Маўчанне травы: Паэма лёсу

Той надвячорак ходзіць пагалоскай, Што ў лузе свята будзе на дасвецці: Сталёвы звон вяселіцца над вёскай I ластавак лякае з-пад павецяў. Паслухаеш — і нібы ўсе суседзі Раскажуць — цераз хаты і парканы, Хто заўтра з чым на сенажаць паедзе, З якой абновай у пракосы стануць. Вунь Сілівею і шасцёркі хопіць, Якім — заядлы: ён мятроўку клепе, А там — акосак б'е Яўсееў хлопец: Адзін пруток, а джгае — нельга лепей! Нібы знаёмцаў даўніх павітанні, З канца ў канец — над вёскай перазвоны. I раптам нетутэйшым сакатаннем Ускочыў нехта ў гутарку з разгону. Усе, як па камандзе, пазмаўкалі, У сто пытанняў цішыня трубіла. І толькі «Хто такая?», «Хто такая?» Гугнявіў дзесьці малаток-дзяўбіла. Нібы з сяла далёкага нявестка — Людзям нязвычна і самой няёмка — Не ў меру бойка і злякана-рэзка Наўспешкі гаманіла незнаёмка. Ды ўжо і тут лавіліся на вуха Адзнакі чысціні і загартоўкі. Адкуль жа ты ўзялася, сакатуха? Па голасу — дык пэўна што літоўка. Зрэдчас такія з Вільні дападалі — Каму Абром, а хто і сам прывозіў: Як быццам не старэлі — і з гадамі Яшчэ ямчэй рабіліся ў пракосе. Каса ўжо дык каса!.. Ды годзе слухаць! Дазнаем заўтра, што там за літоўка: Пабачым у рабоце маладуху — Вось там няхай усё і скажа толкам. І зноўку малаткі загаманілі, Бо ўжо расой запахла ў агародзе І ноч паціху развінае крылле,— А выспацца перад касьбой не шкодзіць!..