De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
Vledder trok zijn schouders op.
‘Daar kom ik niet achter,’ sprak hij wrevelig. ‘De volgens mijn informanten altijd perfect geklede en gekapte heer Henri Antoine Maurice Scheepers doet iets onduidelijks in Den Haag.’
De Cock glimlachte.
‘Iets onduidelijks?’
Vledder knikte.
‘Het schijnt dat hij in opdracht van enige grote Nederlandse bedrijven bij diverse ministeries belangrijke regeringsopdrachten probeert binnen te slepen.’
‘Hoe?’
Vledder grinnikte.
‘Dat zul je hem zelf moeten vragen, maar ik denk niet dat hij je dat zal vertellen.’
Ze reden over de Gorslaan Purmerend binnen. Via de Churchilllaan trokken ze langs het winkelcentrum Makado naar het station Purmerend-Overwhere.
Vledder parkeerde de Golf met gierende remmen bij flat De Boeier. Tijdens het uitstappen keek hij op zijn horloge.
‘We hebben nog zeven minuten.’
Zonder de wagen slotvast af te sluiten liep hij met stevige tred in de richting van het station. Hijgend en zwetend onder de eigengebreide pullover, die zijn vrouw hem dwong te dragen zolang er nog een r in de maand was… volgde De Cock.
Op het natte kille perron, wachtend op de trein naar Amsterdam, stond een groepje reizigers dicht bijeen. Zwaar hijgend liep De Cock op hen toe. Toen zijn ademhaling weer enigszins op peil was, duimde hij opzij naar Vledder.
‘Wij zijn rechercheurs van het bureau Warmoesstraat in Amsterdam. Wij zijn op zoek naar een oud vrouwtje met een kat in een mandje. Wij vermoeden dat ze hier twee dagen geleden op dit tijdstip op de trein naar Amsterdam heeft staan wachten.’
Een lange magere vrouw in een zwarte duffelse mantel en met een vuurrode dikke wollen sjaal om haar slanke hals, knikte nadrukkelijk.
‘Dat klopt,’ sprak ze hees. ‘Ik weet ook wie u bedoelt. Ze staat hier wel meer om deze tijd.’
‘Met haar kat in een mandje?’
De vrouw trok haar schouders op.
‘Twee dagen geleden had ze wel een rieten mandje bij zich. Anders niet.’ De vrouw zweeg even. ‘En dan was er iets geks.’
De Cock keek haar gespannen aan.
‘Wat?’
De vrouw wees voor zich uit.
‘Ze stond op het verkeerde perron.’
Met gebogen hoofd en een somber gezicht liepen de beide rechercheurs van het station Overwhere terug naar hun Golf. Alle theorieën omtrent het verdwijnen van de oude mevrouw Van Borsele leken plotseling van geen enkele waarde. De miezerige motregen die op hen neerdaalde, typeerde hun stemming in mineur.
Vledder startte de motor en zette de ruitenwissers aan.
‘Terug naar Amsterdam?’
De Cock trok hoofdknikkend zijn veiligheidsgordel iets losser en liet zich onderuitzakken. De plooien in zijn markant gezicht leken dieper dan normaal.
‘Ze stond op het verkeerde perron… ze stond op het verkeerde perron… ze stond op het verkeerde perron… ze stond op het…’
De oude rechercheur herhaalde het als een echo.
Vledder keek op hem neer.
‘Wat ben je aan het doen?’
De Cock tikte met de knokkels van zijn rechterhand tegen zijn voorhoofd.
‘Ik probeer het in mijn kop te stampen.’
‘Waarom?’
De Cock ademde diep.
‘Omdat het niet tot mij door wil dringen.’
Vledder trok achteloos zijn schouders op.
‘Het is niet zo ingewikkeld,’ legde hij geduldig uit. ‘Op praktisch hetzelfde tijdstip vertrekt er van het andere perron in Purmerend-Overwhere een trein uit Amsterdam in de richting Hoorn-Enkhuizen… een verschil van een minuut… negentien-uur-veertien… negentien-uur-vijftien.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Dat bedoel ik niet,’ riep hij geprikkeld. ‘Wat moet dat mens met haar kat in Hoorn of Enkhuizen?’
Vledder maakte een hulpeloos gebaar.
