Прызнанне левага крайняга
- Автор: Катюшенко Михаил Петровича
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Прызнанне левага крайняга». Краткое содержание книги:
Станіслаў Пятровіч уздыхае:
— Ды ён, відаць, ужо аб’явіў усесаюзны вышук. Зараз жа пайшлі да тэлефона!
Я разумею, мне не адчапіцца ад яго. Да таго ж ён расхваляваўся, у яго чырвоны твар, быццам ён толькі што скочыў з верхняй паліцы ў лазні.
— Добра, пайшлі, а потым загадай, каб распалілі лазню. Дамовіліся?
— Яшчэ ўчора я сказаў, каб яе з раніцы ўключылі.
Мы спускаемся ў ягоны кабінет, я аказваюся сярод мэблі, інкруставанай чырвоным дрэвам. Пытаюся:
— Крэсла таксама графскае? Калі так, не буду садзіцца. Мне непрыемна...
У яго вачах раздражненне.
— Кінь ты дурэць! Называй нумар тэлефона.
Я зірнуў на гадзіннік — палова дзевятай. Фалалееў разам з камандай на нашай базе. Хутка ранішні крос...
Надакучыў ён усім сваімі кросамі, кажа — нічога лeпшага для выхавання вынослівасці няма.
— Дык давай жа нумар, зараз жа давай. На ўліку кожная хвіліна.
Называю нумар тэлефона адміністратара нашай базы, дадаю, што лепш за ўсё Станіславу Пятровічу прадставіцца кім-небудзь афіцыйна, іначай Фалалеева не паклічуць да тэлефона.
— Добра, я прадстаўлюся спартыўным аглядальнікам,— гаворыць ён.
— Вось тады ён зусім не падыдзе да тэлефона.
— Так,— ён зноў нецярпліва торгае за тэлефонны шнур,— тады я скажу, што гэта з Федэрацыі футбола, Фалалееў патрабуецца па неадкладнай справе.
— Давай,— згаджаюся я.
Станіслаў Пятровіч набірае нумар, высокім голасам гаворыць, што Фалалеева турбуюць з Федэрацыі футбола СССР, яму адразу ж даюць нумар тэлефона старшага трэнера. Я сцяміў, адступаць няма куды — мяне прыціснулі да сцяны, і я вымушаны буду вось зараз, праз імгненне гаварыць з Фалалеевым. Зрабіць гэта і сапраўды трэба, чаго казаць, я паступіў па-свінску, ад’езд мой выглядае дзіцячай забавай у параўнанні з астатнімі. Станіслаў паглядае на мяне з выглядам пераможцы і накручвае нумар тэлефона. Некалькі разоў у яго зрываўся набор. Нарэшце ён працягвае мне трубку. Вось гэты самы момант, мне позна бегчы, позна!
Бяру трубку і чую голас Фалалеева:
— Слухаю вас, гаварыце.
Ягонае вечнае ідыёцкае «гаварыце», быццам па тэлефоне можна рабіць што-небудзь іншае.
— Добры дзень, гэта я...
— Дзе ты? Такога я ад цябе ніколі не чакаў, ніколі! Ты хоць разумееш, што ты робіш у самы адказны час?
— Са мной усё ў парадку, не трэба мяне шукаць. Я хутка буду.
— Што ты там мармычаш, я не спаў усю ноч! Што я растлумачу кіраўніцтву, што?! А ты, відаць, п’яны?
— Ты ж ведаеш, я не п’ю.
— Куды і з кім ты знік?
— У мяне ўсё нармальна, шукаць не трэба.
— Паслухай мяне ўважліва і паспрабуй усё зразумець! Скажы, дзе ты знаходзішся, ты мне вельмі патрэбны, гэты матч у Маскве многае вырашыць. Канец першага круга, усё валіцца, літаральна ўсё, у мяне адны непрыемнасці, сам не разумею, у чым справа. Куды табе пазваніць, куды за табой заехаць, тэрмінова скажы, прашу цябе...
Яшчэ крыху, і я не вытрымаю.
— Я з’яўлюся... Не ведаю калі, але з’яўлюся. Цяпер не магу.
— Праз тры дні мы выязджаем у Маскву. Я прыдумаю што-небудзь. Ты толькі скажы, што будзеш на матчы, абяцай!
— Я не ведаю, але са мной усё ў парадку, ты не хвалюйся.
— А мне здаецца, што наадварот. Прашу — скажы, што з табой здарылася?..
Я кладу трубку. Ціха гавару:
— Вось я і пазваніў яму.
— Што ён табе сказаў?
— Каб я абавязкова быў на матчы.
— Праз сем дзён?
— Угу.
Ён запытальна глядзіць на мяне, але нічога не гаворыць.
— Даўно быў у бацькі? — пытаецца раптам.
— Даўнавата. Уже не памятаю калі.
— Дарэчы, Аляксей званіў мне, пытаў, што я думаю пра вашу каманду. Гаворыць, не пазнаць яе і Кастуся таксама.
Майму здзіўленню няма межаў.
— Бацька... Пытаў пра футбол... Чаму я не забіваю?.. Нічога не разумею.
Станіслаў Пятровіч замахаў рукамі.
— Вось я і прагаварыўся, выдаў ягоную галоўную тайну. Ды ён жа яшчэ некалькі гадоў назад папрасіў у мяне ўсе артыкулы з газет і часопісаў, дзе толькі з’яўлялася тваё імя, перазняў іх на ксераксе ў сваім інстытуце. Ён нават быў на некалькіх матчах з тваім удзелам. Уяўляеш, яму падабаецца, гаворыць, атрымлівае сапраўдную разрадку ад усіх стрэсаў.
Мне робіцца горача. Кроплі поту адна за адной цякуць па твары, як у час доўгай дыстанцыі. Ну і адкрыццё!
Станіслаў Пятровіч працягвае:
— У футболе ён, вядома, нічога не петрыць, яго цікавіш толькі ты, назіраць за ім у час матча адно задавальненне. Сапраўдны тэатральны спектакль.
Я ўяўляю бацька сядзіць сярод шматтысячнай тарсіды.