Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Жахлівыя варыянты яго і Герміёны зніклі, застаўся толькі Рон. Ён стаяў з мячом, які боўтаўся ў яго руцэ і глядзеў на пабітыя астаткі амулета, раскінутыя па плоскай паверхні каменя.

Павольна, Гары падышоў да яго, не ведаючы, што сказаць. Рон цяжка дыхаў. Яго вочы больш не былі чырвонымі — да іх вярнуўся звычайны сіні колер і яны былі вільготнымі.

Гары нахіліўся, прыкінуўшыся, што гэтага не бачыць, і падняў знішчаны хоркуркс. Рон разбіў шкло ў акенцах, вачэй Рэдла больш не было, а заплямлены шоў унутры медальёна злёгку дыміўся. Тое, што жыла ўнутры хоркуркса — знікла, катаванне Рона было апошнім, што яно зрабіла. Меч з ляскам выпаў з рукі Рона. Ён зваліўся на калены, абхапіўшы галаву рукамі, Рон дрыжаў, але, як Гары разумеў, не ад холаду. Гары запхнуў пабіты медальён сабе ў кішэнь, прысеў побач з Ронам і асцярожна паклаў руку яму на плячо. Як добры знак ён успрыняў тое, што Рон не адапхнуў яго.

— Пасля твайго сыходу, — сказаў Гары ціха, цешачыся тым, што твар Рона ад яго ўтоены. — Яна плакала тыдзень. Можа быць і больш, яна не жадала, каб я гэта бачыў. Было шмат вечароў, калі мы наогул не размаўлялі адзін з адным. Без цябе…

Ён не змог скончыць — Рон зноў быў з ім, і толькі зараз Гары цалкам разумеў, колькі каштавала ім яго адсутнасць.

— Яна мне як сястра, — працягнуў ён. — Я люблю яе, як сястру, і я ведаю, што яна адчувае тое ж самае па стаўленні да мяне. Так было заўсёды. Я думаў, ты ведаеш.

Рон не адказаў, а адвярнуўся ад Гары і з шумам выцер нос аб рукаў. Гары зноў падняўся на ногі і адышоў на некалькі ярдаў убок, да гіганцкага ранца, які Рон кінуў на бягу да возера, спрабуючы паспець выратаваць Гары. Ён закінуў яго сабе на спіну і вярнуўся зваротна да Рона. Той падняўся на ногі пры набліжэнні Гары, з яшчэ трохі чырванаватымі вачамі, але ў астатнім спакойны.

— Я шкадую… — сказаў ён. — Я шкадую, што сышоў. Я ведаю, што я быў…

Ён агледзеў цемру вакол, быццам спадзяючыся, што досыць благое слова зараз само зваліцца на яго.

— Ну, ты адплаціўся за гэта сёння, — вымавіў Гары. — Дастаў меч. Знішчыў хоркуркс. Спас маё жыццё.

— Гэта гучыць строме, чым тое, што было на самай справе, — прамармытаў Рон.

— Такія рэчы наогул заўсёды гучаць строме, чым на самай справе, — сказаў Гары. — Я ўжо гады спрабую табе гэта растлумачыць.

Яны адначасава ступілі насустрач адзін да другога і абняліся, і Гары абхапіў усё яшчэ мокры жакет Рона.

— А цяпер, — вымавіў Гары, калі яны адпусцілі адзін аднаго. — Усё, што нам засталося зрабіць — гэта зноў знайсці намёт.

Але гэта было не складана. Хоць вандраванне праз цёмны лес з ланью здалося доўгім, зараз, у кампаніі з Ронам, зваротная дарога здалася дзіўна маленькай. Гары не мог дачакацца магчымасці абудзіць Герміёну, і ён адчуў ажыўленне і ўзрушанасць, уваходзячы ў намёт. Рон плёўся ззаду.

У параўнанні з лесам і возерам, у намёце была цудоўная цеплыня. Адзінай крыніцай святла былі сінія агеньчыкі, якія ўсё яшчэ мігцелі ў кубку на палу. Герміёна спала, згарнуўшыся пад коўдрамі, і не рухалася, пакуль Гары не вымавіў некалькі разоў яе імя.