Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Obudzili się, towarzyszko admirał — zameldowała nieco niekonwencjonalnie towarzyszka komandor Morris.

Jane Kellet uniosła głowę i spojrzała na ekran taktyczny fotela. Zdawała sobie sprawę, że przeciwnik ma przewagę dzięki systemowi sond przekazujących dane w czasie rzeczywistym, ale sensory grawitacyjne jej okrętów wykrywały źródła napędów także natychmiast po ich uaktywnieniu. Co jednostki Royal Manticoran Navy właśnie zrobiły. Jej zdziwienie natomiast wywołała ich identyfikacja.

— Olivio, jesteś pewna identyfikacji klas? — spytała na wszelki wypadek oficera taktycznego.

— Jestem, towarzyszko kapitan — odparła Morris. — Komputer taktyczny też. Nie ma żadnych śladów użycia maskowania, co zresztą przy tej prędkości, jaką rozwijają, nie na wiele by się przydało. Nawet RMN nie dysponuje aż tak dobrymi systemami maskowania elektronicznego. Według naszej oceny siły przeciwnika składają się z pięciu superdreadnoughtów, jedenastu krążowników liniowych i ośmiu jednostek osłony: lekkich krążowników i niszczycieli.

— I lecą z przyspieszeniem czterysta trzydzieści pięć g?

— Dokładnie cztery koma dwadzieścia sześć kilometra na sekundę kwadrat. Dlatego ich sygnatury są tak wyraźne.

— Rozumiem. — Kellet usiadła wygodnie i w zamyśleniu pomasowała podbródek.

Dopiero po paru sekundach zauważyła pytające spojrzenie komisarz Penevski.

— Jestem trochę zaskoczona taktyką przeciwnika, towarzyszko komisarz — wyjaśniła. — Żeby osiągnąć takie przyspieszenie, musieli zostawić wszystkie zasobniki poza tymi, które mogą być holowane wewnątrz ekranów, a to oznacza, że mają ich co najwyżej setkę.

— Dlaczego tak postąpili? — spytała Penevski.

— Właśnie tego nie mogę do końca zrozumieć — przyznała Kellet. — Chyba że…

Umilkła i zajęła się obliczeniami.

A gdy na ekranie taktycznym fotela pojawił się wynik i przewidywane kursy, zmarszczyła brwi i przyglądała im się dłuższą chwilę.

— To mogłoby być to… — powiedziała w końcu do siebie.

— Co mogłoby być czym? — spytała starannie uprzejmym tonem Penevski.

To, że stara się być uprzejma, dotarło do Kellet — uśmiechnęła się leciutko i spojrzała na nią, a potem wyjaśniła:

— Przy obecnym kursie i przyspieszeniu przeciwnik przechwyci nas, zanim rozpoczniemy wytracać prędkość, chcąc przechwycić ich bazę. Prawdopodobnie wyliczył, że do tego momentu musimy zachować zarówno kurs, jak i przyspieszenie, obojętne co byśmy zamierzali dalej zrobić. I tak jest rzeczywiście. Sądzę, że chcą przelecieć obok z maksymalną prędkością i ostrzelać nas ze wszystkiego, co mają. W ten sposób walka będzie krótka i może okazać się rozstrzygająca, ale przyznam, że nie próbowałabym takiego rozwiązania na ich miejscu.

— Dlaczego?

— Bo korzystny wynik starcia zależy od szczęścia, a na to nie powinien liczyć żaden dowódca. Natomiast rozpatrując rzecz obiektywnie, czyli przyjmując, że nie zdołają zniszczyć lub poważnie uszkodzić napędów naszych okrętów, taki manewr jest dla nich pod każdym względem niekorzystny, towarzyszko komisarz. Poświęcili większość siły ognia, jaką dają zasobniki, by móc rozwinąć duże przyspieszenie, wiedząc po naszym przyspieszeniu, że holujemy ich dużo, przynajmniej jeśli chodzi o pancerniki. Ponieważ zapas mocy ciężkich krążowników klasy Mars pozostaje tajemnicą, sądzą, że holują one niewiele zasobników albo i żadnych, ale to w sumie już bez znaczenia. Szybkość, z jaką zbliżamy się do siebie, nie pozwoli na długą wymianę ognia, a w takiej sytuacji rozstrzygająca jest pierwsza salwa. Z takiego błyskawicznego starcia, do którego zresztą dążą, wyjdą w znacznie gorszym stanie niż my z uwagi na brak zasobników. Poza tym po starciu znajdą się za nami i będą mieli zbyt dużą prędkość, by wytracić ją na czas pozwalający na związanie nas walką. A my bez żadnych przeszkód polecimy dalej i zniszczymy bazę ich floty.