De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
De Cock trok gelaten zijn schouders op.
‘Wat heb ik aan een arrestatie als ik die twee na een enkel telefoontje met justitie weer moet laten lopen?’
Vledder maakte een gebaar van wanhoop.
‘Wat moeten we dan?’
De Cock liet zich iets onderuitzakken.
‘De oude mevrouw Van Borsele vinden,’ antwoordde hij kalm. ‘Met haar verklaring erbij, zie ik wel mogelijkheden.’
Vledder trok een bedenkelijk gezicht.
‘Impossibilium nulla obligatio est.’
De Cock keek zijn jonge collega verrast aan.
‘Sinds wanneer doe jij iets aan Latijn?’
Vledder grijnsde.
‘Sinds jij met Latijnse teksten schermt.’
‘Weet je wat het betekent?’
Vledder knikte.
‘Impossibilium nulla obligatio est… tot het onmogelijke kan niemand worden verplicht. Het vinden van de oude mevrouw Van Borsele is als het zoeken naar een naald in een hooiberg.’
Een tijdlang reden ze zwijgend voort. Toen ze Het Schouw voorbij waren en de IJtunnel in zicht kwam, drukte De Cock zich weer omhoog.
‘Heb jij in het flatje van de oude mevrouw Van Borsele nog aanwijzingen gevonden?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Ik heb niets aangetroffen wat voor ons onderzoek van belang leek.’ De jonge rechercheur tastte naar de binnenzak van zijn colbert. ‘Op het dressoir stond een foto van een bejaarde vrouw. Die heb ik uit de lijst genomen en aan Martijn Schuitema laten zien. Volgens hem was het een foto van zijn Maria.’
De Cock glimlachte.
‘Je begint het vak te leren.’ Hij nam de foto van hem over. ‘Een knappe oude dame,’ stelde hij vast. De oude rechercheur bekeek de achterkant. ‘Het kiekje is van vorig jaar.’
De Cock borg de foto in zijn eigen binnenzak op.
‘Ben je ook in haar badkamer geweest?’
Vledder blikte opzij.
‘Daar was jij toch?’
De Cock knikte.
‘Ik had als kind al de neiging om wanneer ik langs een spiegel kwam, naar mijn evenbeeld te kijken. Mijn vader vond dat irritant en schreef met een stuk toiletzeep op alle spiegels in ons huis: memento mori… gedenk te sterven.’
‘Onaardig.’
De Cock glimlachte.
‘Ik moest aan hem denken toen ik in de badkamer van de oude mevrouw Van Borsele op de spiegel boven de wastafel een met zeep geschreven tekst las.’
Vledder keek hem gespannen aan.
‘Wat voor een tekst?’
De Cock antwoordde niet direct. Hij stak zijn hand in een zijzak van zijn regenjas en toonde Vledder een sleutel.
‘Van de flat van mevrouw Van Borsele,’ verduidelijkte hij. ‘Die heb ik Martijn Schuitema afgenomen.’
‘Waarom?’
‘Ik wil dat Bram van Wielingen, onze fotograaf, morgen een plaat van die spiegeltekst maakt.’
Vledder reageerde ongeduldig.
‘Wat voor een tekst?’ herhaalde hij dwingend.
De Cock draaide zich iets naar hem toe.
‘Roderick heeft gelijk, stond er in een fors handschrift, de hemel kan wachten.’
5
Nog kauwend aan een broodje gezond kwam De Cock vanuit de kantine de grote recherchekamer binnen. De oude rechercheur slofte naderbij en liet zich in zijn stoel achter zijn bureau zakken.
‘Heb je hem te pakken gekregen?’
‘Onmiddellijk.’
‘Wat zei Roderick van Borsele?’
Vledder glimlachte.
‘Die tekst op de spiegel in de badkamer van zijn moeder vond hij amusant.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘A-mu-sant?’
Vledder knikte.
‘Volgens Roderick van Borsele maakte zijn moeder vaak aantekeningen met een stuk toiletzeep op de spiegel. Wanneer ze beslist iets niet mocht vergeten, dan schreef ze het ’s avonds op de spiegel in de badkamer. De volgende morgen werd ze dan onmiddellijk met haar aantekeningen geconfronteerd.’
