Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Redaktorzy czytali z ołówkami w dłoniach. Litsky czytał dla przyjemności. Artykuł sprawiał mu większą radość niż pozostałym.

Była to długa historia i Feldman ciął ją niemiłosiernie niczym chirurg. Smith Keen dopisywał coś na marginesach. Krauthammer nie miał żadnych zastrzeżeń.

Czytanie zajęło im sporo czasu. Gray nanosił kolejne poprawki. Darby stała przy oknie. Facet w czarnej czapeczce wrócił na wartę. Tym razem miał na sobie granatową kurtkę. Zapomniał zmienić spodnie. Na dworze było pochmurno, chłodno i mężczyzna popijał gorącą kawę. Co jakiś czas przytupywał, jakby marzły mu stopy. Upijał łyk kawy, rzucał okiem na “Posta”, potem na ulicę i znów na budynek. Dokładnie kwadrans po drugiej zaczął kogoś wypatrywać.

Samochód zatrzymał się kilka jardów za wartownikiem. Z tyłu wysiadł dobry znajomy Darby. Auto ruszyło z piskiem opon, a przybysz rozejrzał się po ulicy. Utykając lekko, podszedł do mężczyzny w czarnej czapce. Wymienili parę słów i Tucznik ruszył ku skrzyżowaniu Piętnastej i L. Ten w czarnej czapce został na miejscu.

Rozejrzała się po sali. Wszyscy byli pochłonięci czytaniem. Tucznik zniknął i nie mogła pokazać go Grayowi, który studiował własne dzieło z uśmiechem na twarzy. Nie… nie szukali reportera. Czekali na nią!

Musieli być zdesperowani. Wystawali na ulicy, czekając na cud, łudząc się, że ofiara wyjdzie z budynku i trafi prosto w ich łapy. Bali się. Tymczasem ona opowiedziała już o wszystkim i rozdała kopie raportu. Jutro rano rozpęta się piekło. Muszą temu zapobiec. Taki dostali rozkaz.

Stała w pokoju pełnym mężczyzn i drżała ze strachu.

Feldman skończył ostatni.

– Znalazłem tylko drobiazgi do poprawienia. Nie powinno nam to zabrać więcej niż godzinę. Zajmijmy się telefonami.

– Według mnie wystarczą trzy – powiedział Gray. – Biały Dom, FBI i White z Blazevichem.

– W artykule napisałeś tylko o Wakefieldzie. Dlaczego? – zapytał Krauthammer.

– Morgan wskazał go palcem.

– Ale autorem notatki jest Velmano. Trzeba go wymienić z nazwiska.

– Popieram – oznajmił Smith Keen.

– Ja także – dodał DeBasio.

– Dopisałem Velmana – zakończył dyskusję Feldman. – O “Einsteinie” napiszemy później. Z telefonami do Białego Domu i kancelarii poczekamy do wpół do piątej albo nawet do piątej. Jeśli zadzwonimy wcześniej, wpadną w szał i popędzą z tym do sądu.

– Popieram – rzucił Litsky. – Nie mogą wstrzymać druku, niemniej będą próbować. Zaczekajmy do piątej.

– Dobrze – zgodził się Gray. – Do wpół do czwartej naniosę poprawki. Potem zadzwonię do FBI i poproszę o komentarz. A później dobierzemy się do Białego Domu i prawników.

Feldman stał już w progu.

– Spotkamy się o wpół do czwartej.

Gdy wyszli, Darby zamknęła drzwi i wskazała na okno.

– Mówiłam ci o Tuczniku?

– On też?!

Wyjrzeli na ulicę.

– Obawiam się, że tak. Rozmawiał z naszym znajomym, a potem odszedł. Nie mylę się, Gray.

– To znaczy, że chodzi im o ciebie…

– Przypuszczam, że tak. Muszę się zbierać.

– Coś wymyślimy. Powiadomię naszą ochronę. Chcesz, żebym porozmawiał z Feldmanem?

– Jeszcze nie teraz.

– Znam paru gliniarzy.

– Świetnie. Myślisz, że zgodzą się zaaresztować tych panów i spuścić im lanie?!

– Owszem. Ci, których znam, na pewno to zrobią.

– Nie mogą im w niczym przeszkodzić, Grantham! Ci faceci nie robią nic złego.

– Oprócz tego, że zamierzają cię zabić.

– Czy w tym budynku jesteśmy bezpieczni?

Gray zastanawiał się przez chwilę.

– Porozmawiam z Feldmanem. Postawimy przed drzwiami dwóch strażników.

– Dobrze.