Gazeta Lokalna

– Nie zadawaj mi pytań, Lizzi. Nie wiem, co mi wolno powiedzieć. Narażasz mnie.

– Opowiedz mi tylko to, o czym wszyscy wiedzą.

– Benci mnie powiesi.

– Zakazał ci ze mną rozmawiać?

– Z tobą? Co znowu!

– Odpowiedz mi: tak czy nie.

– Wszyscy tu widzą, że z tobą rozmawiam. Jeśli zdobędziesz informacje z innego źródła i je opublikujesz, jak udowodnię, że to nie ja? Zrób mi przysługę, kochanie, i zostaw mnie w spokoju.

Lizzi chciała się już wycofać, lecz nagle coś sobie przypomniała.

– Był tu dzisiaj Adulam?

– Kto to? Reporter z „Dziennika Południa”? Tak. Pojechał z Bencim.

– Dokąd?

– Nie wiem. Może na komendę. Albo po prostu Benci go gdzieś podwoził.

– On ma skuter.

– Tak?

– Odszukaj Benciego. Ja tymczasem porozmawiam z Hornsztykiem.

Elegancko ubrani ludzie wstali w momencie, gdy Lizzi się zbliżyła, jak gdyby zadowoleni, że ktoś w końcu ich wybawił od przykrego obowiązku. Uścisnęli rękę Hornsztyka, powiedzieli „musisz być silny, Pinchas” i „jeśli będziesz czegoś potrzebował, Pinchas”. Sędzia, najwyraźniej już do tego przyzwyczajony, wymruczał rutynowe słowa podzięki w swoją słomianą brodę i zatonął z powrotem w fotelu. Lizzi zdecydowała, że szkoda każdej chwili i lepiej się pospieszyć, zanim kolejny gość zacznie pocieszać wdowca.

– Co powiedziałeś policji o zakrwawionym prześcieradle?

– Nic.

– Przecież wiesz, że twoja służąca jest niewinna.

– Jeśli jest niewinna, to ją uwolnią.

– Nie zareagowałeś?

– Ona jest w Izraelu nielegalnie. Jedyne, co mogłem dla niej zrobić, to siedzieć cicho. Nie przychodź tu więcej.

Był bardzo spokojny. Zgarbione ramiona, przymknięte oczy, ręce złożone na kolanach. Lizzi zastanawiała się, czy uprawia medytację.

– Jeśli zostanie oskarżona o zamordowanie twojej żony, powiem, skąd się wzięła krew na prześcieradle.

– Nie zostanie oskarżona. Dlaczego miałaby ją zabić? Jestem pewien, że to nie ona. Nie ma powodu, żeby wplątywać w to ciebie lub mnie. Znajdą mordercę. Prędzej czy później, ale znajdą.

– Ale jak ona wytłumaczy krew na swoim prześcieradle?

– Moja żona zginęła od strzału w tył głowy. Jedno z drugim nie ma żadnego związku. Dziewczyna nie musi nic tłumaczyć.

– To dlaczego została aresztowana na czas śledztwa?

– O to spytaj policję.

– Niektórzy uważają, że twoja żona ukradła pół miliona dolarów.

Hornsztyk spuścił wzrok. Milczał tak długo, że Lizzi uznała, iż nie usłyszał jej ostatniej uwagi. Wpatrywała się w jego powieki, zastanawiając się, czy znowu powtarza mantrę i jak ona brzmi. Pieniądze, pieniądze, pieniądze? Czy: Aleks, Aleks, Aleks?

– Chciałabym porozmawiać z ludźmi w jej biurze – powiedziała Lizzi, kiedy się zorientowała, że sędzia nie zamierza przerwać milczenia. – Mam nadzieję, że się nie sprzeciwisz.

– Kto tak twierdzi? – zapytał w końcu.

– Kibuc Oznaja.

– Kto?

– Aleksandra projektowała tam osiedle domków dla starszych kibucników. Zapłacili jej i pieniądze znikły. Część pieniędzy.

– Skąd to wiesz?

– Właśnie stamtąd wracam.

W końcu otworzył oczy i popatrzył na nią. Jego spojrzenie wyrażało tyle smutku, że Lizzi pożałowała swoich słów. Przez chwilę wspomniała ciężar jego ciała, brązowe piegi na plecach, miękkie włosy na karku, zdziwienie i frustrację mężczyzny, który poszedł do łóżka z dziewicą.

– Przykro mi.

– To nie twoja wina – wymruczał.

Zauważyła, że nie zaprotestował przeciwko jej wizycie w biurze Aleksandry. Może myślał, że w jakiś sposób pomoże w śledztwie?

– Benci czeka na ciebie w swoim biurze – powiedział Ilan, który stał przy wyjściu. – Powiedz mu, żeby nam przysłał kanapki. Odkąd aresztowali służącą, nikt o nas nie dba.

– Dobrze, mój drogi.

– Odkryłaś coś?

– Nie rozmawiaj ze mną. Jeszcze ktoś pomyśli, że przekazujesz mi informacje.

Wsiadła do samochodu, opanowując uśmiech. Ilan wyglądał jak mały chłopiec, którego przyłapano na siusianiu w krzakach.