Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Гары доўга ляжаў, гледзячы ўверх на палог ложка і пераконваючы сябе, што выпрабоўвае да Джыні выключна тратэрскія пачуцці. Яны цэлае лета жылі побач, як брат з сястрой — так? — гулялі ў квідыш, цвялілі Рона, цешаліся над Білам і Флегмай… Ён ведае Джыні вельмі даўно… натуральна, яму жадаецца яе абараняць… апекаваць… адарваць Дыну рукі і ногі затое, што ён цалаваўся з ёй… не… ужо гэты братэрскі парыў трэба стрымліваць…
Рон аглушальна храпануў.
Яна сястра Рона, цвёрда сказаў сабе Гары. Сястра Рона. Забароненая тэрыторыя. Нельга рызыкаваць сяброўствам. Гары ткнуў кулаком падушку і стаў чакаць, калі прыйдзе сон, дбайна пазбягаючы думак пра Джыні.
Пасля бябясконцых сноў пра Рона, які ганяўся за ім з квідышнай бітай, Гары прачнуўся з цяжкай галавой, але да поўдня зразумеў, што ўпадабаў бы Рона з сну сучаснаму — той не толькі дэманстратыўна пагарджаў Лдыні і Дына, але і ўсяляк трэціраваў Герміёну жорсткім, халодным абыякавасцю. Здавалася, за ноч Рон ператварыўся ва агністага дракона і гатоў быў знішчыць усіх і кожнага на сваім шляху. Гары цэлы дзень спрабаваў захаваць мір паміж Ронам і Герміёнай, але яму нічога не атрымалася: Герміёна сышла спаць пакрыўджаная, а Рон перш чым выдаліцца ў спалью, страшна аблаяў нейкіх няшчасных першакурснікаў за тое, што яны адважыліся на яго глядзець.
Да поўнага замяшання Гары, з часам агрэсія Рона не аціхла. Ён стаў горш гуляць, чаму ўзлаваўся яшчэ больш, і на апошняй трэніроўцы перад суботнім матчам не змог узяць ні аднаго мяча, але так на ўсіх крычаў, што давёў да слёз Дэмельзу Робінс.
— Затыкніся і пакінь яе ў супакоі! — прыкрыкнуў на яго Пікс, які па росце складаў прыкладна дзве траціны Рона, але затое трымаў у руках вельмі цяжкую біту.
— ХОПІЦЬ! — зароў Гары. Ён злавіў люты погляд, які Джыні кінула на Рона, успомніў, што яна майстрыца накладваць лятучамышачную псуту, і вырашыў умяшацца, пакль сітуацыя не выйшла з-пад кантролю. — Пікс, ідзі прыбяры Нападал. Дэмельза, супакойся. ты сёння выдатна гуляла. Рон… — Гары дачакаўся, пакуль іншыя адыдуць і працягнуў: — ты мой лппшы сябар, але калі будзеш працягваць у тым жа духу, я цябе выганю.
На імгненне яму здалося, быццам Рон жадае яго стукнуць, але потым здарылася нешта горш: Рон абвіс на мятле, уся яго ваяўнічасць кудысьці улятучылася, і ён пралапатаў:
— Я сам сыду. Я — размазня.
— Ніколькі ты не размазня і нікуды ты не сыдзеш! — грозна выклікнуў Гары і схапіў Рона за грудкі. — Калі ты ў форме, то бярэш любы мяч, твае праблемы — чыста псіхалагічыя!
— Гэта значыць, я — псіх?
— Так!
Пару імгненняў яны свідравалі адзін аднаго вачамі, затым Рон стомлена паматаў галавой.
— Я ведаю, што ў цябе няма часу шукаць новага Ахоўніка, і заўтра буду гуляць, але калі мы прайграем — а мы прайграем — я сыходжу.
Ніякія дамаўленні не падзейнічалі. За вячэрай Гары так і сяк спрабаваў падбадзёрыць Рона, але той занадта старанна дзьмуўся на Герміёну і нічога іншага не заўважаў. Вечарам у агульнай гасцінай Гары працягваў хіліць сваю лінію, настойліва запэўніваючы сябра, што пасля яго сыходу уся каманда памрэ ад засмучэння; да няшчасця, яго словам некалькі супярэчыў бачанне самой каманды — яны цеснай купкай сядзелі ў далёкім куце, шапталіся і кідалі на Рона відавочна непрыязныя погляды. Пад канец Гары накрычаў на Рона ў надзеі, што той раззлуецца і гэта ўмацуе яго баявы дух, але нічога падобнага не адбылося; Рон адправіўся спаць падушаны і няшчасны.
Гары доўга ляжаў у цемры без сну. Ён не жадаў прайграць гэты матч, першы, у якім выступаў як капітан, і да таго ж рашуча наладзіўся выцерці нос Малфою — хай нават падазроны наконт яго не даказаныя. Але калі Рон будзе гуляць, як на апошніх трэніроўках, то шанцы перамагчы, мякка кажучы, невялікія…
Калі як-небудзь прымусіць Рона памкнуцца… гуляць на піцы магчымасцяў… зрабіць так, каб у яго быў сапраўды ўдалы дзень…
Адказ прыйшоў раптам, як шчаслівае азарэнне.
Раніцой у Вялікай Зале, як заўсёды перад матчам, панавала ўсеагульная ўзрушанасць; слізэрынцы шыпелі і гучна крычалі “бу-у” усім членам каманды Грыфіндора, ледзь тыя ‘яўляліся ў дзвярах. Гары падняў вочы да столі і ўбачыў яснае блакітнае неба: добрае прадвесце.
Грыфіндорскі стол, увесь чырвона-залаты, згледзеўшы Гары і Рона, радасна зароў. Гары ўсміхнуўся, памахаў рукой; Рон, слаба скрывіў вусны, паматаў галавой.
— Весялей,Рон! — крыкнула Лаванда. — Ты — лепш усіх!
Рон нават не зірнуў на яе.
— Гарбата? — спытаў яго Гары. — Кава? Гарбузовы сок?
— Усё роўна, — трагічна кінуў Рон і тужліва куснуў тост.
Праз пару хвілін ззаду іх спынілася Герміёна. Ён так надакучылі благія паводзіны Рона, што яна цяпер хадзілі на сняданак адна.