Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Najbliższym systemem, co do którego można było mieć pewność, że mimo kontrofensywy Ludowej Marynarki pozostał w rękach Sojuszu, był Trevor Star. Oddalony o sto trzydzieści pięć lat świetlnych z małym hakiem. Nawet jednostka kurierska potrzebowałaby prawie dwudziestu dni na dotarcie tam. Dwóch tygodni, gdyby załoga zdecydowała się na wariackie ryzyko i weszła w pasmo iota. Ten, kto wysłał zapytanie o Proxmire’a, znajdował się na pewno dużo bliżej. I jeśli kurier nie wróciłby z odpowiedzią, istniało spore prawdopodobieństwo, że tenże ktoś zdecyduje się sprawdzić, co też dzieje się z listonoszami Urzędu Bezpieczeństwa wysłanymi do systemu Cerberus. A jeśli zdecydowałby się na to, to raz, że nie wysłałby jednego okrętu, a dwa, że zjawiłyby się one znacznie szybciej niż jakikolwiek wysłany z Trevor Star.

— Mam tu jeszcze coś ciekawego, Gerry — powiedział nieswoim głosem Lethridge.

Metcalf obróciła się na pięcie, słysząc tę dziwną mieszankę podniecenia, obawy i niecierpliwości.

— Co takiego? — spytała, podchodząc.

— Komputer właśnie skończył odszyfrowywać następną wiadomość i wygląda na to, że będziemy mieć gości.

— Gości?! — spytała dziwnie ostro. Anson uśmiechnął się i wyjaśnił:

— Ano gości. Ludowa Marynarka, jak się okazuje, nie spoczęła na laurach. Tym razem odbili Seabring i chcą go zatrzymać. Planują postawić na podejściach do systemu pole minowe i rozmieścić tam zdalnie sterowane stanowiska artyleryjskie. Ażeby to zrobić, potrzebują od cholery i trochę robotników.

— A co to ma z nami wspólnego?

— Ano to, że z tej okazji Urząd Bezpieczeństwa zdecydował się czasowo rehabilitować część więźniów politycznych przebywających tutaj. Chcą po drodze wstąpić po nich z transportowcami i zabrać ze siedemdziesiąt tysięcy potrzebnych do rozstawienia i uruchomienia w przestrzeni tego całego złomu.

— Transportowce?! — Oczy Metcalf rozbłysły. — Doskonale! Tego właśnie potrzebujemy!

— Pewnie — zgodził się bez entuzjazmu Lethridge. — Tylko widzisz, one nie przylecą tu same…

— Co chcesz przez to powiedzieć?!

— Powiedziałem, że chcą utrzymać Seabring, Gerry. A wygląda na to, że mieszkańcy tego systemu zdecydowanie woleli naszą okupację od wolności w Ludowej Republice. Więc Urząd Bezpieczeństwa wysyła tam jakiegoś towarzysza generała wraz z równowartością dwóch dywizji w batalionach interwencyjnych. Tyle że wyposażonych w ciężką artylerię: pancerze, promy szturmowe, a nawet ciężkie czołgi, nie wiedzieć po co. Ponieważ cała wyprawa odbywa się pod rozkazami UB, ktoś w ich dowództwie sektora w systemie Shilo zdecydował, że łatwiej załatwić wszystko za jednym zamachem, bo wtedy wystarczy jedna eskorta konwoju.

— Chcesz mi powiedzieć, że lecą tu dwie dywizje ubeków z ciężką bronią? — spytała ostrożnie Metcalf.

— Pies z nimi tańcował — prychnął Lethridge. — Chcę ci powiedzieć, że leci tu cała kupa ubeckich krążowników liniowych i ciężkich krążowników, drobiazgu w stylu niszczycieli nie licząc.

— O cholera! — westchnęła już bez cienia radości Metcalf.

— Właśnie. I możemy się ich spodziewać w ciągu trzech tygodni. I jeszcze jedno: jakoś nie mogę sobie wyobrazić, by jeśli zjawi się tu tylu wyższych rangą ubeków naraz, wystarczyło im pogadanie przez radio czy nawet pooglądanie na ekranie towarzysza brygadiera Treski. A to oznacza poważne kłopoty.