Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Герміёна павольна і вельмі прама пайшла да дзвярэй. Гары паглядзеў на Рона. Той відавочна цешыўся, што не здарылася нічога горш.
— Апуньё! — раздаўся раптам крык ад дзвярэй.
Гары стромка павярнуўся і ўбачыў, што Герміёна з вяр’яцкім тварам накіравала палачку на Рона, і да яго, як град з залатых куль, панеслася зграйка птушачак. Рон завішчаў і закрыў твар рукамі, але птушкі бязлітасна атакавалі яго; яны дзяўблі і раздзіралі кіпцюрамі ўсё, да чаго маглі дабрацца.
— Пайшлі ад мяне! — верашчаў Рон. Герміёна з мсцівай лютасцю паглядзела на яго ў апошні раз, з сілай адчынілі дзверы і знікла, але перш чым дзверы зачыніліся, да Гары данесліся рыданні.
15. Непарушны зарок
За абледзянелымі вокнамі зноў кружыўся снег; хутка набліжаліся Каляды. Хагрыд ужо прынёс належныя дванаццаць елак для Вялікай залы; парэнчы лесвіц былі ўвіты гірляндамі з мішуры і востраліса; пад шлемамі рыцарскіх даспехаў свяціліся вечназапаленыя свечкі, а па сценах калідораў праз роўныя інтэрвалы віселі вялізныя вянкі амялы. Пад імі зграйкамі збіраліся дзяўчынкі; яны чакалі Гары, ствараючы заторы; да шчасця, ён, дзякуючы начным падарожжам, выдатна ведаў усе сакрэтныя хады-выхады і мог без працы прайсці да любога кабінета, абыходзячы вянкі.
Рон яшчэ нядаўна зайдросціў бы і раўнаваў, а цяпер проста рагатаў да ўпаду. Гары безумоўна аддаваў перавагу новаму вясёламу Рону хмурнаму і агрэсіўнаму, але за гэта прыйшлося дорага заплаціць: па-першае, трываць амаль пастаянную прысутнасць Лаванды — якая лічыла час, калі не цалавалася з Ронам, патрачаным дарма, — а па другое, змірыцца з становішчам сябра двух трыклятых ворагаў.
На руках Рона яшчэ не зажылі драпіны ад птушыных кіпцікаў; ён быў пакрыўджаны і лічыў сябе пацярпелым бокам.
— Ён не на што жаліцца, — сказаў ён Гары. — Яна цалавалася з Крамам. І раптам выявілі, што са мной таксама хтосьці жадае цалавацца! У нас, паміж іншым, вольная краіна. Я нічога дрэннага не раблю.
Гары не адказаў, прыкінуўшыся, быццам цалкам пагружаны ў чытанне кнігі, якую патрабавалася праштудзіраваць да заўтрашніх заклёнаў (“Квінтэстэнцыя: пошук”). Ён цвёрда вырашыў захаваць адносіны і з Ронам і з Герміёнай, але ў выніку амаль увесь час праводзіў з шчыльна стуленым ротам.
— Я ёй нічога не абяцаў, — бубніў Рон. — Гэта значыць, я, вядома, збіраўся пайсці з ёй вечарам да Слагхорну, але яна ж не казала…. Проста па-сяброўску… я вольны чалавек…
Гары перавярнуў старонку “Квінтэсенцыі”, адчуваючы на сабе погляд Рона, прамова якога паступова ператварылася ў невыразнае мармытанне, ледзь адрознае за гучным патрэскваннем агню ў каміне; урэшце Гары, здаецца, улавіў словы “Крам” і “сама вінаватая”.
З Герміёнай, з-за яе вельмі шчыльнага раскладу заняткаў, можна было нармальна пагаварыць толькі вечарам, калі Рон, у любым выпадку прыліпаў да Лаванды і пераставаў заўважаць Гары. Герміёна не жадала знаходзіцца ў агульнай гасцінай адначасова з Ронам, таму Гары, як правіла, прыходзіў да яе ў бібліятэку, дзе ўсе гутаркі вяліся шэптам.
— Ён мае поўнае права цалавацца з кім заўгодна, — заявіла Герміёна. Мадам Пінс. Бібліятэкар, нячутна хадзіла ззаду за паліцамі. — Мяне гэта не кропелькі не хвалюе.
Яна занесла пяро на сваёй працай і з такой сілай паставіла кроку, што праткнула дзірку ў пергаменце. Гары прамаўчаў. Ён сур’ёзна асцерагаўся, што ў яго хутка знікне голас — за непатрэбнасцю. Ён ніжэй схіліўся над “Вышэйшым зеллеварэннем” і працягнуў канспектаваць інструкцыі па вырабу вечнадзейнічых эліксіраў, зрэдку спыняючычся, каб разабраць надпісы Прынца да тэкста Лібацыўса Барага.
— Так, дарэчы, — сказала Герміёна ледзь пачакаўшы, — будзь асцярожней.
— У апошні раз кажу, — сіпла зашаптаў Гары; пасля сарака пяці хвілін маўчання ён трохі ахрып, — я не збіраюся аддаваць свій падручнік! Ад Прынца-Паўкроўкі я пазнаў больш, чым ад Снэйпа і Слагхорна ра…
— Я не пра твайго самазванага Прынца, — Герміёна паглядзела на злапомны падручнік з такой непрыязнасцю, нібы ён яе чымсьці абразіў, — а усім пра іншае. Перад бібліятэкай я зайшла ў туалет. Там было чалавек шэсць дзяўчынак — у тым ліку Рамільда Вейн, — і яны вырашалі, як бы падсунуць табе Зелле Кахання. Яны дружна мараць патрапіць на вечар да Слагхорну і, падобна, накуплялі ў Фрэда з Джорджам Зелля Кахання, якое, баюся, дзейнічае…
— Што жа ты яго не канфіскавала? — абурана спытаў Гары. Неймаверна, каб маніякальны запал Герміёны да захавання правіл раптам знік у самы крытычны момант!
— Яны ж не бяруць яго з сабой у туалет, — пакрыўджана адказала Герміёна. — Проста абмяркоўвалі тактыку. А паколькі ці наўрад Прынц-Паўкроўка, — яна яшчэ раз варожа паглядзела на падручнік, — ведае проціяддзе адразу да дзясятка Зелляў Кахання, то я бы на тваім месцы ўжо запрасіла каго-небудзь, каб адсекчы астатніх. Вечарынка заўтра — яны гатовыя на крайнасці.