De Cock knikte begrijpend.
‘Mijn vader was dus niet de enige die met toiletzeep op spiegels schreef.’ Hij hield zijn hoofd iets schuin. ‘Wat zei hij van de tekst: Roderick heeft gelijk… de hemel kan wachten?’
Vledder maakte een weifelend gebaar.
‘Roderick van Borsele dacht dat die tekst sloeg op een gesprek dat hij onlangs met zijn moeder had over haar ziekte. Roderick had zijn oude moeder voorgehouden dat… wanneer ze zich voornam om met uiterste wilskracht tegen die verschrikkelijke ziekte te vechten… de hemel nog best een poosje kon wachten.’
De Cock plooide zijn lippen in een tuitje.
‘Men zou die tekst op de spiegel dan als een juichkreet kunnen opvatten.’
Vledder knikte.
‘Dat meende Roderick van Borsele ook; een soort geestelijk reveil.’
De Cock dacht even na.
‘Wist Roderick van Borsele dat zijn moeder trouwplannen had?’
Vledder boog zich iets naar voren.
‘Roderick van Borsele zei dat hij een bejaarde man, die Martijn heette, een paar maal in de flat bij zijn moeder in Purmerend had ontmoet. De bejaarde vriend van zijn moeder had op hem een goede indruk gemaakt. Schoon, goed verzorgd en erudiet. Roderick was ervan overtuigd dat zijn moeder erg op die Martijn was gesteld. Er was volgens hem sprake van een innige band. Toen zijn moeder een paar maanden geleden het onderwerp huwelijk aansneed, had hij haar aangespoord om zo snel mogelijk met die Martijn te trouwen.’
‘Kende hij de reacties van de andere kinderen… Rolandina en Rigobert?’
Vledder zuchtte.
‘Dat onderwerp heb ik niet aangeroerd. Het leek mij niet goed om dat in een telefoongesprek te doen.’
De Cock knikte hem toe.
‘Heel goed,’ sprak hij lovend. ‘Heel verstandig. We zullen Roderick van Borsele daartoe nog eens uitnodigen voor een gesprek. Het is beter zijn reacties niet alleen te horen, maar ook te zien.’
Vledder trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
‘Toch zit mij iets dwars.’
‘Wat?’
‘Als er tussen Roderick en zijn moeder een vertrouwensrelatie bestond… en Roderick suggereert dat er een goede verstandhouding was… dan zal de oude mevrouw Van Borsele zich toch wel eens over het gedrag van haar andere kinderen… Rolandina en Rigobert hebben beklaagd? Volgens Martijn Schuitema was ze doodsbang voor die twee.’
‘Dat is een goede opmerking,’ sprak De Cock prijzend. ‘En als wij aannemen dat zij zich heeft beklaagd, dan kan men zich afvragen waarom Roderick nooit iets tegen die twee heeft ondernomen.’
Vledder trok een grijns.
‘Ik kan er niets aan doen, maar als je het mij vraagt… stinkt het bij de familie Van Borsele.’
De Cock lachte.
‘In elke familie is sores. Heb je Roderick nog gevraagd met welke trein zijn moeder die bewuste dag naar Amsterdam zou komen?’
Vledder knikte en raadpleegde een notitie voor zich op zijn bureau.
‘De oude mevrouw Van Borsele nam altijd dezelfde trein. Dat was de trein die om 18.45 uur van het station Purmerend-Overwhere vertrekt en om 19.13 uur in Amsterdam Centraal Station aankomt. Vandaar nam ze dan een taxi en was dan zo rond halfacht, kwart voor acht bij hem thuis aan de Keizersgracht.’
De Cock knikte begrijpend.
‘Wat zei de taxicentrale?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Omtrent dat tijdstip geen rit van het Centraal Station naar de Keizersgracht bij de Amstel.’
De Cock plukte aan zijn onderlip.
‘Daar was ik al bang voor.’ Hij zweeg even en dacht na. ‘Kwam ze vaak?’
‘Wat bedoel je?’
‘Kwam ze vaak bij Roderick op bezoek?’
‘Eenmaal per week.’
‘Met haar kat?’
Vledder lachte.