Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

— Tyle — Generał Taylor popatrzył na e-mail przyniesiony przez technika łączności, a potem spojrzał na wciśniętego w fotel prezydenta. — Wszystkie istniejące jeszcze jednostki dziesiątego korpusu minęły front korpusu dziewiątego.

— Ilu przeżyło? — spytał Sekretarz Obrony i popatrzył na elektroniczną mapę na ścianie.

— Z piechoty, jednostek pancernych, saperskich i frontowych zostało niecałe dwa tysiące.

— Dobra — powiedział ostro prezydent — zapytam inaczej: ilu straciliśmy?

— Ponad dwadzieścia pięć tysięcy…

— Dwadzieścia pięć?!

— Wysłaliśmy ciężki korpus, panie prezydencie. Pięć ciężkich dywizji z pełnym wsparciem. Z żołnierzy na linii frontu pozostała tylko jedna zdziesiątkowana brygada! Straciliśmy połowę tych żołnierzy, którzy zginęli podczas całej wojny w Wietnamie, i pięć razy tyle, co według szacunkowych danych poległo w pierwszym dniu inwazji na Normandię. Zgodnie z ostatnimi i jedynymi raportami, jakie otrzymaliśmy, zabiliśmy blisko dziewięć tysięcy Posleenów.

— Gdyby nie włamano się do systemu… — zaczął Sekretarz.

— Gdyby nie włamano się do systemu — przerwał mu generał — na pewno zabilibyśmy więcej Posleenów. Ale ponieślibyśmy takie same straty.

— Tego już się nie dowiemy — powiedział Sekretarz.

— Owszem, dowiemy się, panie Sekretarzu — odparł generał, nagle zmęczony tą całą rozmową. — Wciąż mamy dziewiąty korpus. — Wskazał na ekran. — Mieli wystarczająco dużo czasu, żeby się okopać i rozłożyć zasieki i miny, czego nie mógł zrobić korpus dziesiąty. Mają prawie zabezpieczone skrzydła, których dziesiąty korpus nie miał. Nikt nie włamał im się do systemu, jak dziesiątemu korpusowi. Nie zostaną ostrzelani przez własną artylerię, jak dziesiąty korpus. Ale i tak ich stracimy! Zabiją wprawdzie więcej Posleenów, ale to nie ma, cholera, znaczenia, bo Posleeni mogą sobie pozwolić na stratę nawet miliona żołnierzy, żeby tylko zniszczyć nasz jeden korpus! A to dopiero początek tej cholernej wojny! Moglibyśmy ją wygrać tylko pod warunkiem, że każdy żołnierz z karabinem w ręku zabije ponad setkę centaurów! A tymczasem my straciliśmy dwudziestu żołnierzy za jednego zabitego Posleena! W tym tempie na skutek tylko jednego lądowania stracimy całą armię wschodnich Stanów Zjednoczonych!

Główny Dowódca zdał sobie nagłe sprawę, że krzyczy na Sekretarza Obrony, a to przecież nie na niego powinien teraz krzyczeć.