Новая зямля

У полі, полі Пры дарожачцы Пахіліўся крыж Над магілаю. Беглі сцежачкі Ў свет шырокенькі, Прывялі ж яны К той магіланцы!.. Ой вы, дарожанькі людскія, Пуцінкі вузкія, крывыя! Вы следам цьмяным снуяцеся І ўсё блукаеце, бы ў лесе, Вас горне шлях прасторнай плыні І далягляд ружова-сіні, Дзе так панадна свеціць сонца, Дзе думка тчэ свае красёнцы, Каб новы свет жыцця саткаць, Заспакаенне сэрцу даць І разагнаць яго трывогі!.. Прасторны шлях! калі ж, калі Ты закрасуеш на зямлі І злучыш нашы ўсе дарогі?