Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Tial li ĝustatempe denove aperis antaŭ la stacidomo por reteni taktobastonon de la fuziera kapelestro, kiu jam volis komenci “Gardu, Dio, Lian moŝton.”
“Halt’,” li diris, “ankoraŭ ne, nur kiam mi donos la signon. Nun ‘ripoz’ kaj mi venos denove.” Li foriris en la stacidomon kaj sekvis la eskorton, kiun li haltigis per sia krio: “Halt’!”
“Kien?” li demandis severe la kaporalon, kiu ne sciis al si konsili en la nova situacio.
Anstataŭ li bonule respondis Švejk: “Oni veturigas nin en Bruckon, se vi volas, sinjoro ĉefkurato, vi povas kunveturi.”
“Kompreneble ke mi veturos,” proklamis la pastro Lacina, kaj turnante sin al la eskorto, aldonis: “Kiu diras, ke mi ne povas kunveturi? Antaŭen! Marŝ’!”
Kiam la ĉefkurato Lacina troviĝis en vagono por malliberigitoj, li kuŝiĝis sur benkon kaj la bonanima Švejk demetis sian mantelon kaj ŝovis ĝin al la pastro sub la kapon, ĉe kio la unujara volontulo mallaŭte rimarkis al la konsternita kaporalo: “Ĉefkuratojn flegi.”
La pastro Lacina, komforte streĉita sur la benko, komencis klarigi: “Raguo kun boletoj, sinjoroj, estas ju pli bona, des pli da boletoj ĝi enhavas, sed tiujn oni devas unue friti sur cepopecetoj kaj nur poste oni aldonas laŭrofolion kaj cepon…”
“Cepon vi bonvolis doni jam antaŭe,” ekparolis la unujara volontulo, sekvata per senespera rigardo de la kaporalo, kiu vidis en la pastro Lacina kvankam ebrian, tamen nur sian superulon.
La situacio de la kaporalo estis vere senkonsila.
“Jes,” rimarkis Švejk, “sinjoro ĉefkurato plene pravas. Ju pli da cepo, des pli bone. En Pakoměřice vivis bierfaristo kaj tiu aldonis cepon eĉ en bieron, laŭdire ke cepo vekas soifon. Cepo estas ĉiuflanke utila. Rostitan cepon oni uzas eĉ kontraŭ furunkoj…”
Intertempe la pastro Lacina sur la benko parolis duonvoĉe, kvazaŭ ensonĝe: “Ĉio dependas de spicaĵo, kiun spicaĵon kaj en kia kvanto oni en tion donas. Oni nenion tropipru, tropapriku…”
Li parolis senĉese pli malrapide kaj pli mallaŭte: “Tro-kari-o-filu, tro-cit-ronu, tro-pi-men-tu, tro-muska…”
Li ne finis la vorton kaj ekdormis, fajfante per la nazo, kiam de tempo al tempo li ĉesis ronki.
La kaporalo rigide lin rigardis, dum la viroj el la eskorto mallaŭte ridis sur siaj benkoj.
“Tiu baldaŭ ne vekiĝos,” rimarkis Švejk post momento, “li estas tute ebriega.”
“Tio estas egala,” daŭrigis Švejk, kiam la kaporalo timeme al li mansignis, ke Švejk silentu, “tion eblas neniel ŝanĝi, li estas ebriega laŭ ĉiuj leĝoj de la naturo. Li estas en la rango de kapitano. Ĉiu el tiuj feldkuratoj, en pli malalta aŭ pli alta rango, havas jam de dio talenton ebriegiĝi ĉe ĉiu okazo ĝismute. Mi servis ĉe la feldkurato Katz kaj tiu fotrinkus la nazon inter la okuloj. Tio, kion faras tiu ĉi, estas nenio kompare kun tio, kion faris Katz. Kune kun li ni fortrinkis hostimontrilon kaj ni fortrinkus eble eĉ sinjoron dion mem, se garantie por li iu al ni ion pruntus.”
Švejk alpaŝis al la pastro Lacina, turnis lin al vando, erudicie diris: “Tiu dormaĉos ĝis Bruck” kaj revenis al sia loko, sekvata per senespera rigardo de la malfeliĉa kaporalo, kiu rimarkis: “Eble mi iru tion anonci.”
