Новая зямля

Сябры ўстаюць, ідуць спавагу І на прашпект нясуць сярмягу, Дзе панства ўсякага багата Ідзе і едзе, як у свята. І скуль набраліся яны? І ўсё важнецкія паны, І так адзеты, так убраны, Што той Ракоўскі надзіманы — Няхай яго там возьме боль — У параўнанні з імі — ноль — Ну, проста так, звычайны Лыска: І не стаяў каля іх блізка! Зірнеш і ўнікнеш: прад табою Мо князь з графіняю якою! Так далікатна спацыруюць І не гавораць, а варкуюць! Або спаткаеш генерала, — Яго ўся Вільня, пэўна, знала: У медалях уся грудзіна! І што за погляд! што за міна! Ну ж і паноў! не дай ты Божа! Антось стрымацца ледзьве можа — Няхай ім дрэннае прысніцца, — Каб тым панам не пакланіцца. Ды Верас з дзядзькі тут смяяўся. — Ты не ўважай, што ён убраўся, Гальштук павесіў і манішку, А каб раздзець яго, брацішку, То пэўна ходзіць без кашулі, На ланцужку — кусок цыбулі. Па віду пан і ходзіць панам, А спіць напэўна пад парканам, Таго й глядзіць, каб што ўварваць... Такіх паноў — хоць гаці гаць! Чым болей дзядзька разглядаўся, Ён тым мацней тут захапляўся. Які тут рух і беганіна! Як ззяюць вокны магазінаў! І колькі тут дабра, багацця! А колькі слёз у ім, пракляцця? Якія брычкі і карэты! А для каго ўся роскаш гэта? Антосю стала чагось смутна. Ці гэта роскаш так атрутна, Што голас зайздрасці ўзбудзіла І свой адбітак палажыла? Ці то пратэст, бунт проціў здзеку, Які пануе тут адвеку І дзеліць люд на дзве галіны, На дзве няроўныя часціны: На багачоў і на галоту? Адным — сланяцца каля плоту Сваіх задворкаў цёмна-брудных У мыслях-думках шэра-будных, Жыць у гразі, хадзіць сляпымі Ў імгле пустой і ў едкім дыме, Цярпець пакорліва, маліцца І з гэтай доляю гадзіцца, А ўсе надзеі на збавенне І на канец таго мучэння, Які настане ўсё ж нарэшце, На той бок смерці перанесці! Другім — тут рай і панаванне І ўсіх дабротаў спажыванне. Ты ім служы, ты ім працуй І нейкі страх прад імі чуй.