Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Ma rację! Wszyscy mają się dowiedzieć, że nas pobili? — dodał Vimes. — Przechytrzyli?

Spojrzał na księcia, którego wzrok przesuwał się po obecnych, a od czasu do czasu patrzył w pustkę, jakby oglądał jakąś wewnętrzną wizję.

— Ćwierć miliona to za mało — powiedział w końcu.

Patrycjusz wzruszył ramionami.

— Możemy to przedyskutować.

— Wiele muszę zakupić.

— Obiektów o naturze ostrej i metalicznej, jak przypuszczam. Oczywiście, skoro mówimy raczej o towarach niż pieniądzach, otwiera się margines elastyczności…

I teraz jeszcze go uzbroimy, pomyślał Vimes.

— W ciągu tygodnia będziesz musiał uciekać z miasta! — darł się Rust.

Vimes miał wrażenie, że generał uśmiechnął się przelotnie. Ankh-Morpork bez Vetinariego… rządzone przez ludzi pokroju Rusta… Jego przyszłość rysowała się w jasnych barwach.

— Kapitulacja musi być jednak ratyfikowana i formalnie podpisana — rzekł Ashal.

— Czy mógłbym zasugerować, by stało się to w Ankh-Morpork? — wtrącił Patrycjusz.

— Nie. To oczywiście musi być terytorium neutralne — odparł generał.

— Ale gdzie między Klatchem i Ankh-Morpork coś takiego istnieje?

— Przypuszczam… że mógłby być Leshp.

— Znakomity pomysł — pochwalił Vetinari. — Sam bym na to nie wpadł.

— Ta wyspa i tak jest nasza! — warknął książę.

— Będzie, sire. Będzie — uspokoił go generał. — Obejmiemy ją w posiadanie całkowicie legalnie. Na oczach świata.

— I to wszystko? Co z moim aresztowanym? — zirytował się Vimes. — Nie mam zamiaru…

— To są sprawy wagi państwowej — powiedział Vetinari. — Należy uwzględnić kwestie… dyplomatyczne. Obawiam się, że uporządkowanie stosunków międzynarodowych nie może być uzależnione od pańskich opinii na temat czynów jednego człowieka.

Kolejny raz Vimes miał uczucie, że słowa, które słyszy, nie są tymi, które zostały wypowiedziane.

— Nie będę… — zaczął.

— Chodzi o większe sprawy.

— Ale…

— Mimo to spisał się pan znakomicie.

— Są wielkie zbrodnie i drobne przestępstwa, o to chodzi?

— Dlaczego nie skorzysta pan z zasłużonego wypoczynku, sir Samuelu? — Vetinari wykrzywił usta w swoim szybkim jak błyskawica uśmiechu. — Jest pan… człowiekiem czynu. Pańska domena to miecze, pościgi i fakty. Teraz, niestety, nadszedł czas dla tych, których domeną są słowa, nieufność i opinie. Dla pana wojna się skończyła. Proszę korzystać ze słońca. Wierzę, że wkrótce ruszymy do domu. Chciałbym, żeby pan został, lordzie Rust…

Vimes zrozumiał, że został odsunięty. Odwrócił się na pięcie i wyszedł z namiotu.

Ahmed podążył za nim.

— To był pański władca, tak?

— Nie! To tylko człowiek, który płaci mi pensję!

— Czasami trudno dostrzec różnicę — powiedział Ahmed ze współczuciem.

Vimes usiadł na piasku. Nie był pewien, w jaki sposób udawało mu się do tej chwili utrzymać na nogach. Pojawiła się teraz jakaś przyszłość. Nie miał pojęcia, jaka będzie — ale była. A nie istniała jeszcze pięć minut temu. Teraz miał ochotę mówić. Nie musiał wtedy myśleć o apelu poległych De-terminarza. Brzmiał przecież tak… precyzyjnie…

— Co się z panem stanie? — zapytał, by wypchnąć tę myśl z głowy. — To znaczy, kiedy to wszystko już się skończy. Pański szef nie będzie zadowolony.

— Och, pochłonie mnie pustynia.

— Pośle za panem ludzi. Wygląda na takiego.

— Pochłonie ich pustynia.

— Bez przeżuwania?

— Może mi pan wierzyć.

— Nie powinno tak być! — zawołał Vimes w kierunku nieba. — Wie pan, czasem mi się śni, że możemy karać za wielkie zbrodnie, możemy ustanawiać prawa dla państw, nie tylko dla zwykłych ludzi, a tacy jak on wtedy…

Ahmed postawił go na nogach i klepnął w ramię.

— Wiem, jak to jest — powiedział. — Ja także śnię.

— Tak?

— Tak. Zwykle o rybach.

Usłyszeli ryk tłumu.

— Ktoś popełnił przekonujący faul, sądząc po reakcji — mruknął Vimes.

Brnąc w piasku, weszli na szczyt wydmy i patrzyli. Ktoś wyrwał się z chaosu; bijąc i kopiąc, biegł zygzakiem w stronę bramki Klatchu.

— Czy ten człowiek jest pańskim kamerdynerem? — spytał Ahmed.

— Tak.

— Któryś z żołnierzy mówił, że odgryzł człowiekowi nos.

Vimes wzruszył ramionami.

— Patrzy na mnie bardzo znacząco, jeśli zapomnę użyć szczypczyków do cukru. To wiem na pewno.

Postać w bieli przeszła z godnością przez prawdziwy wir grających. Dmuchała w gwizdek.

— A ten człowiek, jak sądzę, jest pańskim królem.

— Nie.

— Naprawdę? To ja jestem królową Punjitrum z Sumtri.

— Marchewa jest gliną, tak jak ja.

— Ktoś taki może poprowadzić garstkę załamanych ludzi do podboju państwa.