De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
Rigobert van Borsele knikte instemmend. ‘Een berg geld.’
De Cock gebaarde in zijn richting. ‘Die berg geld zou de familie heel simpel kunnen behouden, door moeder uit de omgeving van Martijn Schuitema te verwijderen.’
De oude rechercheur zweeg even en grijnsde breed.
‘Ik vind die… eh, die scherts achteraf toch niet zo’n kolder. Het was het enige middel om het fortuin van de familie te redden.’
Rigobert van Borsele liet zijn hoofd hangen.
‘Ik ben bang,’ verzuchtte hij, ‘dat er al niets meer te redden valt.’
De Cock keek hem verwonderd aan. ‘Hoezo?’
Rigobert van Borsele keek op. Om zijn mond gleed een smartelijke glimlach.
‘Onze moeder heeft die vent vergaande volmachten gegeven.’
De Cock trok zijn wenkbrauwen samen. ‘Volmachten… aan Martijn Schuitema?’
‘Ja.’
De Cock reageerde verrast. ‘Waarom?’ vroeg hij onthutst. ‘Ik heb begrepen dat uw moeder heel goed in staat was om haar eigen zaken te regelen.’
Rigobert van Borsele knikte. ‘Dat is ook zo,’ sprak hij vermoeid. ‘Ik denk dat moeder het heeft gedaan als een wraakzuchtige reactie op onze bezwaren tegen haar huwelijk. Moeder wilde niet dat Rolandina en ik van haar zouden erven. Dat heeft ze altijd gezegd. Ze was niet erg op ons gesteld. Sinds de dood van onze vader, had moeder maar één kind… Roderick.’
De Cock wreef nadenkend over zijn kin. De woorden van Rigobert van Borsele gleden langs hem heen.
‘Martijn Schuitema,’ sprak hij peinzend, ‘had volmachten om haar vermogen te beheren.’
Rigobert van Borsele sloot even zijn ogen.
‘Als u een dader zoekt… als er iemand belang heeft bij het verdwijnen van onze moeder… dan is het die Martijn Schuitema.’
Toen De Cock de volgende morgen de grote recherchekamer binnenstapte, liet Vledder zijn rappe vingers op het toetsenbord van zijn elektronische schrijfmachine rusten.
Hij keek op.
‘Je bent laat,’ riep hij bestraffend.
De Cock wuifde naar de ramen.
‘Kijk,’ riep hij vrolijk. ‘De zon schijnt en er hangt een tintelende vrieslucht. Ik heb drie keer het Damrak op en neer gelopen, voordat ik de moed kon opbrengen om naar de Warmoesstraat te gaan.’
Vledder grinnikte. ‘Was het zo erg?’
De Cock knikte. ‘Voor ik het bureau binnenstapte, heb ik mij even omgedraaid naar de Heintje Hoekssteeg. Daar hing tussen de muren de benauwende zeiklucht van al die dronken kerels die daar gisteravond en vannacht hebben staan pissen. Ik was bijna teruggegaan. Die stank walmt hier ook naar binnen.’
Vledder keek hem spottend aan. ‘Hoe lang werk je al hier?’
‘Dertig jaar.’
‘En die stank heb je nooit eerder geroken?’
De Cock grinnikte. De grillige accolades rond zijn mond dansten een glimlach.
‘Het viel mij vandaag voor het eerst op.’
Vledder schoof de schrijfmachine van zich af.
‘Vermakelijk voor een rechercheur van klasse.’
De Cock negeerde de opmerking. ‘Nog steeds geen reacties op ons telexbericht?’
Vledder schudde zijn hoofd. ‘De oude mevrouw Van Borsele is spoorloos van de aardbodem verdwenen.’
‘Heb je de sleutel van haar flatje gisteravond nog naar Bram van Wielingen gebracht?’
Vledder knikte. ‘Hij zou vanmorgen die tekst op de spiegel in de badkamer fotograferen en dan de sleutel hier terugbrengen.’
De Cock kauwde op zijn onderlip. ‘De hemel kan wachten.’
Vledder keek hem vragend aan. ‘Wat wil je met die tekst?’
De Cock maakte een hulpeloos gebaar. ‘Vastleggen voordat iemand die tekst van de spiegel veegt. Het zijn haar laatste woorden.’
‘Hecht je er waarde aan?’
