Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Гары, мой хлопчык! — загрымеў Слагхорн, калі Гары і Луна праціснуліся ўнутр. — Захадзі, захадзі, мне са столькімі трэба цябе пазнаёміць!
Слагхорн быў у смокінгу і аксамітным капелюшу з пэндзлікамі. Ён учапіўся ў Гары так, быццам жадаў апарыраваць разам з ім, і дзелавіта павёў у натоўп госцяў; Гары схапіў Луну за руку і пацягнуў за сабой.Элдрэд Уорпл, мой былы вучань, аўтар кнігі “Кроўныя браты: маё жыццё з вампірамі” — і яго, вядома, яго сябар Сангвіні.
Уорпл, маленькі чалавечак у акулярах, энергічна патрос руку Гары; высокі Сангвіні, змардаваны, з цёмнымі кругамі пад вачамі, ледзь прыкметна кіўнуў. У яго быў нудны выгляд. Непадалёк памкнулася зграйка дзяўчынак; яны з прагнай цікаўнасцю глядзелі на вампіра.
— Гары Потэр! Я проста ў захапленні! — выклікнуў Уорпл, блізарука ўзраючыся ў твар Гары. — Я літаральна на днях пытаў прафесара Слагхорна: “Дзе ж біяграфія Гары Потэра, якую мы так даўно чакаем?”
— Э-м-м.. — здзівіўся Гары. — Чакаеце?
— Дзіўны сціплы чалавек, як і распавядаў Гарацый! — захапіўся Уорпл. — Але калі сур’ёзна, — ён нечакана загаварыў дзелавым тонам, — я бы з радасцю напісаў яе сам! Людзі жадаюць пазнаць пра цябе пабольш, дарагі хлопчык, жадаюць! Калі ты падарыш мне пару-тройку інтэрв’ю, скажам, па пяць-шэсць пытанняў, мы можам скончыць кнігу праз некалькі месяцаў! І запэўніваю, з самымі мінімальнымі высілкамі з твайго боку — спытай хоць Сангвіні, ці так ужо гэта… Сангвіні, стаяць! — раптам люта крыкнуў Уорпл, заўважыўшы, што вампір, прагна гледзячы на дзяўчынак, паволі перамяшчаецца да іх. — З’ясі пірожнае, — Уорпл схапіў ласунак з падноса эльфа, які праходзіў міма, і саўгануў Сангвіні, пасля чаго зноў звярнуўся да Гары.
— Мой дарагі хлопчык, ты не ўяўляеш, колькі грошаў прынясе кніга.
— Мне гэта зусім не цікава, — цвёрда заявіў Гары. — Дарэчы, выбачце, я заўважыў адну знаёмую…
Ён, пацягнуўшы за сабой Луну, нырнуў у натоўп; там, паміж двума “Чортавымі сястрычкамі”, сапраўды мільганула і знікла доўгая каштанавая грыва.
— Герміёна! Герміёна!
— Гары! Вось ты дзе, хвала нябёсам! Прывітанне. Луна!
— Што з табой? — спытаў Гары. Герміёна была настолькі растрапаная, нібы толькі што выблыталася з Сеткі Д’ябла.
— Ой, ледзь вырвалася ад.. у сэнсе, пакінула Кормака, — Герміёна у адказ на неразумеючы погляд Гары, растлумачыла: — Пад амелай.
— Так табе і трэба, не трэба было з ім ісці, — сварліва буркнуў ён.
— Мне жадалася мацней раззлаваць Рона, — абыякава сказала Герміёна. — Я сумнявалася паміж Кормакам і Захарыі Смітам, але вырашыла, што ў цэлым…
— Ты сумнявалася наконт Сміта? — з агідай скрывіўся Гары.
— Так, і цяпер шкадую, што не абрала яго. У параўнанні з МакЛагенам нават Гроўп — джэнтльмен. Ідзіце сюды, так мы адразу яго ўбачым, ён такі высокі…
Яны прыхапілі па кубку з мёдам, і перабраліся да процілеглай сцяны, занадта позна заўважыўшы, што там стаіць прафесар Трэлані, зусім адна.
— Дабрыдзень, — ветліва прывіталася Луна.
— Добры вечар, дарагая, — сказала прафесар Трэлані, з працай факусуючы погляд на Луне. Гары зноў улавіў пах кулінарнага хераса. — Апошні час я нешта не бачу цябе ў класу…
— У мяне сёлета Фірэнц, — растлумачыла Луна.
— Ах, ну вядома, — з’едліва кінула прафесар Трэлані і хмельна прышчоўкнула языком. — Кляча, як я яго заву. Здавалася бы, цяпер, калі я вярнулася, праыесар Дамблдор мог бы пазбавіцца ад дурнога каня, праўда? Але не… мы выкладаем разам… пакладучы руку на сэрца, гэтая абраза, сучасная абраза. Вы ведаеце, што…
Прафесар Трэлані была так п’яна, што не пазнавала Гары. Той, пад лютыя нападкі на Фірэнца. Прыціснуўся да Герміёны і шапнуў:
— Давай нешта растлумачым. Ты збіраешся распавесці Рону пра абдорачныя выпабаванні?
Герміёна падняла бровы.
— Ты і праўда лічыш, што я здольна пасці так нізка?
Гары пільна на яе паглядзеў.
— Калі ты магла запрасіць МакЛагена…
— Гэта зусім іншае, — з вартасцю заявіла Герміёна. — Я не буду казаць Рону пра тое, што адбылося, або не адбылося, на адборачных выпрабаваннях Ахоўнікаў.
— Правільна, — горача ўхваліў Гары. — А то ён зноў расклеіцца, і мы прайграем наступны матч…
— Квідыш! — незадаволена выклікнула Герміёна. — Больш вас нічога не хвалюе? Пра мяне Кормак не спытаў абсалютна нічога, затое я слухала пра “Сто лепшых мячоў Кормака МакГалена” нон-стоп… о не, вось ён ідзе!