Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Jak na razie nie najgorzej — mruknęła cicho do samej siebie Alice Truman.

Minotaur zbliżał się z boku do kursu nieprzyjaciela, ale daleko za nim, czyli tam, gdzie najmniej powinien zwracać uwagę. Na dodatek lotniskowiec miał najlepsze wyposażenie elektroniczne w całej Royal Manticoran Navy, czyli najprawdopodobniej najlepsze w całej znanej galaktyce. I używał go, a zwłaszcza systemów maskujących, w pełni. Zresztą nawet gdyby nieprzyjaciel go dostrzegł, nic tragicznego nie powinno się wydarzyć — okręt był sam, a przetnie ich kurs za dwanaście minut w odległości około ośmiu milionów kilometrów. Nawet jeśli znajdzie się za rufami okrętów Ludowej Marynarki, to i tak będą one poza zasięgiem rakiet. Zwłaszcza próbujących dogonić cel, co zwiększało dzielącą je od niego odległość.

Oczywiście Minotaur stanowił tylko jeden z elementów układanki, o których napastnicy nie wiedzieli. Innym było dziewięćdziesiąt sześć kutrów Harmon, które wystartowały ponad pół godziny temu i obrały zupełnie inny niż on kurs. Miały co prawda napędy znacznie potężniejsze niż jakiekolwiek kutry dotąd, ale i tak były one nieporównywalnie słabsze od napędów jakiegokolwiek konwencjonalnego okrętu. W połączeniu z ich systemami maskowania elektronicznego pozwalało to na rozwinięcie prawie pięćset g i pozostanie niezauważonymi z odległości trzydziestu sekund świetlnych.

A tym razem powinny pozostać niedostrzeżone dłużej, gdyż miały idealne warunki do ataku: przeciwnik nie miał pojęcia o ich istnieniu, więc ich nie szukał. Obecnie zresztą poruszały się na wszelki wypadek ze znacznie mniejszym przyspieszeniem, żeby nie ryzykować, jako że znajdowały się już na kursie przechwytującym.

A raczej powinny się tam znajdować.