Gdzie wasze ciała porzucone [To Your Scattered Bodies Go - pl]

— Nie masz powodu do skruchy ani do wyrzutów — próbował ją pocieszyć. — Byłaś jak opętana. To wina narkotyku.

— Ja to zrobiłam — upierała się. — Ja… ja! I chciałam tego! Och, jakąż zepsutą, nędzną dziwką jestem!

— Nie przypominam sobie, żebym ci proponował pieniądze.

Nie chciał okazać się człowiekiem bez serca. Próbował tylko rozzłościć ją tak bardzo, by zapomniała o upokorzeniu. I udało mu się. Skoczyła na nogi i paznokciami zaatakowała jego twarz i pierś. Przeklinała go słowami, których wysoko urodzona i dobrze wychowana dama epoki wiktoriańskiej w ogóle nie powinna znać.

Burton pochwycił ją za nadgarstki i trzymał, a ona przeklinała. Wreszcie umilkła i rozpłakała się. Wtedy poprowadził ją do obozowiska. Ognisko było tylko kupką mokrego popiołu. Zebrał górną warstwę i dorzucił do żaru garść trawy, chronionej od deszczu przez gałęzie. W słabym świetle dostrzegł śpiącą dziewczynkę, skuloną pomiędzy Kazzem i Monatem pod żelaznym drzewem. Wrócił do Alicji, która przysiadła pod jakimś pniem.

— Nie podchodź — powiedziała. — Nie chcę cię więcej widzieć. Już nigdy. Zhańbiłeś mnie, zbrukałeś. I to po tym, jak dałeś słowo, że będziesz mnie chronić!

— Możesz marznąć, jeżeli masz ochotę — oświadczył. — Chciałem tylko zaproponować, żebyśmy się przytulili razem, dla ciepła. Ale jeśli wolisz cierpieć, proszę bardzo. Powtórzę tylko, że to co uczyniliśmy, było spowodowane narkotykiem. Nie, nie spowodowane. Narkotyki nie generują pragnień i działań, one tylko sprawiają, że przestajemy się opierać. Nasze normalne zahamowania zniknęły i żadne z nas nie może winić ani siebie, ani drugiego. Byłbym jednak kłamcą twierdząc, że mi się to nie podobało. I ty również skłamałabyś tak mówiąc. Po co więc ranić sobie sumienie?

— Nie jestem taką bestią jak ty! Jestem dobrą chrześcijanką, bogobojną, cnotliwą kobietą.

— Nie wątpię — odparł sucho Burton. — Jednakże pozwól, że raz jeszcze podkreślę pewną sprawę. Nie sądzę, że uczyniłabyś to, co uczyniłaś, gdybyś w głębi serca nie pragnęła tego. Narkotyk zniósł twoje zahamowania, ale z pewnością nie wcisnął ci pomysłu do głowy. Idea już tam była. Działanie było efektem przyjęcia narkotyku, ale pochodziło od ciebie; z tego, co chciałaś zrobić.

— Wiem o tym! — wrzasnęła. — Czy myślisz, że jestem jakąś głupią, prostą dziewką służebną? Mam swój rozum! Wiem, co zrobiłam i dlaczego! Nigdy nie przypuszczałam, że jestem taką… taką osobą! Jednak musiałam być właśnie taka! Musiałam!

Burton starał się ją pocieszyć, przekonać, że w naturze każdego człowieka istnieją jakieś niechciane żywioły. Zapewniał, że tego właśnie dotyczył dogmat grzechu pierworodnego: była człowiekiem, więc w jej duszy tkwiły mroczne żądze. I tak dalej. Lecz im bardziej się starał, tym Alicja czuła się gorzej. Wreszcie, drżący z zimna i zmęczony bezużyteczną argumentacją, zrezygnował. Wczołgał się między Kazza i Monata i przytulił do siebie dziewczynkę. Ciepło, przykrycie z trawy i dotyk nagich ciał uspokoiły go. Zasypiając, słyszał jeszcze cichy szloch Alicji.