De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
‘Het is toch te gek dat wij als rechercheurs zo weinig mogelijkheden hebben.’ Hij keek op. ‘Kunnen we die twee niet onder druk zetten?’
‘Onder druk… je bedoelt het edele span zuster Rolandina en broer Rigobert?’
Vledder knikte.
‘Dat zijn naar mijn mening onze enige verdachten. We zouden die twee toch kunnen confronteren met het verhaal van Mariska Scheepers.’
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
‘Ik geloof niet dat zo’n actie verstandig is. Eerstens breng je dat kind… die Mariska, in de problemen. Bovendien loop je de kans dat die twee uit angst met de oude mevrouw Van Borsele gaan slepen… van de ene schuilplaats naar de andere.’
Vledder boog zich ver naar voren. Op zijn jong gezicht lag een ernstige trek.
‘Ben je dan helemaal niet bang,’ vroeg hij bezorgd, ‘dat ze dat oude mens iets aandoen?’
‘Hoe bedoel je… aandoen?’
‘Haar vermoorden… mishandelen.’
De Cock tuitte zijn lippen.
‘Als het motief van Rolandina en Rigobert geld is… het binnenhalen van de erfenis, dan moet de oude mevrouw Van Borsele een natuurlijke dood sterven… althans geen gewelddadige dood die een onderzoek door de recherche vergt.’
‘Geen moord?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Een natuurlijke dood… met een deugdelijke verklaring van overlijden door een bevoegde arts en de vermelding van dat overlijden in de registers van de burgerlijke stand, anders… voorlopig geen afwikkeling van de nalatenschap… geen erfenis.’
Vledder keek hem onderzoekend aan.
‘Jij vreest niet voor haar leven?’
De Cock wreef met zijn hand over zijn kin.
‘Er bestaan,’ antwoordde hij voorzichtig, ‘nog andere middelen om iemands dood te bevorderen, dan zichtbaar geweld.’
‘Bijvoorbeeld?’
‘Het onthouden van de noodzakelijke levensbehoeften… medicijnen. Naar mijn overtuiging is dat een vorm van moord, die lang niet altijd wordt onderkend.’
Vledder maakte een wrevelig gebaar.
‘Die hele affaire rond het verdwijnen van de oude mevrouw Van Borsele maakt mij kriegelig. Ik voel mij onrustig. Ik zou graag iets tegen die broer en zus willen ondernemen. Actie. We kunnen toch niet lijdzaam toezien dat…’ De jonge rechercheur stokte. Er werd op de deur van de recherchekamer geklopt. Met een ontevreden trek op zijn gezicht draaide Vledder zich om en riep: ‘Binnen!’
Het klonk niet vriendelijk.
De deur ging open en in de deuropening verscheen een forsgebouwde man. De Cock schatte hem op voor in de veertig. Hij droeg een opzichtige witgele regenjas, die zijn omvangrijke buik niet verhulde. Met dreunende tred liep hij op de grijze speurder toe.
‘U bent toch rechercheur De Cock?’ opende hij op barse toon.
De oude rechercheur knikte bedaard.
‘De Cock… eh, met ceeooceekaa… voor het geval dat u overweegt een klacht over mij te schrijven. Ik zou het slordig vinden als u in zo’n klacht mijn naam niet goed spelde.’
De man knikte heftig.
‘Dat overweeg ik inderdaad… een klacht.’
De Cock toonde hem zijn beminnelijkste glimlach. Uitnodigend wees hij naar de stoel naast zijn bureau.
‘Neemt u plaats. Met wie heb ik het genoegen.’
De man liet zijn omvangrijke zitvlak op de stoel zakken.
‘Schandelijk,’ brieste hij. ‘Ronduit schandelijk, dat u een minderjarig kind uithoort over het gedrag van haar familieleden.’
De Cock keek de man onbewogen aan.
‘Over het begrip schandelijk kunnen we nog discussiëren,’ sprak hij ijzig. ‘Ik vroeg u beleefd met wie ik het genoegen had.’
Het gezicht van de man kleurde felrood. Met de mollige vuist van zijn rechterhand klapte hij op het blad van het bureau.
‘Genoegen, genoegen,’ brulde hij. ‘Ik ben Rigobert… Rigobert van Borsele.’
De Cock knikte gelaten.
‘In de buurt beter bekend als Ricky… nieuwe eigenaar van een sekstent met een bijzondere attractie voor gerontofielen.’
Rigobert van Borsele snoof.
‘U bent goed op de hoogte.’
De Cock trok een grimas.
