możemy zrezygnować?

— Jeśli zredukujemy obsady dział i wyrzutni do minimum niezbędnego do prowadzenia samodzielnego ognia w przypadku odcięcia od centralnego systemu kierowania ogniem i zrezygnujemy z obsady pokładu hangarowego, da nam to trzysta dwadzieścia pięć osób. Nie wydaje mi się, by można było załogę bardziej zredukować, nie tracąc poważnie na zdolności bojowej okrętu.

— Razem ośmiuset siedemdziesięciu pięciu — podsumowała Honor. — Czyli na każdy okręt potrzebujemy tysiąc trzysta osób.

— Tysiąc trzysta dwadzieścia pięć według moich obliczeń, ma’am — sprzeciwił się McKeon z uśmiechem. — Ale to drobna różnica, prawda?

— Nie szkodzi — uśmiechnęła się Honor. — A tak w ogóle to nieuprzejmie jest wytykać komuś jego słabe strony.

— To nie ja wytykam — odciął się McKeon z niewinnym uśmiechem.

Pozostali wyglądali na wygłupionych, wyczuwając, że nie łapią podtekstów, a więc i nie rozumieją sensu rozmowy. Zbyt krótko znali Honor, by móc zrozumieć w czym rzecz, ale i tak nieco rozładowało to napięcie.

— Niech już będzie, że to ja — przyznała z westchnieniem. — Z twoich obliczeń wynika, że obie jednostki klasy Warlord będą wymagały dwóch tysięcy sześciuset pięćdziesięciu ludzi załogi.

— Też mi tyle wyszło — zgodził się McKeon. Honor spojrzała na Casleta i spytała:

— A o ile możemy zredukować załogę krążownika klasy Mars?

— Mniej więcej o tyle samo, ma’am. O około czterdzieści procent.

— Czyli na obsadzenie każdego potrzebujemy po około sześciuset ludzi — oceniła Honor, biorąc się do liczenia. — Razem dwa tysiące czterystu… plus dwa tysiące sześćset… nie licząc obu lekkich krążowników, wychodzi pięć tysięcy pięćdziesięciu. Razem z nimi około sześciu tysięcy. Zgadza się?

— Nie podoba mi się aż taka redukcja załóg, ale Warner wie, co mówi — ocenił McKeon. — Powinno się udać, zwłaszcza jeśli będą strzelały tylko z jednej burty, a przy dobrym manewrowaniu jest to osiągalne… W tych warunkach sześć tysięcy brzmi rozsądnie.

Ramirez i Benson przytaknęli bez słowa. A Gonsalves i Simmons poszli ich śladem, choć z pewnym ociąganiem. Najmniej zadowolona była Gonsalves, ale i jej potwierdzenie było zdecydowane.

— Mamy około pięciu tysięcy jeńców z flot Sojuszu, którzy nie zdążyli jeszcze wszystkiego zapomnieć, bo nie siedzą tu aż tak długo — przypomniała Honor. — I szkolimy w tej chwili tysiąc ośmiuset ludzi spośród dłużej tu przebywających… czyli będziemy mieli o ośmiuset więcej, niż musimy mieć.

— A kim obsadzimy inne okręty, które się tu zjawią? — spytała Benson. — Wiadomo, że eskorta będzie liczniejsza; załóżmy, że zdołamy je zdobyć wszystkie. Jeśli się to uda, możemy nie mieć dość ludzi. Wystarczą jeszcze dwa ciężkie krążowniki i…

— Wątpię, byśmy znaleźli dla nich załogi — wtrącił posępnie Simmons. — Za trzy miesiące bez problemów, ale nie teraz. Większość naszych ludzi to wyszkolony personel jakiejś floty, ale potrzebujemy czasu, by im przypomnieć, co umieli, i przeszkolić na nowym sprzęcie. A tego czasu niestety nie mamy. Zresztą lwiej części tych jeńców z Sojuszu także przydałby się choć krótki kurs przypominający, nim poślemy ich do walki.

— Fakt — zgodziła się Honor. — Natomiast prawdopodobnie będziemy mieli dość ludzi, by obsadzić maszynownie i łączność na wszystkim, co zdobędziemy. To po około pięćdziesiąt osób na okręt. A w ten sposób zdołamy upakować więcej chętnych do ewakuacji na każdy.

— I pamiętajcie, że okręty mają większą rezerwę mocy systemów podtrzymywania życia niż jakiekolwiek inne jednostki kosmiczne, nawet transportowce — dodał Montoya. — Projektanci zakładają dużą rezerwę na wypadek uszkodzeń. Spokojnie możemy zwiększyć liczby ludzi na każdym o pięćdziesiąt procent, a i tak pozostanie spory margines bezpieczeństwa. Sądzę, że wcześniej skończy nam się miejsce niż możliwości systemu.

— W ten sposób zdołamy wywieźć jeszcze co najmniej ze cztery-pięć tysięcy… — powiedział Ramirez, patrząc gdzieś w dal. — Podoba mi się to.