‘Misschien was ze in de war… is ze per ongeluk op het verkeerde perron terechtgekomen?’
De Cock drukte zich met een strak gezicht iets omhoog.
‘De oude mevrouw Van Borsele was niet in de war,’ reageerde hij nukkig. ‘Ze wist volgens mij verrekt goed wat ze deed.’
‘Hoe wil je daar achter komen?’
‘Waar achter?’
‘De reden van haar tocht naar Hoorn of Enkhuizen?’
De Cock antwoordde niet direct. Hij verzonk in gepeins.
Het raderwerk van zijn denken draaide op volle toeren.
Na een poosje keek hij opzij.
‘Hoe laat vertrekt die trein van het station Purmerend-Overwhere in de richting Hoorn-Enkhuizen?’
‘Negentien-uur-veertien.’
De grijze speurder kneep zijn lippen opeen.
‘Vanaf morgen rijden wij elke dag om negentien-uur-veertien met de trein van Purmerend-Overwhere naar Hoorn en Enkhuizen.’
Vledder keek hem verwonderd aan.
‘Elke dag?’
De Cock knikte.
‘Tot we iemand hebben gevonden die in de trein de oude mevrouw Van Borsele met haar kat heeft gezien en mogelijk met haar heeft gesproken. Ook bij een onderzoek moet je het geluk soms afdwingen.’
Feilloos parkeerde Vledder de Golf in de Warmoesstraat tussen een rij andere politiewagens. De beide rechercheurs stapten uit en liepen het politiebureau binnen. In de hal wenkte Jan Kusters hen vanachter de balie.
De Cock liep op de wachtcommandant toe.
‘Narigheid?’ vroeg hij knorrig.
Jan Kusters schudde zijn hoofd.
‘Er zit boven een meisje op je te wachten.’
‘Een meisje?’
De wachtcommandant knikte.
‘In mijn jonge jaren noemden wij zo’n kind een bakvis.’
De Cock grijnsde.
‘Dan ben je al knap oud.’
Jan Kusters trok zijn schouders op.
‘Hoe noem je tegenwoordig een meisje van een jaar of veertien?’
‘Een tiener.’
Jan Kusters grijnsde.
‘Goed,’ reageerde hij gelaten. ‘Er zit boven een tiener op je te wachten.’
Opmerkelijk kwiek besteeg De Cock de stenen trappen naar de tweede etage.
Vledder volgde.
Op de bank voor de ingang van de grote recherchekamer zat een kort, stevig gebouwd meisje. De Cock schatte haar iets ouder dan de veertien jaar die Jan Kusters haar toedichtte.
Toen ze de beide rechercheurs in het oog kreeg, stond ze op en liep op hen toe. Haar blik gleed van De Cock naar Vledder en terug.
‘Wie van u is rechercheur De Cock?’
De oude rechercheur onderdrukte de neiging om naar Vledder te wijzen. In plaats daarvan maakte hij een lichte buiging.
‘Mijn naam is De Cock… met ceeooceekaa. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’
Het meisje glimlachte.
‘Ik wil met u praten.’
De Cock bleef even staan en bekeek haar aandachtig. Ze had dik zwart haar in een ponykapsel, grote bruine ogen en een vrolijk kuiltje in haar rechterwang.
Boven een verschoten blauwe spijkerbroek droeg ze een slobberig groen jack, met daarop GIANTS in grote witte geblokte letters. Haar beide voeten staken in opvallende basketballschoenen.
De Cock strekte zijn wijsvinger naar haar uit.
‘Wie ben jij?’
‘Mariska… Mariska Scheepers.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘Scheepers… uit Purmerend?’
‘Ja.’
De Cock ging haar voor naar de grote recherchekamer en liet haar op de stoel naast zijn bureau plaatsnemen. Daarna deed hij kalm zijn hoed af en hing zijn regenjas aan de kapstok. De oude rechercheur gunde zich even tijd. De komst van het meisje had hem verrast.
De Cock ging achter zijn bureau zitten en bekeek de lijnen van haar gezicht. Mariska Scheepers leek niet op haar moeder.
‘Wie heeft jou gestuurd?’ opende hij.
Mariska Scheepers keek hem verwonderd aan.
‘Niemand,’ antwoordde ze strijdlustig. ‘Ik laat mij niet sturen.’