Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

I przyglądając się spod oka Alice Truman, która wraz z nią jechała do sali odpraw skrzydła.

— Jestem — zgodziła się zapytana. — Choć przyznaję, że mnie rozczarował. Myślałam, że stać go na więcej.

— Proszę?! — zdumiała się Harmon. — Zwiększył możliwość wykrycia nas o osiemdziesiąt pięć procent, zmniejszył naszą możliwość pasywnej obrony antyrakietowej mniej więcej o tyle samo, a możliwości aktywnej o czterdzieści procent. To na co jeszcze niby miałoby go być stać?!

— A, nie: jeśli o to chodzi, to przyznaję, że zrobił dobrą robotę — uśmiechnęła się Truman. — W tych ćwiczeniach postawi na swoim i zniszczy większość twoich kutrów, choć podejrzewam, że twoje załogi są znacznie lepsze, niż on sądzi, więc oberwie bardziej, niż się spodziewa. Nie o to mi chodziło, gdy mówiłam, że mnie rozczarował… Poszedł na łatwiznę i zastosował czysto siłowe, brutalne rozwiązanie. Które będzie mu naprawdę trudno wytłumaczyć, kiedy Adcock i Caparelli wezmą go pod lupę i zaczną zadawać pytania.

Winda zatrzymała się, drzwi się otwarły, ale Truman to nie przeszkadzało. Ciągnęła dalej, wychodząc na korytarz, tyle że znacznie ciszej:

— Ograniczanie możliwości pasywnej obrony przeciwrakietowej to najbardziej arbitralna zmiana, jaką mógł wprowadzić. I równocześnie całkowicie nieuzasadniona w świetle analiz wywiadu dotyczących możliwości Ludowej Marynarki nie tylko na dzień dzisiejszy, ale także na najbliższą przyszłość. Tak się tym pięknie wystawił, że prawie mi go żal…

— Tak? — prychnęła Harmon, przyglądając się jej z ukosa. — A mnie to ci nie żal?! Czuję się jak kurczak zaproszony na obiad, więc pozwolisz, że nie będę się zmuszać, by podzielić twe współczucie dla tego biedaka.

— Chyba pozwolę — westchnęła ciężko Truman, omal nie wywołując echa tym westchnieniem.

Dotarty do drzwi sali odpraw, które automatycznie się przed nimi otworzyły.

— Baczność! — warknął komandor McGyver na ich widok.

Wraz z Barbarą Stackowitz rozpoczęli już wstępną odprawę i Harmon uśmiechnęła się ponuro, widząc miny zgromadzonych. Najwyraźniej dobrze wyliczyła czas swego przybycia wraz z kapitanem Minotaura — zebrani już znali miłe wiadomości dotyczące ćwiczeń.

— Spocznij — poleciła Truman.

Zebrani bez słowa usiedli, przyglądając się obu nowo przybyłym w równym stopniu z uwagą co z ostrożnością. Truman podeszła do swego fotela i usiadła w nim bez słowa — była co prawda pierwszym po Bogu na okręcie, ale odprawa stanowiła domenę Harmon. Ta także, milcząc, zajęła miejsce i pochyliła się, opierając ręce o blat stołu, i przyjrzała się podkomendnym.

— Jak rozumiem, najgorsze już wiecie — powiedziała po paru sekundach ciszy. — Tak, atakujemy ze sztucznie narzuconymi ograniczeniami w elektronice i dokopią nam tym razem. Ale nie będziemy robić wyłącznie za ruchomy cel. I dlatego…

Przerwał jej ostry, świdrujący dźwięk interkomu zarezerwowany tylko dla wiadomości najwyższej wagi. Stackowitz najszybciej nacisnęła klawisz uaktywniający połączenie i sygnał urwał się z jękiem, a na ekranie pojawiła się twarz pierwszego oficera lotniskowca.

— Komandor Stackowitz, sala odpraw skrzydła — przedstawiła się. — W czym mogę pomóc, sir?

— Szukam kapitan, pani komandor — odparł zwięźle komandor Haughton.

Pochodził z planety Gryphon, co zawsze było słychać, ale tym razem znacznie silniej niż zwykle. Truman zmarszczyła brwi i podeszła do fotela Stackowitz, po czym pochyliła się tak, by znaleźć się w polu widzenia kamery.

— O co chodzi, John?

— Jest pani potrzebna na mostku, ma’am — poinformował ją zwięźle. — System wczesnego ostrzegania właśnie zameldował o dużym śladzie wyjścia z nadprzestrzeni. Jak na razie są to niezidentyfikowane siły, ale kierują się w głąb systemu z przyspieszeniem czterech kilometrów na sekundę kwadrat i nie nadały kodu identyfikacyjnego… Nie wiem kto to, ma’am, ale na pewno nie nasi.