De Cock maakte een schouderbeweging. ‘Misschien heeft Roderick van Borsele wel gelijk… betekende die kreet voor zijn zieke moeder een geestelijk reveil. We moeten die vriendin van de oude mevrouw Van Borsele eens benaderen.’
‘Neel uit Amersfoort.’
De Cock knikte. ‘Misschien heeft ze contact met haar gezocht.’
‘Wanneer?’
De Cock wuifde. ‘Mogelijk na haar verdwijning… verwacht ze van haar vriendin Neel meer geestelijke steun dan van haar familie.’ De oude rechercheur plukte aan het puntje van zijn neus. ‘Heb je nog informaties ingewonnen over Martijn Schuitema?’
Vledder knikte. ‘In het strafblad komt hij niet voor. Ik heb dat bouwbedrijf gevonden waar hij bijna veertig jaar als ingenieur in dienst is geweest.’
‘En?’
‘Prima referenties. Martijn Schuitema stond als een kundige en uiterst betrouwbare man te boek.’
De Cock trok zijn gezicht strak. ‘We moeten Martijn Schuitema eens naar die volmachten vragen. Als die er niet zijn, dan vrees ik dat jij gelijk krijgt.’
Vledder glunderde. ‘Je bedoelt, dat zus Rolandina en broer Rigobert samen toch verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen…’
De jonge rechercheur stokte. De telefoon op het bureau van De Cock rinkelde. Vledder reikte ver naar voren en nam de hoorn op.
Na enige seconden zei hij: ‘Schakel de politie in Purmerend in en vraag of die na hun onderzoek contact met ons wil opnemen.’
Hij legde de hoorn op het toestel terug.
De Cock keek hem vragend aan. ‘Wie was dat?’
‘Bram van Wielingen. Hij had de sleutel niet nodig.’
‘Niet nodig?’
Vledder schudde zijn hoofd. ‘De deur stond open. Er was ingebroken.’
De Cock boog zich naar voren. ‘En die tekst op de spiegel.’
Vledder kneep zijn lippen op elkaar. ‘Weggeveegd.’
8
Vledder steunde met zijn ellebogen op de elektronische schrijfmachine.
‘Ik heb Egbert Rutjes van de recherche in Purmerend aan de lijn gehad.’
‘Wanneer?’
‘Toen jij boven bij de administratie zat.’
De Cock wreef zich achter in zijn nek.
‘Ik ben samen met Afra Molenkamp de lijst van vermiste personen van de afgelopen jaren eens nagegaan.’ De oude rechercheur schudde zijn hoofd. ‘Tevergeefse moeite. Er zat geen vergelijkbare verdwijning bij.’
Vledder keek hem verwonderd aan.
‘Vermoedde je dat er meer dames op gevorderde leeftijd plotseling van de aardbodem waren verdwenen?’
De Cock schoof zijn onderlip naar voren.
‘Ik wil geen enkele mogelijkheid uitsluiten,’ sprak hij ernstig. ‘Waarom zou een of andere verknipte figuur het niet op oudere dames hebben voorzien. In Amerika lopen de vreemdste seriemoordenaars rond.’
Vledder grijnsde.
‘En wat in Amerika gebeurt waait op den duur ook naar ons over.’
De Cock wuifde het onderwerp weg.
‘Heeft rechercheur Rutjes ter plekke een onderzoek ingesteld?’
‘Ja.’
‘Aanwijzingen?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘De inbraak was in ieder geval geen subtiel vakwerk volgens het recept van Handige Henkie. De deur van het flatje was met veel ruw geweld opengewrikt. Verbrijzelde sponningen.’
‘Geklungel van een amateur.’
Vledder knikte.
‘Het flatje van de oude mevrouw Van Borsele was grondig doorzocht. Volgens rechercheur Rutjes was er een enorme ravage aangericht. Alle kasten en laden waren overhoopgehaald. Haar spulletjes lagen overal door het flatje verspreid.’
‘Sporen?’
‘Er zijn wel vingerafdrukken gevonden, maar die staan niet geregistreerd.’
De Cock grijnsde.
‘En nu de oude mevrouw Van Borsele spoorloos van de aardbodem is verdwenen, valt er niet vast te stellen of er iets wordt vermist.’
Vledder knikte.
‘Rechercheur Rutjes vroeg of wij familieleden kenden, die namens de oude mevrouw Van Borsele aangifte van de inbraak wilden doen en bereid waren om op korte termijn de schade te laten herstellen… een nieuwe deur, sponningen en een nieuw slot.’