Прызнанне левага крайняга
- Автор: Катюшенко Михаил Петровича
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Прызнанне левага крайняга». Краткое содержание книги:
— Чаму?
— Учора ты заплаціў за стол.
— Ну і што?
— А дзяўчына, якую прывёў Юрка, знікла, не пакінуўшы тэлефона.
Я нічога не адказаў.
— Пазнаю Юрку,— засмяяўся Мікола.— Ягоны любімы прыёмчык. Прывесці прафесіяналак, а потым чакаць ад іх увагі... Ёсць і яшчэ некаторыя.
— Напрыклад.
— Аднойчы ён прывёў некалькі жаўтароцікаў з дубля ў рэстаран (Мікола, мусіць, забыў, што я маладзей ад многіх дублёраў), сказаў, што запрашае іх на сяброўскую вячэру, а потым знік. Вядома, па-англійску, нечакана. Юрка ў нас джэнтльмен. У хлопцаў не хапіла грошай, каб расплаціцца, распачалася сапраўдная лаянка з адміністратарам, афіцыянтам, выклікалі міліцыю. Назаўтра пра ўсё даведалася кіраўніцтва каманды. Быў сход, Юрка стаяў збялелы перад усімі, кляўся, што не хацеў гэтага, усё атрымалася выпадкова... У камандзе яго пакінулі, ён быў тады больш патрэбны, чым цяпер. Аднак вялікіх сяброў у яго сярод нас няма. Так — прывітанне, бывай — не больш.
Я паціснуў плячыма — нічога страшнага, на мой погляд, Юрка не зрабіў. Можа, перабраў крыху. У той жа час маё сэрца здрыганулася: «Значыць, яна ніколі не пазвоніць мне!»
Некалькі разоў мы з Юркам хадзілі ў нейкія кампапіі, не сядзець жа аднаму ў пустой кватэры! Да таго ж хочацца ўбачыць іншыя твары, новых людзей. А то ўвесь час адны і тыя ж людзі наўкола, адны і тыя ж размовы пра футбол.
Аднойчы, стомленыя пасля працяглай трэніроўкі, мы апынуліся ў вялізнай прыхожай старога маскоўскага дома. 3 плаката на мяне паглядзеў знаёмы твар, зусім малады, вясёлы. Але хто гэта?
— Зараз пазнаеш,— махнуў рукой Юрка.
У пакоі за доўгім сталом сядзела кампанія — наш Мікола Аржан і два спартакаўскія ігракі — Рахманаў і Бубка. Побач з імі было некалькі дзяўчат. Так, на плакаце быў Рахманаў...
— Знаёмцеся,— сказаў Юрка.— Гэта наш новенькі...
Рахманаў заўсміхаўся:
— Ведаем, ведаем... Толькі вось чаму ён не да нас, а ў «Спартак» трапіў?
Абстаноўка ў пакоі была для мяне незвычайная — мэбля пад даўніну (альбо на самай справе з мінулых часоў), карціны ў масіўных рамах.
Рахманаў паляпаў мяне па плячы:
— Крыху адпачнём... Наогул мы павінны добра ведаць адзін аднаго... Дарма, што розныя клубы... Сітуацыі могуць здарацца самыя неверагодныя...
Ён зірнуў на гадзіннік.
— Дзе ж Мінерал?
— Які Мінерал? — спытаў я са здзіўленнем.
— Той самы... Пан Мінералаў з «Рапіда». Уласнай персонай. Абяцаў наведаць старых сяброў, але вось не бачна...
Юрка сумна зазначыў:
— Нядаўна быў побач... Цягнуў лямку, як усе... Не, ён, вядома, быў таленавіты, але да класікі далёка... Пашанцавала. Ды і час меў... Дваццаць сем гадоў... Ён паспеў, а мы — не... Вось гэта факт...
У пакой ускочыў яшчэ адзін спартакавец (я некалькі разоў бачыў яго ў асноўным саставе) з падносам у руках.
— Вітаю маладое пакаленне,— кінуў ён у мой бок... Мог бы і дапамагчы...
Я ніяк не мог усномніць ягонае прозвішча. Спытаў:
— Што трэба зрабіць?
— Вы не хвалюйцеся,— усміхнулася адна з дзяўчат.— Гэтыя хлопцы самі ўсё выдатна зробяць. У іх кампаніі адчуваеш сябе жанчынай, а не хатняй гаспадыняй...
Я зірнуў на дзяўчыну. Яна была вельмі прыгожая, амаль з часопіса «Бурда моден».
— Вы сядайце,— запрасіла дзяўчына.
Яна яшчэ раз усміхнулася мне. Я разваліўся ў мяккім скураным крэсле.
— Колькі можна чакаць?! — уздыхнула дзяўчына.— Калі з’явіцца наша замежная зорка?
Рахманаў набраў нумар тэлефона:
— Сяргея Анатольевіча можна? А, паехаў... Шкада...
Ён падышоў да дзяўчыны:
— Зараз з’явіцца... У яго шмат спраў на роднай зямлі. Фінансавых, асабістых... Прабачце, але без яго няёмка пачынаць вячэру...
— Вось так заўсёды,— надзьмулася дзяўчына,— зноў мы не самыя галоўныя ў гэтым жыцці... ПІкада.
— Але вы з намі, вось што важна,— амаль закрычаў Юрка.
Па ягоных вачах я зразумеў, што ён крыху выпіў. I калі толькі паспеў?!
— Вы ведаеце, я б хацеў бачыць у нашай кампаніі свайго старшага трэнера,— працягваў Юрка.— Ён такі цудоўны чалавек, дае магчымасць пагуляць у футбол нават мне... Вы не можаце паверыць... Такі стары чалавек здольны яшчэ бегаць, а не толькі валяцца на ложку ў доме для састарэлых...
Рахманаў падышоў да відэамагнітафона, паставіў касету. На экране нейкі чалавек павольна рухаўся па начным парку. Ён трымаў у руцэ пісталет...
— Зноў фільмы жахаў,— дзяўчына наблізілася да мяне.— Маё імя Марына...
— Кастусь,— адказаў я.
— У нас вельмі падобная работа...
— Не разумею,— я са здзіўленнем паглядзеў на яе.— Жаночы футбол...
— Не, з іншай оперы... Усё на продаж...