‘Dat is mijn vak.’
Rigobert van Borsele pakte een zakdoek en wreef het zweet van zijn voorhoofd.
‘Ik ben door mijn zuster in Purmerend gebeld,’ sprak hij wat rustiger. ‘Een paar minuten geleden. Ze was woest. Mariska, haar oudste dochter, is al een paar dagen onhandelbaar. Er is met haar geen land te bezeilen. Mijn zuster heeft die meid vanavond toen ze thuiskwam eens stevig onder handen genomen. Tot haar ontzetting bekende het kind dat ze aan u in dit bureau de vreselijkste verhalen over ons heeft verteld.’
De Cock knikte traag.
‘Mariska was hier,’ reageerde hij kalm.
‘Wat heeft ze verteld?’
De Cock grijnsde.
‘Heel juist… de vreselijkste verhalen.’
De neusvleugels van Rigobert van Borsele trilden.
‘Wat voor verhalen?’
De Cock antwoordde niet. Hij boog zich iets naar hem toe.
‘Verkeert u in financiële moeilijkheden?’
‘Dat gaat u niets aan.’
De Cock stoorde zich niet aan de opmerking.
‘Heeft uw moeder,’ vroeg hij vriendelijk, ‘u geld geleend en was uw moeder het met de besteding van dat geld niet eens?’
Rigobert van Borsele zwaaide geagiteerd.
‘Moeder is een ouderwets mens. Als ik haar van tevoren had verteld waarvoor ik dat geld wilde gebruiken, dan had ze het mij nooit gegeven.’
De Cock knikte begrijpend.
‘Ze eiste het terug?’
Rigobert van Borsele maakte een hulpeloos gebaar.
‘Dat is toch onmogelijk,’ riep hij klagend. ‘Ik ben net gestart. Ik kan die tent toch niet sluiten. Dan ga ik de mist in. Als moeder mij even de tijd geeft, dan maak ik het in orde.’
De Cock keek hem strak aan.
‘Zoveel tijd heeft moeder niet meer.’
Rigobert van Borsele zuchtte.
‘U had nooit naar de verhalen van Mariska moeten luisteren. Dat kind leeft buiten de werkelijkheid… zit vol wilde fantasieën. Toen ze bij u aan het bureau kwam, had u onmiddellijk haar moeder moeten bellen, dan had die haar kunnen ophalen.’
De Cock trok zijn gezicht strak.
‘Wilde fantasieën… hadden u en uw zuster Rolandina plannen om uw moeder te ontvoeren?’
‘Onzin.’
De Cock gleed met zijn pink over de rug van zijn neus. ‘Uw eigen zuster heeft over uw moeder tegen mij gezegd: “Al moeten we haar ontvoeren.”’
Rigobert van Borsele verschoof iets op zijn stoel. ‘Rolandina en ik hebben er in scherts wel eens over gesproken. Maar het is toch de grootste kolder. Men ontvoert toch zijn eigen moeder niet.’
De Cock keek hem schuins aan. ‘Waarom in scherts?’
Rigobert van Borsele spreidde zijn vettige handjes. ‘Moeder bezit nog aardig wat centen. Wij zijn met drie kinderen. Roderick zit er warmpjes bij, maar Rolandina en ik kunnen best een financiële injectie gebruiken. Ik draai daar niet omheen.’
‘En?’
Rigobert van Borsele keek hem niet-begrijpend aan. ‘Wat bedoelt u?’
‘Die scherts… die grap om uw moeder te ontvoeren?’
Het klonk cynisch.
Rigobert van Borsele grinnikte vreugdeloos. ‘Het stelde niets voor. Wij zouden het nooit hebben gedaan.’
‘Wat zou u nooit hebben gedaan?’
‘Moeder ontvoeren.’
‘Er waren wel plannen?’
Rigobert van Borsele greep met beide handen naar zijn hoofd.
‘Het komt allemaal door die gore oplichter, die vieze huwelijkszwendelaar.’
‘Martijn Schuitema?’
Rigobert van Borsele knikte. ‘Die man is gewoon op haar geld uit. Zonder meer. En gek genoeg… moeder heeft een blind vertrouwen in die vent.’
‘Ze wilde met hem trouwen?’
‘Ja.’
De Cock boog zich nog verder naar hem toe. ‘Door dat huwelijk,’ legde hij geduldig uit, ‘zouden u, uw zuster Rolandina en uw broer Roderick een groot gedeelte van de erfenis kwijtraken… de helft en een kindsdeel. Dat is niet gering.’