Zatoka cykuty

– Pamiętam, Tennyson – powiedziała Lily, ściskając nóż tak silnie, aż zbielały jej nadgarstki – jak mówiłeś mi, że byłeś przez krótki czas żonaty, dawno temu.

– Dawno temu? – powtórzyła Sherlock, unosząc brew. – To brzmi jak historia sprzed dziesięciu lub więcej lat. Jakby uciekł z osiemnastoletnią dziewczyną. W rzeczywistości, Lily, żona Tennysona, Linda, popełniła samobójstwo dwa lata temu – na osiem miesięcy przed twoim przyjazdem do Hemlock Bay, gdzie go poznałaś. – Popatrzyła na Tennysona i dodała: – Nie wspomniałeś nawet, że twoja żona się zabiła? Dlaczego?

– To była wielka tragedia. – Tennyson był zupełnie opanowany. – Jest to nadal bolesne przeżycie. Dlaczego miałbym o tym mówić? To nie tajemnica, Lily mogła się tego dowiedzieć od każdego w tym mieście, nawet od mojej rodziny.

Sherlock wychyliła się do przodu, zapominając o jedzeniu. Rękawica została rzucona i ta walka ją fascynowała. Uśmiechnęła się do Tennysona Frasiera.

– Nie uważasz, że byłoby właściwe, żeby Lily o tym wiedziała, szczególnie że siedem miesięcy temu też próbowała się zabić? Czy nie powinieneś był pomyśleć: „Może coś ze mną jest nie tak”? Dwie żony próbują pozbawić się życia zaledwie kilkanaście miesięcy po ślubie? Na co to wskazuje, jak myślisz? Dwie zmarłe żony, jeden żywy mąż?

– To śmieszne. Lily jest zupełnie niepodobna do Lindy. Ona straciła równowagę psychiczną z powodu śmierci swojego dziecka, z powodu swojego współudziału w śmierci własnego dziecka.

– Nie miałam żadnego współudziału w śmierci Beth – powiedziała Lily. – Teraz już zdaję sobie z tego sprawę.

– Naprawdę w to wierzysz, Lily? Zastanów się nad tym, dobrze? A jeśli chodzi o Lindę, to ona miała guza mózgu i była umierająca.

To prawdziwy majstersztyk, pomyślał Savich.

– Guz mózgu? – powtórzył.

– Tak, Savich, zdiagnozowano nieoperacyjnego guza mózgu. Linda wiedziała, że umrze. Nie chciała się pogodzić z bólem, powolną degradacją fizyczną i psychiczną. Chciała sama o sobie decydować i zrobiła to. Wstrzyknęła sobie chlorek potasu. To bardzo szybko działa. Nie widziałem też potrzeby, żeby rozgłaszać, że miała guza mózgu. – Zamilkł, przeniósł wzrok z Savicha na Sherlock. – Są wyniki badań. Możecie je sprawdzić. Ja nie kłamię.

– Hm – mruknęła Sherlock. – Uważasz, że wolałaby być uznana za samobójczynię bez żadnego istotnego powodu? – Sherlock rozparła się na krześle i skrzyżowała ręce na piersi.!,: – Taką wtedy podjąłem decyzję.

– Trzynaście miesięcy – powiedział Savich. – Byłeś po raz pierwszy żonaty tylko przez trzynaście miesięcy. Gdyby Lily zginęła w tym wypadku, to o dwa miesiące pobiłaby rekord Lindy w wyścigu do grobu. A gdyby umarła przy pierwszej próbie, po pogrzebie Beth, pobiłaby wszelkie rekordy.

– Savich, nie uważam tego, co mówisz, za zabawne. – Tennyson Frasier nie odrywał oczu od żony. – Osądziłeś mnie na podstawie domysłów, zwykłego zbiegu okoliczności, bez najmniejszego dowodu, policjant nie powinien tego robić. Lily, dzięki Bogu, nie umarła. Gdyby zginęła w tym wypadku, to nie wiem, czy sam bym to przeżył. Bardzo ją kocham. Chcę, żeby wyzdrowiała.

Jest dobry, pomyślał Savich. Nawet bardzo dobry. Przytacza logiczne argumenty, jak również odwołuje się do emocji. I miał niewątpliwą rację: po pierwsze, nie mieli dowodów, a po drugie, Savich uznał go z góry za winnego. Muszą znaleźć dowody. MAX musi się czegoś dogrzebać. Na pewno coś się znajdzie, zawsze tak jest.

Sherlock zjadła kawałek domowej bułeczki i dopiero wtedy zadała pytanie.

– Skąd Linda wzięła chlorek potasu?

– Dostała od swojego lekarza, tego, który pierwszy postawił diagnozę guza mózgu. Był w niej nieprzytomnie zakochany, więc pewnie dlatego chciał jej pomóc. Nie wiedziałem o niczym, dopiero po jej śmierci przyznał mi się, że to zrobił. Nie złożyłem na niego skargi, bo wiedziałem, że ona chciała umrzeć z własnego wyboru. Niedługo po niej umarł doktor Cord. To był koszmar.

– Jakaś kobieta w supermarkecie powiedziała mi o śmierci doktora Corda – wtrąciła Lily. – Mówiła, że zastrzelił się, kiedy czyścił strzelbę, że to był okropny wypadek. Nie wspominała o twojej żonie.

– Myślę, że mieszkańcy naszego miasta nie chcieli mi już przysparzać więcej cierpień. Miałem nową żonę, więc tamtą sprawo utrzymywali w tajemnicy. – Obrócił się do Lily i wyciągnął do niej rękę. – Lily, kiedy pojawiłaś się w tym mieście, nie miałem już nadziei, że kiedykolwiek mógłbym być szczęśliwy, a ty dałaś mi szczęście – mówił błagalnym tonem. – Małą Beth kochałem równie mocno jak ciebie. Brakuje mi jej, Lily. Każdego dnia odczuwam jej brak. Może masz już za sobą wszystkie swoje problemy. Może ten wypadek tobą wstrząsnął i przywrócił ci właściwe rozeznanie. Uwierz mi, najdroższa, że pragnę tylko tego, żebyś była zdrowa. Chcę cię zabrać na Hawaje i leżeć z tobą na plaży. Nie słuchaj brata. On jest policjantem. Policjanci zawsze podejrzewają złe zamiary. Kocham cię i chcę, żebyś była ze mną szczęśliwa.