Поўны збор твораў у чатырнаццаці тамах. Том 1

— Ды я нічога, — апраўдваючыся, сказаў Чарняк, думаючы, аднак, што такі сапраўды не нап’ецца. Але, можа, напіцца самому? — падумаў ён. Калі перад канцом… Але чаму — перад канцом? Усё ж ён не павінны яго застрэліць. Завошта?

— Апроч таго, што дэсантнік, яшчэ і снайпер. Уразумеў?

— Дык добра, — пагадзіўся Чарняк, баючыся запярэчыць.

— У Афгане меў сорак пяць «духаў» на рахунку. Ордэн зарабіў.

— А які ордэн?

— Баявога Чырвонага Сьцяга. Паняў? Так што — кілер-інтэрнацыяналіст.

— Панятна, — думаючы, аднак, пра іншае, сказаў Чарняк.

— Думаеш, чаму кілерам задзелаўся? Праўда?

— Праўда, — пагадзіўся гаспадар, хаця і ня думаў пра тое.

— А во і не скажу. Ваенная тайна.

Каб ты прапаў з сваёй ваеннай тайнай, падумаў Чарняк. Каму не вядома, колькі той набрыдзі распаўзлося па сьвеце з Афгана або Чачні, дзе гэткія добра напрактыкавалі руку. Так, што аж дагэтуль не могуць спыніцца — усё забіваюць.

— А ў Чачні не былі? — запытаўся Чарняк.

— А то як жа! — зноў з гонарам мовіў госьць. — Быў і ў Чачні, і яшчэ ў некаторых кропках. Задавалі мусульманам дыхту.

— А яны — вам? — вырвалася ў Чарняка.

— Бывала, што і яны нам, — амаль шчыра заўсьміхаўся кілер. — Аж успаміналася мамачка родная.

Чарняк падзівіўся: гэты забойца можа нават успомніць пра маці! Хаця чаму ж не — пра сваю маці, а не пра тых мацярок, якіх там вынішчалі «градамі» ды «тунгузкамі» разам з іх дзецьмі, дарэчы. Відаць па ўсім, ад гарэлкі ён зусім не п’янеў, паводзіў сябе роўна і ўпэўнена, пакуль не выказваючы пагрозьлівых намераў. Але што ён будзе рабіць далей? Мабыць жа, вытрахнецца да раніцы. На гадзіньніку ўжо ішла трэцяя гадзіна ночы.

— Што зыркаеш? — згледзеўшы ягоны пагляд на гадзіньнік, сказаў кілер. — Ня дужа сьпяшайся.

— Ды я нічога. Не сьпяшаюся.

— Я во пасьпяшаўся і — міма. Як бы зноў не давялося лезьці на дах. Па начы то — апаснае дзела. Чашкоў таксама пад дахам жыве?

— Ды ня ведаю, — сумеўся Чарняк і падумаў: хоць бы ён не дазнаўся, што Чашкоў — ягоны сусед. А той, нібы зноў падслухаўшы ягоныя думкі, выняў свой тэлефон. На гэты раз сувязь яго спрацавала, яго ўчулі, і ён ціха мовіў нейкіх тры незразумелых словы — мабыць, які пароль. Пасьля засяродзіўся з увагай і нерухомым позіркам уставіўся на Чарняка.

— Ты мяне хацеў ашукаць, — выразна абвясьціў кілер, хаваючы тэлефон.

— Я?

— Ты — Чашкоў. I не залівай мне кулі, ня пудры мазгі.

— Я ж вам паказваў пашпарт.

— Пашпарт фальшывы.

— Ну, чаму фальшывы! — пачаў нервавацца Чарняк. — Магу іншыя дакументы паказаць. Прынесьці?

— Сядзець! — суха загадаў кілер. — Цяпер ня мае значэньня.

— Як жа ня мае? Што ж ты мяне стрэльнеш замест Чашкова? А Чашкоў, можа, за сьцяной жыве?

— Можа быць, — проста пагадзіўся кілер. — Але не маё цялячае дзела.

— Дык жа няправільна! — гатовы быў замаліцца Чарняк.

— Непрафесійна!

— Непрафесійна, кажаш? — нібы зьдзівіўся кілер. Відаць, гэты папрок яго, аднак, уразіў. — А ты адкуль ведаеш?