Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Wyjdziemy z nadprzestrzeni za czterdzieści pięć minut, towarzyszu admirale — zameldowała komandor Lowe ze spokojem typowym dla profesjonalistów w sytuacji, gdy granat właśnie miał wpaść do szamba.

Lester Tourville zignorował to i po prostu powiedział z odruchową uprzejmością:

— Dziękuję, Karen.

Wcale nie był taki spokojny, ale nie widział żadnego powodu, by to okazywać. Udawał, że z namysłem studiuje ekran taktyczny fotela, na którym chwilowo widać było jedynie hipotetyczne rozmieszczenie okrętów wchodzących w skład Zespołu Wydzielonego 12.2, w rzeczywistości zaś myślał o czymś zupełnie innym. Głównie o tym, co niepokoiło Lowe i co ona także maskowała pozornym spokojem. I nie chodziło bynajmniej o to, że dowodził najmniej liczną grupą — miał o pięć okrętów mniej nawet niż Zespół Wydzielony 12.3 Kellet (choć o dziewięć pancerników więcej niż ona). Powodem niepokoju była konieczność przebycia tak dalekiej drogi w głąb terenów wroga. Miał do pokonania najdłuższą trasę ze wszystkich czterech zespołów wydzielonych i mimo iż wcześniej sam uspokajał Honekera, samego go to raczej niepokoiło. By nie rzec, że bardzo go niepokoiło…

Żeby odegnać niespokojne myśli, skupił się na zadaniu. Było oczywiste, że w systemie Zanzibar natknie się na okręty Royal Manticoran Navy, bo sama flota systemowa nie byłaby w stanie poradzić sobie z większym rajdem pirackim. Nikt się go tam jednakże nie spodziewał, a gdyby okazało się, że natknie się na zbyt wiele okrętów liniowych, dysponował wystarczającą przewagą przyspieszenia, by im uciec.

— Zasobniki gotowe, Shannon? — spytał, nie podnosząc głowy.

— Gotowe, skipper — odparła komandor Foraker starannie kontrolowanym głosem, jakiego dorobiła się po bitwie o Adler.

Tourville szczerze tego żałował, ale nic nie był w stanie na to poradzić. Jedyną optymistyczną rzecz stanowiło to, że planując akcję, doszła nieco do siebie, i miał świadomość, iż nie straciła nic ze swych zawodowych umiejętności, jak i talentu do nieortodoksyjnych, odważnych posunięć. Ani też talentu czy może ochoty do uzasadniania swych propozycji z bezpośredniością i logiką, które nie pozostawiały miejsca na nieporozumienia… choć czasami jej adwersarze mieli nieodparte wrażenie bezpośredniego spotkania z walcem grawitacyjnym na wolnych obrotach.

Z jej pomysłem przeprowadzenia ataku Tourville zgadzał się w zupełności, choć dostrzegał jego minusy. Shannon zaproponowała, by od samego początku prowadzić atak z dużą szybkością, co oznaczało wyjście z nadprzestrzeni ze sporą prędkością początkową. Przeciwnicy całkiem rozsądnie argumentowali, że postawi to zespół wydzielony w złej sytuacji, jeśli w systemie natkną się na okręty liniowe RMN. Będą bowiem potrzebowali więcej czasu i miejsca na wytracanie prędkości, by móc rozpocząć ucieczkę. Shannon wykazała mniejszą niż zwykle cierpliwość. Przypominając chłodno, że aby ich przechwycić, rzeczone okręty liniowe będą musiały obrać stosowny kurs i nabrać odpowiedniego przyspieszenia, a im szybciej Zespół Wydzielony 12.2 wykona zadanie, tym mniej będą miały na to czasu. A ponieważ ich celem były stacje i stocznie orbitalne wokół planety Zanzibar, gwarancję przechwycenia okręty Królewskiej Marynarki miałyby jedynie, gdyby znajdowały się na orbicie wokół niej i pozostały tam. Co z kolei spowodowałoby dostrzeżenie ich na tyle wcześnie, że przy proponowanej przez nią prędkości zespół zdołałby bez trudu im umknąć i zaatakować zapasowy cel, jakim były zakłady wydobywcze w pasie asteroidów. Ponadto konieczność rozwinięcia większej prędkości, by ich przechwycić, zmuszałaby obrońców do wcześniejszego działania z wykorzystaniem większych energii, co z kolei znacznie osłabiało skuteczność ich systemów maskowania elektronicznego. I to na tyle, że można je było wykryć wystarczająco wcześnie, by zdołać ich uniknąć.