Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Праз паўгадзіны Грыфіндор лідыраваў з лікам шэсцьдзясят-нуль. Рон узяў некалькі вельмі цяжкіх мячоў, частка іх — літаральна кончыкамі пальчатак; Джыні забіла чатыры з шасці грыфіндорскіх галоў. Пасля гэтага Захарыя перастаў голасна руйнавацца пра тое, што цэлых два Уізлі пракраліся ў каманду выключна дзякуючы асабістым сімпатыям Гары, але затое прычапіўся да Піксу і Проўстаку.
— Вядома, фізічна Проўстак не дацягвае да нармальнага Адбівалы, — напышліва цягнуў Захарыя, — звычайна ў іх лепш развітая мускулатура…
— Заляпі яму Нападалай! — крыкнуў Гары Проўстаку, які пралятаў мім, але той, шырока хмылячыся, запусціў мяч у Харпера, які як раз ляцеў насустрач. Гары з радасцю пачуў глухі ўдар, які азначаў, што Нападала патрапіў у цэль.
Здавалася, у гэтым матчы Грыфіндор проста асуджаны на поспех. Яны забівалі гол за голам, зноў і зноў, зноў і зноў. у той час як на іншым канцы поля Рон з непараўнальнай лёгкасцю лавіў мячы саперніка. Цяпер ён на ўсю моц усміхаўся, а калі публіка ў адказ на ўражлівы манеўр грымнула хорам стары хіт “Уізлі — наш кароль”, Рон зверху адлюстраваў дырыжора.
— Здаецца, ён лічыць сябе героем? — сказаў нечы пагардлівы голас. Гары ледзь не зваліўся з мятлы — у яго наўмысна, са ўсёй сілы ўрэзаўся Харпер. — Твой прыяцель-здраднік…
Мадам Трук у той момант стаяла да іх спіной. Грыфіндорскія заўзятары абурана загарланілі, і яна павярнулася пазнаць, у чым справа, але Харпер ужо памчаўся. Гары, з ныючым ад бою плячом, кінуўся наўздагон, каб адпомсціць…
— Падобна, Харпер з каманды Слізэрына заўважыў Снітч! — крыкнуў у мегафон Захарыя Сміт. — Так, сапраўды! А Потэр і не заўважыў!
Сміт — ідыёт, падумаў Гары, няўжо ён не бачыў, што яны сутыкнуліся? Але з наступнае імгненне яго сэрца абарвалася і правалілася кудысьці ў тартарары — Сміт маеў рацыю. Харпер ляцеў уверх не проста так; ён убачыў тое, што Гары праглядзеў: бескрылы Снітч, які выразна вылучаўся на фоне яснага блакітнага неба.
Гары дадаў хуткасць; вечер, які свісцеў у вушах. заглушаў і каментарыі Сміта і крыкі натоўпу. Але Харпер усё яшчэ юыў наперадзе, а ў Грыфіндора — перавага ўсяго толькі ў сто балаў; калі Харпер апынецца першым, Грыфіндор прайграе… Харпер працягнуў руку да залатога мячыка…
— Гэй, Харпер! — у адчаі крыкнуў Гары. — Колькі ты заплаціў Малфою, каб ты згуляў замест яго?
Ён не вадаў, што прымусіла яго так сказаць, але Харпер замарудзіўся, ніякавата цапнуў Снітч і выпусціў яго з пальцаў. Мячык паляцеў далей. Гары кінузся і схапіў маленечкі камяк, які трапечаў.
— ЁСЦЬ! — загарланіў ён, разгарнуўся і хутка паляцеў на зямлю, трымаючы Снітч высока над галавой. Праз некалькі імгненняў публіка ўсвядомла тое, што здарылася, і над стадыёнам падняўся гучны роў, які амаль заглушыў фінальны свісток.
— Джыні, ты куды? — крыкнуў Гары. Уся каманда кінулася яго абдымаць, але Джыні прамчалася міма і з жахлівым грукатам урэзалася ў каментатарскую пляцоўку. Натоўп завішчаў, зарагатаў.
Грыфіндорскія гульцы прызямліліся каля абломкаў, пад якімі слаба варушыўся Захарыя Сміт; Гары пачуў. як Джыні радасна кажа незадаволенай МакГонагал: — Забылася затармазіць, прафесар, выбачце.
Гары, смяючыся, вызваліўся з абдымак і апавіў рукой плечы Джыні, але адразу жа адпусціў і, пазбягаючы сустракацца з ёй поглядам, пляснуў па спіне радаснага Рона. Грыфіндорцы забілася ўсе звады і сышлі з поля, трымаючыся за рукі. Яны пераможна трэслі кулакамі і махалі сваім заўзятарам.
У распранальні панавала святочная атмасфера.
— Сімум сказаў, зараз будзем святкаваць у агульнай гасцінай! — у поўнай эйфарыі крычаў Дын. — Пайшлі хутчэй, Джыні, Дэмельза!
Рон і Гары засталіся ў распранальні адны. Яны ўжо жадалі ісці, калі на парозе з’явілася Герміёна. Яна трымала ў руках грыфіндорскі шалік; выгляд у яе быў засмучаны, але рашучы.
— Гары, я жадаю з табой пагаварыць. — Яна набрала пабольш паветра. — Ты не павінен быў так паступаць. Ты жа чуў, што сказаў Слагхорн: гэта незаконна.
— І што ты збіраешся рабіць, выдасі нас? — абурана спытаў Рон.
— Пра што гэта вы? — Гары адвярнуўся, каб павесіць форму і адначасова схаваць усмешку.
— Сам выдатна ведаеш! — пранізліва выкрыкнула Герміёна. — За сняданкам ты падліў Рону зелле поспеху! Фелікс Феліцыс!
— Нічога я не падліваў, — сказаў Гары і павярнуўся да іх тварам.
— Яшчэ як падліваў, таму ўсё і прайшло добра, слізэрынцы захварэлі і Рон узяў усе галы!
— Я нічога нікуды не падліваў! — Гары ўсміхнуўся ўжо адкрыта. Ён саўгануў руку ў кішэнь курткі і выцягнуў маленькую бутэлечку, якую Герміёна бачыла ў яго ў руках раніцай. Бутэлечка была даверху напоўненая залацістай вадкасцю, а корак шчыльна запячатаны воскам. — Я жадаў, каб Рон так падумаў, вось і прыкінуўся ў цябе на вачах. — Ён паглядзеў на Рона. — Ты ўзяў усе мячы, таму што быў упэўнены, што ў цябе будзе поспех. Але ты зрабіў усё сам.