Новая зямля

Ў прасторнай, чыстай, светлай залі Паны туды-сюды снавалі, Развязна, моцна гаманілі, Цыгары доўгія курылі, А дзе каторы шарганецца, Каля яго прыслужнік трэцца І падае яму адзенне, А сам — пакора і жычэнне; А пан той руку ткне ў кішэню, Яму «дзесёнтку» суне ў жменю; Прыслужнік, ну, чуць не прысядзе, Аж смех бярэ, на гэта глядзя. Але й паны не ўсе тут роўны: Адны з іх круглыя, як броўны, Ідуць спаважна, ўперавалку; Другія выпетрылі ў палку; Адны трымаюць нос высока, Другія ў дол спускаюць вока. Апроч паноў, у гэтай залі І мужыкі ў кутках стаялі, І людзі простага больш звання Таўкліся ў банку ўжо ад рання. Між імі гоман ціха вісне, Туды і дзядзька Антось цісне. Прыйшоў, суседзяў змерыў вокам І да сцяны прыпёрся бокам. — Сядай, мой мілы, мой харошы, Бо за «пастой» не плацяць грошы, — Сказаў сярмяжнік дабрадушна, На лаўку дзядзька сеў паслушна, Ўздыхнуў, падзякаваў суседу. Ўжо пажылому, чуць не дзеду. Пайшлі пытаць адзін другога, Хто ён, адкуль, сяла якога, Губерні, воласці, павету. — Прыехаў я сюды з-за свету, З-пад самых Стоўбцаў — чулі, можа? — Не, не здаралася, нябожа. — А самі скуль вы? — Я з-пад Ліды, З сяла Вялікія Дзяміды (Ён Грышкам Верасам назваўся); Яшчэ са ўчора затрымаўся. Пустая справа, ды і тую Не давядзеш ты да ладу — Гадоў са два яе вяду, Як тут ні ладжу, ні мяркую... Эх, мілы мой ты! за панамі Няма прадыху. Хто з грашамі І мажа збоку, — той і едзе, Так вось і робіцца, суседзе.