De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
De Cock glimlachte.
‘Je komt dus… zoals wij dat bij de recherche noemen… uit eigener beweging?’
‘Uit mijzelf.’
‘Waarom vroeg je naar mij?’
‘Ik heb uw naam hier in Amsterdam van oom Roderick gekregen. Hij zei: “Ga met je verhaal maar naar het politiebureau in de Warmoesstraat en vraag naar rechercheur De Cock.”’
‘Jij was vanavond bij oom Roderick?’
Mariska Scheepers knikte.
‘Heel even maar. Oom Roderick had weinig tijd. Hij kwam net terug van zijn visbedrijf in IJmuiden. Vanavond moest hij weer voor zaken op pad.’
‘Wat kwam je bij hem doen?’
‘Vragen of hij wist waar oma Van Borsele was.’
‘Waarom?’
Mariska Scheepers keek hem verrast aan.
‘Oma is weg… dat weet u toch?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Dat bedoel ik niet. Waarom ging je juist naar jouw oom Roderick om te vragen waar oma was?’
Mariska Scheepers streek met gespreide vingers door haar zwarte haar.
‘Oma Van Borsele kwam elke week in Amsterdam bij hem op bezoek. Dat wist ik nog van vroeger.’
De Cock keek haar schuins aan.
‘Van vroeger?’
Mariska Scheepers knikte.
‘Ik was vroeger heel vaak bij oma Van Borsele op haar kleine flatje in Purmerend. Als ze met de trein naar Amsterdam ging, bracht ik haar ’s avonds altijd even naar het station in Overwhere. “Ik doe wel de groeten aan je oom,” zei ze dan.’
‘Jij ging nooit mee naar Amsterdam?’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
Mariska Scheepers liet haar hoofd zakken. Haar zwarte haren gleden als een gordijn voor haar gezicht.
‘Moeder heeft ruzie met oom Roderick,’ snikte ze. ‘Moeder heeft ruzie met iedereen.’
De Cock hield zijn hoofd iets schuin.
‘Ook met oom Rigobert?’
Mariska Scheepers keek met een betraand gezicht naar hem op en schudde haar hoofd.
‘Mijn moeder en oom Rigobert zijn twee handen op één buik. Hij is net zo gemeen als zij… misschien nog wel gemener. Mijn vader zegt altijd: “Die twee zijn met hetzelfde sop overgoten.”’
De Cock glimlachte.
‘Jij mag oom Rigobert niet,’ stelde hij vast.
Mariska Scheepers schudde opnieuw haar hoofd.
‘Ik kom ook nooit bij hem. Hij heeft hier in Amsterdam hoeren zitten, die voor hem werken.’
‘Hoeren?’
‘Ja.’
‘Wist oma Van Borsele dat?’
Mariska Scheepers knikte.
‘Ze heeft oom Rigobert geld geleend. Hij zei dat hij een renderend bedrijf kon kopen.’ Ze snoof verachtelijk. ‘Dat bedrijf bleek een huis vol hoeren. Oma is zelf in Amsterdam wezen kijken.’
‘Vond oma Van Borsele het goed?’
Mariska Scheepers reageerde heftig.
‘Welnee… ze eiste haar geld terug.’
De Cock keek haar scherp aan.
‘Hoe liep dat af?’
Mariska Scheepers liet haar hoofd weer zakken. Ze pulkte met de wijsvinger van haar rechterhand in een slijtgaatje van haar spijkerbroek.
‘Ik houd van oma,’ snikte ze. ‘Ik houd heel veel van haar. Ze is lief… veel liever dan mijn moeder. Sinds oom Martijn bij haar over de vloer komt, mag ik van mijn moeder niet meer naar haar toe. Maar dat deed ik toch… stiekem.’
De Cock trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
‘Had je moeder ook ruzie met oom Martijn?’
Mariska Scheepers knikte nadrukkelijk.
‘Ze noemde hem een vieze huwelijkszwendelaar, die op oma’s geld uit was.’ Het meisje begon opnieuw te huilen. Haar lichaam schokte. ‘Oom Martijn is een aardige man. Hij was lief voor oma. Van mij hadden ze best samen mogen trouwen.’
De Cock liet haar even begaan.
‘Kreeg jouw oma haar geld van oom Rigobert terug?’ vroeg hij na een poosje.
Mariska Scheepers schudde haar hoofd.
