Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Chcę usłyszeć, co możemy zrobić! — warknął kontradmirał Eskadry Zielonej Elvis Santino.

Andrea Jaruwalski w ostatniej chwili ugryzła się w język, by nie odpalić czegoś w stylu: „To trzeba było ruszyć grube dupsko i spędzić choć parę godzin na zastanowieniu się, co da się zrobić w podobnej sytuacji, patentowany leniu!”

Santino zastąpił wiceadmirała Hennesy’ego dwa i pół miesiąca standardowego temu i przez cały ten czas nie zdołał ani na niej, ani na reszcie sztabu wywrzeć pozytywnego wrażenia. Owszem, narobił szumu wokół tego, że na dowód zaufania do ich umiejętności zostawił cały sztab poprzednika, zamiast zastępować go swoimi ludźmi. Tyle że mu ani przez moment nie uwierzyła. W jej ocenie Santino po prostu nie miał swojego sztabu. A został tu przysłany, bo choć stanowisko dowódcy placówki Seaford 9 wyglądało w teorii na niezwykle ważne i prestiżowe, naprawdę było na tyle nieistotne, że nadawało się dla nieudaczników, którzy gdzieś indziej mogliby wyrządzić rzeczywiste szkody. Albo też stać się powodem wstydu dla całej Royal Manticoran Nawy — Ktoś taki jak Santino idealnie pasował do systemu potrzebnego Królestwu Manticore jak zasłonka w śluzie powietrznej. A o tym, że jest niekompetentnym leniem, świadczyło choćby to, że nie ustalił regularnego programu ćwiczeń czy choćby odpraw samego sztabu.

Mimo iż wiedziała, że nie tylko ona tak uważa, niczym w głosie czy zachowaniu nie zdradziła pogardy czy braku zaufania. W końcu należało również mieć na względzie własną karierę.

— Zakładając, że Sensor Jeden właściwie zidentyfikował siły przeciwnika, a jestem przekonana, że tak się stało, nie pozostało nam zbyt wiele możliwości, sir — oznajmiła spokojnie i rzeczowo. — Zbliża się do nas co najmniej dwanaście superdreadnoughtów i osiem dreadnoughtów, podczas gdy my mamy trzy okręty liniowe. Przeciwko dwunastu pancernikom i czterem krążownikom liniowym dysponujemy pięcioma krążownikami liniowymi. Sprawa jest prosta, sir: nie jesteśmy w stanie ich powstrzymać przed zajęciem systemu. Po prostu nie mamy na to dość sił. Według mnie jedynym sensownym posunięciem jest natychmiastowa ewakuacja stoczni i ledwie zostanie zakończona, opuszczenie systemu.

— To absurd! — szczeknął Santino. — Nie do przyjęcia! Nie zamierzam być drugą Yeargin i oddać systemu bez walki!

— Z całym szacunkiem, sir, ale nie jesteśmy w stanie z tymi siłami walczyć i przeżyć. I przeciwnik o tym wie — odparła rzeczowo, sprawdzając na ekranie swego komputera dodatkowe informacje. — Jest w odległości dziewięciu minut świetlnych i porusza się z prędkością czterech tysięcy pięciuset kilometrów na sekundę. Zakładając, że dąży do bezpośredniego przechwycenia przy głównej stoczni, za sto siedemnaście minut powinien zacząć wytracać prędkość, a dotrze tu za dwieście pięćdziesiąt dziewięć. To łącznie nieco ponad cztery godziny, panie admirale. To niewiele czasu dla jednostek ewakuacyjnych na rozpoczęcie załadunku załogi stoczni.

— Cholera, jest pani moim zasranym oficerem taktycznym, a nie jakimś pozbawionym jaj cywilem! A może nie martwi pani okazanie tchórzostwa w obliczu wroga? — ryknął Santino donośnie.

Jaruwalski spojrzała na niego rozwścieczona i najbliżej siedzący odruchowo się od niej odsunęli — jej złość biła nie tylko z oczu, ale i z całej postaci.

— Żadne przepisy prawa wojskowego nie wymagają, żebym wysłuchiwała obelg, admirale Santino — oznajmiła głosem o temperaturze płynnego azotu. — Moim obowiązkiem jest podać panu ocenę sytuacji taktycznej wraz z opinią, jakie jest najlepsze w mojej ocenie rozwiązanie. Dla mnie sprawa jest jednoznaczna: dysponujemy trzema okrętami liniowymi o masie dwudziestu pięciu milionów ton, a zbliżają się do nas okręty liniowe o łącznej masie stu czterdziestu siedmiu milionów ton, co oznacza, że przeciwnik ma sześciokrotną przewagę. I to nie biorąc pod uwagę dwunastu pancerników, które im towarzyszą!

— Pani obowiązkiem jest słuchać tego, co mówię, i robić, kurwa, co każę! — ryknął Santino, waląc pięścią w stół.

Aż ją poderwało. Otworzyła usta, by mu odpalić chwilą szczerości, zbyt wściekła, by myśleć o karierze, gdy nagle ją olśniło. I zamarła. W tym właśnie ułamku sekundy zrozumiała bowiem, co tak naprawdę kryje się pod jego chamstwem i złością.