Desiderium Intimum

zachłannie. Rozkoszował się ich niewyobrażalnym ciepłem, ich gładkością, ich

cierpkim, ale też słodkim smakiem. Pragnął sięgnąć dalej, w głąb Severusa.

Wtargnąć w jego usta, poczuć jego śliski język, opleść go swoim...

Polizał zaciśnięte usta, napierając na nie, pragnąc je rozchylić i sięgnąć głębiej. Ale

wtedy usłyszał wciągane przez nos powietrze, niski pomruk protestu, a po chwili

poczuł wbijające mu się w ramiona palce i mężczyzna odsunął go gwałtownie od

siebie. Harry zaskomlał cicho.

- Wystarczy już, Potter. - Głos Severusa był lekko zachrypnięty. Chwilę trwało, zanim

Harry'emu ponownie udało się skupić wzrok na twarzy mężczyzny, na której

dostrzegł nieznaczne, ledwie widoczne poruszenie, a w oczach przygasający ogień.

Cóż, dostał to, czego chciał. Nie miał prawa prosić o więcej. Przynajmniej na razie... I wygląda na to, że będzie musiał dotrzymać słowa. Teraz jego kolej...

- Chodź ze mną - powiedział cicho, łapiąc szczupłą dłoń Snape'a i delikatnie ciągnąc

go w stronę sypialni. Mistrz Eliksirów poszedł za nim bez słowa. Z każdym krokiem

zdenerwowanie Harry’ego narastało.

Owszem, chciał dać to Severusowi... ale miał coraz większe wątpliwości, czy będzie

w stanie. Czuł wzbierający w nim wstyd, niczym fale podczas przypływu, zalewające

go i sprawiające, że oddychanie i chodzenie stawało się problemem. Niemal

instynktownie wyczuwał wzrok Mistrza Eliksirów, kiedy weszli do sypialni i Harry

potrzebował chwili, żeby zaczerpnąć tchu i opanować drżenie.

W pomieszczeniu panował jeszcze większy półmrok, niż w salonie. Czające się w

kątach cienie sprawiały, że powietrze wydawało się chłodniejsze, niż w

rzeczywistości. Harry poczuł, że jego ciało pokrywa się gęsia skórką, kiedy spojrzał

na idealnie wygładzoną, czarną pościel, przykrywającą stojące przed nim łóżko.

Odetchnął głęboko i obrócił się twarzą do stojącego za nim Severusa. Podszedł o

krok i nie ośmielając się na razie podnieść wzroku, ujął w ręce fragment szaty

Snape'a i nerwowo ją pociągając, powiedział cicho, lekko drżącym głosem:

- Chciałbym dać ci coś specjalnego, Severusie. - Podniósł głowę i spojrzał wprost w

twarz przyglądającego mu się uważnie, z malującym się na obliczu zaciekawieniem,

mężczyzny. - Coś, co jest przeznaczone tylko dla twoich oczu.

Zobaczył, że jedna z brwi Snape'a unosi się w geście zainteresowania. Teraz, kiedy

znowu byli tak blisko siebie, Harry czuł w nozdrzach ostry zapach podniecenia.

Wiedział, że Snape jest twardy. I on również. Merlinie, o ile łatwiej byłoby po prostu

przyciągnąć go do siebie i pozwolić mu się pieprzyć. Tak bardzo tego pragnął...

Ale nie! Wiedział, że jego prezent będzie... intensywniejszy. Wiedział, że Snape'owi

się to spodoba. O tak, z pewnością mu się spodoba...

Wypuścił z rąk szorstką szatę i cofnął się.

- Usiądź - powiedział cicho, wskazując stojący pod ścianą fotel. Dokładnie

naprzeciwko łóżka. Widział ogień w oczach Severusa. Wiedział, że mężczyzna jest

tak podniecony, że z trudem panuje nad tym, żeby się na niego nie rzucić. Ale widział

też ogromną ciekawość. Mistrz Eliksirów cofnął się i bez sprzeciwu opadł na fotel,

spoglądając na Harry'ego z wyczekiwaniem.

Harry przełknął ślinę. Czuł się tak głupio, iż przez kilka chwil wydawało mu się, że nie da rady tego zrobić. Ale chciał. Tak bardzo chciał dać to Snape'owi...

Po chwili uniósł ręce i dotknął lśniących guzików swojej koszuli. Zaczął je rozpinać.

Niespiesznie, z ociąganiem. Nie spuszczając wzroku z twarzy przyglądającego mu

się zachłannie mężczyzny. Spod czarnego materiału zaczęła wyłaniać się jego jasna

skóra, która zdawała się odbijać światło płonących w lichtarzach świec. Zobaczył, że

oczy Severusa zmrużyły się. Widział w nich głód. Jego żołądek ścisnął się

gwałtownie, lecz nie przerwał wykonywanych czynności. Zsunął koszulę ze swoich

ramion. Delikatnie opadła na podłogę, a jej szelest wydał się nienaturalnie głośny w

panującej wokół ciszy, którą wypełniały jedynie ich przyspieszone oddechy. Uniósł

ręce, żeby zdjąć krawat, ale zawahał się. Snape lubi zielony kolor... Poza tym, wolał

zachować cokolwiek, co sprawi, że nie będzie czuł się tak... nagi. Opuścił ręce i

pochylił się, by rozwiązać buty. Kiedy odrzucił je na bok, ich głośny stukot gwałtownie

rozdarł ciszę. Szybko pozbył się skarpetek i wyprostował się, ponownie spoglądając

w twarz Severusa.

Chciał widzieć jego reakcję. Chciał widzieć ten głód w jego oczach. Głód, który

sprawiał, że Harry robił się jeszcze twardszy, a jego ciało przeszywały gorące

dreszcze, spalając wszystko, co napotkały na swej drodze. Kiedy sięgnął do paska

spodni, ciemne oczy zabłysły, a nogi ugięły się pod Harrym. Trzęsącymi się dłońmi

odpiął guzik, rozsunął zamek i delikatnie pociągnął spodnie w dół, pozwalając im