“Tion ellasu el la kapo,” diris la unujara volontulo, “vi estas komandanto de la eskorto. Al vi estas malpermesite de ni malproksimiĝi. Kaj laŭ la preskriboj vi ankaŭ ne povas sendi eksteren iun el la akompananta eskorto por ke li iru tion anonci, dum vi ne havos anstataŭanton. Kiel vi vidas, temas pri kaprompa problemo. Kaj ke vi donu signalon per pafado, ke iu ĉi tien venu, tio ankaŭ ne eblas. Ĉi tie okazas nenio. Aliflanke ekzistas preskribo malpermesanta, ke en vagono por malliberigitoj estu krom tiuj ĉi kaj la eskorto ilin akompananta fremda persono. Al nedungitoj estas la eniro severe malpermesita. Ke vi volu forviŝi la spurojn de via delikto kaj la ĉefkuraton dum veturo nerimarkite elĵeti el la trajno, tio ankaŭ ne eblas, ĉar ĉi tie estas atestantoj, kiuj vidis, ke vi enlasis lin en vagonon, kien li ne apartenas. Tio estas, sinjoro kaporalo, certa rangmalaltiĝo.”
La kaporalo embarase rimarkis, ke li ne enlasis la ĉefkuraton en la vagonon, ke tiu mem al ili aldoniĝis kaj ke ja temas pri lia superulo.
“La sola superulo ĉi tie estas vi,” emfaze asertis la unujara volontulo, kies vortojn kompletigis Švejk: “Eĉ se volus al ni aldoniĝi sinjoro imperiestro, vi ne rajtus tion permesi. Tio estas kiel sur gardoloko, kiam al tia rekruto venas inspekta oficiro kaj petas lin iri aĉeti al li cigaredojn kaj tiu ankoraŭ lin demandas, kiun markon li al li alportu. Pro tiaj aferoj estas malliberigo en fortikaĵo.”
La kaporalo senkuraĝe oponis, ke Švejk ja diris al la ĉefkurato kiel unua, ke tiu povas kunveturi.
“Mi povas tion al mi permesi, sinjoro kaporalo,” respondis Švejk, “ĉar mi estas idioto, sed de vi neniu tion atendus.”
“Ĉu vi soldatas jam longe aktive?” demandis la unujara volontulo la kaporalon kvazaŭ senintence.
“Trian jaron. Nun mi atendas avancon al serĝento.”
“Tion do adiaŭu,” cinike diris la unujara volontulo, “kiel mi al vi diras, el tio estos rangmalaltigo.”
“Estas tute egale,” ekparolisis Švejk, “fali kiel suboficiro aŭ kiel simpla soldato — sed estas vero, la rangmalaltigitojn oni laŭdire ŝovas en la unuan linion.”
La ĉefkurato moviĝis.
“Li dormaĉas,” proklamis Švejk, kontrolinte, ke ĉio pri la kurato estas en plena ordo, “nun li ŝajne sonĝas pri ia manĝorgio. Mi timas nur, ke li ĉi tie al ni ne surfekiĝu. Kiam ebriegiĝis mia feldkurato Katz, li perceptis en la dormo nenion. Foje…”
Kaj Švejk komencis rakonti siajn spertojn pri la feldkurato Otto Katr tiel detale kaj interese, ke ili eĉ ne rimarkis, kiam la trajno moviĝis.
La rakontadon de Švejk interrompis nur kriego el malantaŭaj vagonoj. La dekdua kompanio, kie estis nur germanoj de Krumlov kaj Kašperské Hory, kriegis:
Kaj el alia vagono iu senesperulo kriegis al maproksimiĝanta Budějovice:
Estis tio tiel terura jodlado kaj blekado, ke kamaradoj devis lin fortreni de malfermita pordo de brutvagono.
“Mi miras,” diris la unujara volontulo al la kaporalo, “ke ĉe ni ankoraŭ ne aperis inspektantaro. Laŭ la preskribo vi havis devon doni pri ni raporton al trajnokomandanto tuj en la stacidomo kaj ne okupi vin pri ebria ĉefkurato.”
La kompatinda kaporalo obstine silentis kaj persiste rigardis telegrafajn mastojn, kurantajn malantaŭen.
“Kiam mi ekpensas, ke ni estas anoncitaj ĉe neniu,” daŭrigis la malica unujara volontulo, “kaj ke en la plej proksima stacio certe venos al ni la trajnokomandanto, mia soldata sango ribeliĝas. Ja ni estas kiel…”