Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Nie oddam tego systemu bez walki, komandor Jaruwalski — przerwał jej Santino głosem niezwykle spokojnym i zdecydowanym.

Było w nim coś, co jeżyło włosy na głowie: tak mówią ludzie ignorujący wszystko, co się wokół dzieje, i przekonani, że to, co im się wydaje, jest ważniejsze od rzeczywistości.

— Zarządzę natychmiastową ewakuację całego personelu stoczni i pozostałych niekombatantów, ale nie ma takiej możliwości, żebym stąd uciekł bez walki — dodał stanowczo. — To nie wchodzi w grę! Znam swoje obowiązki, nawet jeśli inni oficerowie zapominają o swoich.

— Nie mamy szansy stoczyć boju spotkaniowego i prze…

— Nie zamierzam tego robić — przerwał jej, nie podnosząc głosu. — Zapomina pani o zasobnikach holowanych i naszej przewadze w wojnie radioelektronicznej.

— Ludowa Marynarka także dysponuje zasobnikami, sir! — nadal próbowała mówić spokojnie i miała świadomość, że się to jej nie udaje. — A z danych wywiadu wynika, że wykorzystują coraz szerzej technologię przemyconą z Ligi do modyfikowania…

— Ich zasobniki są gorsze od naszych! A nawet jeśli nie, to ich obrona antyrakietowa i elektronika są znacznie gorsze. Możemy się do nich zbliżyć, oddać salwę, ledwie znajdziemy się w zasięgu maksymalnego skutecznego ognia, i wycofać się. Wszystkie superdreadnoughty mają nowe kompensatory, więc nigdy nie zdołają nas dogonić. A równocześnie w ten sposób uniemożliwimy im pogoń za jednostkami ewakuacyjnymi.

Widząc błysk i wyraz jego oczu, Jaruwalski poczuła przerażenie. A ostatnie zdanie wręcz ją dobiło. Kretyn właśnie znalazł taktyczne uzasadnienie własnego obłędu. To, co wymyślił, oznaczało zniszczenie wszystkich okrętów i śmierć załóg. Mieli zginąć tylko dlatego, że był zbyt głupi i zbyt przerażony, by dotarło doń, co powinien zrobić. A teraz nabrał przekonania, że uda mu się zatuszować własną głupotę i bezczynność. Nie docierało do niego, że żaden dupochron nie będzie mu potrzebny, bo martwi nie piszą raportów. A ten pomysł był samobójstwem. I to bezsensownym.

— Nie ma znaczenia, sir, czy nasze zasobniki są lepsze, jeśli przeciwnik ma ich kilkakrotnie więcej. A ma — powiedziała tak rzeczowo, jak potrafiła. — A…

— Jest pani zwolniona ze stanowiska oficera operacyjnego — warknął Santino, nie pozwalając jej skończyć. — Potrzebuję ducha ofensywnego, a nie tchórzostwa!

Jaruwalski podskoczyła jak spoliczkowana i zbladła z wściekłości.

— Moim obowiązkiem jest podać panu jak najlepszą ocenę tak… — zaczęła.

Przerwał jej kolejnym uderzeniem pięścią w stół, które zabrzmiało jak wystrzał.

— Powiedziałem, że jest pani zwolniona! — wrzasnął. — A teraz won stąd! Nie chcę pani w ogóle widzieć na okręcie, Jaruwalski! Jeśli komuś brak odwagi, to nie ma tu czego szukać!

Wpatrywała się w niego, nie mogąc z wściekłości wydusić słowa.

— Za pięć minut wydam rozkaz ewakuacji. Jest pani nim objęta i wynoś się pani z mojego okrętu!

— Panie admi…

— Cisza! — ryknął.

Posłuchała, wiedząc, że stała się ogniskową jego obłędnego strachu, przez który nic się nie przebije. I nie mając pojęcia, co zrobić, bo to był czysty idiotyzm. Jedynym oficerem, z którego zdaniem w podobnej sytuacji musiał liczyć się każdy dowódca, był jego oficer taktyczny lub w sztabie oficer operacyjny. A on właśnie nie miał zamiaru jej słuchać…

Santino dziabnął wściekle paluchem w klawisz interkomu.

— Kapitanie Tasco, właśnie zwolniłem ze stanowiska i obowiązków komandor Jaruwalski — oznajmił Santino jadowicie, nie spuszczając z niej pałających oczu. — Chcę, by natychmiast opuściła okręt. Dostarczy pan pinasę, która niezwłocznie przewiezie ją na jednostkę ewakuacyjną, obojętne którą. Aha, gdyby okazało się to konieczne, może pan kazać pułkownikowi Wellermanowi usunąć ją z HMS Hadrian pod strażą.

Interkom milczał przez dobre dziesięć sekund.

— Sir — Tasco był zdecydowanie wstrząśnięty — jest pan pewien, że to słuszna decyzja? Nie…

— Całkowicie pewien, kapitanie! — przerwał mu Santino lodowato.

I puścił klawisz, przerywając połączenie.

— Wynoś się! — warknął do Jaruwalski.

I odwrócił się do niej plecami, spoglądając na pozostałych, bladych jak trupy członków swego sztabu.

Ona też na nich popatrzyła.

Kolejno na każdego.

Żaden nie spojrzał jej w oczy. I żaden się nie odezwał.

Dla nich stała się uosobieniem zarazy, kimś, kogo kariera właśnie się skończyła. Bo rzeczywiście się skończyła — było bez znaczenia, czy miała rację czy nie i jaki będzie wynik bitwy. Znaczenie miało jedynie to, że dowodzący placówką pozbawił ją stanowiska i wyrzucił z okrętu pod zarzutem tchórzostwa. I nikt nie odważył się spojrzeć jej w oczy w obawie, że to wystarczy, by zaraza przeniosła się i na niego.