‘Oma zou naar een advocaat gaan.’ Plotseling sloeg ze haar beide handen voor haar gezicht. ‘Ik ben bang,’ jammerde ze. ‘Ik ben zo bang dat ze iets met oma hebben gedaan.’
De Cock veinsde onbegrip.
‘Wie… eh, wie,’ vroeg hij weifelend, ‘wie zou iets met oma hebben gedaan?’
‘Moeder en oom Rigobert.’
De Cock boog zich iets naar haar toe.
‘Waarom denk je dat?’
Mariska Scheepers slikte.
‘Ik heb een paar dagen geleden mijn moeder tegen oom Rigobert horen zeggen: “Als dat oude mens blijft zeuren over trouwen en een advocaat… moet ze voorlopig maar verdwijnen.”’
De Cock reageerde geschokt.
‘Wat… eh, wat… eh,’ vroeg hij gespannen, ‘zei oom Rigobert daarop?’
Mariska Scheepers keek met haar grote bruine ogen naar hem op. Tranen gleden langs haar wangen.
‘Ik ken wel een plek om haar te laten onderduiken.’
7
Vledder liet zich in zijn stoel zakken. De jonge rechercheur smeet de autosleutels van de Golf met een achteloos gebaar in een lade van zijn bureau.
‘Dat is vandaag de derde keer,’ sprak hij loom, ‘dat ik heen en terug naar Purmerend ben gereden. Ik geloof dat ik beter van standplaats kan veranderen.’
De Cock glimlachte.
‘Heb je haar thuisgebracht?’
‘Niet helemaal thuis… niet voor haar huisdeur. Tot aan de ingang van het Reigerspark. Verder wilde ze niet worden gebracht. “Ze behoeven thuis niet te weten,” zei ze, “dat ik op zoek ben naar oma. En als ze horen dat ik in Amsterdam bij de politie ben geweest, dan heb ik thuis helemaal geen leven meer.”’
De Cock zuchtte.
‘Arm kind. Mariska leeft duidelijk op gespannen voet met haar moeder.’
Vledder knikte.
‘Ik heb onderweg met haar gesproken. Ze heeft het niet prettig thuis. Er zijn voortdurend strubbelingen. Het schijnt op school ook niet zo goed te gaan. En ze mist haar omaatje.’
De Cock plukte aan zijn onderlip.
‘Kinderen hebben vaak een betere band met hun grootouders dan met hun eigen ouders.’
Vledder glimlachte.
‘Het oude mens is haar steun en toeverlaat. “Als oma doodgaat,” zei ze tegen mij, “dan hoeft het voor mij ook niet meer.”’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘Zelfmoordplannen?’
Vledder trok zijn schouders op.
‘Dat heeft ze niet met zoveel woorden gezegd. Het kind zit wel in de put.’
De Cock staarde nadenkend voor zich uit.
‘Ik begrijp wat haar kwelt,’ sprak hij hoofdknikkend. ‘Mariska is er absoluut van overtuigd, dat haar moeder en haar oom Rigobert iets met het verdwijnen van haar oma te maken hebben.’
Vledder keek hem verwonderd aan.
‘Jij niet… ben jij daar niet van overtuigd?’
De Cock maakte een schouderbeweging.
‘Wellicht zijn er recent wel eens plannen gesmeed om de oude mevrouw Van Borsele te ontvoeren. Maar plannen smeden mag in dit voor criminelen zo vriendelijke landje. Nog wel.’
‘Wat bedoel je met nog wel?’
De Cock wees voor zich uit.
‘Er zijn gelukkig wetten in de maak om ook misdadige plannen strafbaar te stellen… bijvoorbeeld voorbereidingen tot een bankroof… maar zover zijn we nog niet.’
Vledder grijnsde.
‘Er moet nu nog een begin van uitvoering worden bewezen.’
De Cock knikte.
‘Onze huidige wetten vragen uit-voe-rings-han-de-lin-gen. En die moet je bewijzen.’
Vledder keek hem onderzoekend aan.
‘En dat bewijs zie jij niet zitten?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘De enige mogelijkheid die ons overblijft, is de oude mevrouw Van Borsele te vinden. En als die beweert dat zij tegen haar wil van haar vrijheid is beroofd… eerst dan kun je strafrechtelijk iets ondernemen.’
Vledder zwaaide geagiteerd.