Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Ile zostało do wyjścia z nadprzestrzeni? — spytała towarzyszka kontradmirał Kellet.

Pytanie skierowane było do oficera astronawigacyjnego i zbiegło się przypadkiem z pojawieniem się na pomoście flagowym pancernika Ludowej Marynarki Schaumberg towarzyszki komisarz Ludmiły Penevski.

— Sześć godzin i czterdzieści trzy minuty, towarzyszko admirał — zameldowała towarzyszka komandor Jackson.

— Doskonale — potwierdziła Kellet i spojrzała na towarzyszkę komisarz.

Ta przez moment nie zareagowała w żaden sposób, po czym uśmiechnęła się.

— Ludzie wyglądają na spokojnych i pewnych siebie — zauważyła cicho Penevski, podchodząc do fotela.

Razem zbliżyły się do holoprojekcji taktycznej.

— Dlaczego mieliby nie być? — zdziwiła się Kellet. — Co prawda byłabym szczęśliwsza, mając kilka prawdziwych okrętów liniowych, ale i tak jestem przekonana, że damy sobie radę z siłami, które zastaniemy w systemie.

— Nawet jeżeli będą tam superdreadnoughty? — spytała cicho Penevski.

Tym razem to Kellet się uśmiechnęła. Był to bardziej grymas niż uśmiech, pozbawiony śladu wesołości, za to pokazujący zęby niczym u głodnego drapieżnika.

— Różnica w sprzęcie, zwłaszcza w elektronicznym, dzieląca nas od Królewskiej Marynarki nie jest już taka jak na początku wojny — wyjaśniła. — Przeciwnik nadal posiada przewagę, ale już nie taką jak kiedyś. W naszej ocenie dzięki transferowi technologii zmniejszyła się ona co najmniej o połowę. Przez ostatnie parę lat największym atutem RMN nie była jakość sprzętu, lecz to, że dysponowała zasobnikami holowanymi w przeciwieństwie do nas. Dawało jej to olbrzymią przewagę pierwszej salwy. Często taką, że była ona rozstrzygająca. W tym przypadku najistotniejsza jest liczba rakiet, a nie różnice w jakości obrony antyrakietowej. Teraz my też mamy zasobniki, i to mające po szesnaście, a nie po dziesięć rakiet. A to oznacza, że szanse po raz pierwszy się wyrównały, towarzyszko komisarz.

— Tak to właśnie rozumiem, ale nie ma sensu udawać, że jestem równie obeznana z techniką jak pani, towarzyszko admirał. Dlatego jest mi trudniej zaakceptować teoretyczne wyliczenia i prognozy. Nie rozumiem po prostu do końca założeń, na których są one oparte… zwłaszcza tego, co pani zdaje się uważać, czyli że ponownie zaczęła się liczyć głównie skuteczność naszej aktywnej obrony przeciwrakietowej.

— Bo tak jest w istocie, a sprawa przedstawia się w sumie dość prosto, ale nie tak łatwo jest to przystępnie wytłumaczyć. Zastanówmy się…

Kellet umilkła, rzeczywiście zastanawiając się, jak to wyjaśnić metodą łopatologii stosowanej. Penevski zjawiła się na okręcie ze trzy miesiące temu i nadal poznawały się wzajemnie. Była natomiast jedna rzecz, którą już odkryła, a której towarzyszka komisarz wcale nie ukrywała — była mianowicie gotowa przyznać się, gdy czegoś nie wiedziała. A to była tak olbrzymia zaleta, że kontradmirał Kellet gotowa jej była wybaczyć całą masę drobnych wad.

— W sumie pojedynek rakietowy sprowadza się do liczb — podjęła — a to dlatego, że teoria prawdopodobieństwa nie ma ulubieńców. Zagłuszacze, cele pozorne i inne elektroniczne cuda są w stanie ogłupić i odciągnąć od celu pewną liczbę rakiet. Im są lepsze, tym większą, ale zawsze jest to jedynie drobna część nadlatujących. A kiedy rakieta uzyska pewny namiar celu i ma paliwo, by manewrować do samego końca ataku, jedynym, co może ją powstrzymać, jest albo antyrakieta, albo trafienie z działka laserowego.