Маўчанне травы: Паэма лёсу

Балюе снег з макрэчай: Дзень — лета, дзень — зіма. Кот ціснецца да печы, I хата — як турма. Дым не загнаць у комін — З чалесніка плыве: Надвор'е, нібы комін, Стаіць на галаве. Усё перавярнула Асенняя гульба. І вецер зябкім гулам Гудзе, што ўсім труба. У сто дажджоў прабіта Шпачынае жытло — Размецена, размыта Зялёнай песні тло. Асверыцца над студняй Абшчыпаны гусак. Гарбуз на градцы нуднай — Адзін — нібы гузак. Ды ўзбоч — галоў цвярозых Зялёная ірдзень: Калі качан з марозам — У дзежцы саладзей! Аздоба шэрых вулак — Маркоціцца вярба. Здаецца, нават шулы Пагнуліся ў гарбах. Намоклыя вароты Абвіслі на круках, Нібы ў ліхой галоты Падкрыссе армяка. На выгане, ля кузні, Прыладжвае спраўней Каваль, агню саюзнік, Падрэзы да саней. Яўсей, вясёлы Ёха, Штукарыць не на смех: Тады не ўхопіш чохам, Калі паваліць снег. Крылом цяпла прасветлен Стары кузнечны двор. За ім — аджыткаў летніх Туманіцца дакор: Над фермай, як апостал, Тырчыць громаадвод, І пудзілава постаць Вартуе агарод. А што далей, за вёскай, Нічога не відно: Усё — без пагалоскі — Усё пайшло на дно. Паўсвету аблажыла Імжыстая нуда, Плыве ў зямлі па жылах Свінцовая вада. I кожны дзень — свінцовы — Агледзіны снуе. Свінцовы — не свянцоны: Не пірагі дае, Не яйка, што ў лушпайках Цыбульных чырваняць,— Сляды казённай пайкі На даланях смыляць. Сляды скупой паперы, Што з пасыльным ляціць I патрабуе меры Крутыя закруціць. За дзень раённай лёхі Дэпешы той размах Набіў дыхтоўна Ёху Аскому на зубах. Хоць ростам з кукіш гулькін Праела, як вухналь, Вантробы ўсе пісулька Аб тым, што ён, каваль, За аргумент бутылі З кулацкага стала Капыт скалечыў сіле, Што цяглавай была. Нібыта клаў падкову, A ў мыслях шнырыў дух: Сарваць сяўбы аснову — Ударны тэмп і рух. Разбор вядомы з контрай: «Згадай, калі забыў!..» Пашчасціла, што конь той Непадкаваны быў.