Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Malgraŭ tio,” daŭrigis la kolonelo, “tian faron oni devas senekzemple puni, la ulo devas esti eksigita el la lernejo por unujaraj volontuloj, morale detruita. Ni havas jam sufiĉe da tiaj intelektuloj en la armeo. Regimenta kancelario!”
La ĉefserĝento el la regimenta kancelario serioze alpaŝis kun skriboj kaj krajono.
Regis silento kiel en juĝoĉambro, kie oni kondamnas murdiston kaj prezidanto de la tribunalo komencas: “Aŭdu la verdikton.”
Kaj ĝuste per tia voĉo diris la kolonelo: “La unujaran volontulon Marek oni kondamnas: dudek unu tagoj da severa karcerpuno kaj post la punfiniĝo en la kuirejon senŝeligadi terpomojn.”
Turnante sin al la lernejo por unujaraj volontuloj, la kolonelo donis la ordonon viciĝi. Oni aŭdis, kiel la lernantoj rapide formas kvarvicojn kaj foriras, ĉe kio la kolonelo diris al la kapitano Ságner, ke tio misklakas, ke la kapitano posttagmeze ripetu kun ili soldatpaŝojn sur la korto.
“Tio devas tondri, sinjoro kapitano. Kaj ankoraŭ ion. Preskaŭ mi forgesus. Diru al ili, ke la tuta lernejo por unujaraj volontuloj havas kvintagan malpermeson forlasi la kazernon, por ke ili neniam forgesu sian ekskolegon, tiun kanajlon Marek.”
Kaj la kanajlo Marek staris apud Švejk kaj mienis tute kontente. Lia afero jam ne povis pli bone finiĝi. Estas nepre pli bone senŝeligadi terpomojn en la kuirejo, modli soldatajn knedbulojn kaj senviandigi ripon ol kriegi kun plena pantalono sub uragana fajro de la malamiko: “Unu post la alia! Surmeti bajonetojn!”
Reveninte de la kapitano Ságner, la kolonelo Schröder haltis antaŭ Švejk kaj atente lin ekrigardis. La staturon de Švejk reprezentis en tiu momento lia ronda, ridetanta vizaĝo kun grandaj oreloj, elstarantaj sub firme surmetita kepo. La tuto faris impreson de iu, kiu sentas sin absolute sekura kaj scias pri neniu delikto. Liaj okuloj demandis: “Mi petas, ĉu mi ion faris?” Liaj okuloj parolis: “Ĉu mi, mi petas, pri io kulpas?”
Kaj la kolonelo resumis siajn observojn en demandon, kiun li donis al la ĉefserĝento el la regimenta kancelario: “Ĉu idioto?”
Kaj tiam la kolonelo vidis, kiel la buŝo de tiu bonula vizaĝo antaŭ li malfermiĝas.
“Obee mi raportas, sinjoro kolonelo, idioto,” respondis Švejk anstataŭ la ĉefserĝento.
La kolonelo Schröder kapsignis al la adjutanto kaj foriris kun li flanken. Poste li alvokis la ĉefserĝenton kaj ili trarigardis la materialon pri Švejk.
“Aha,” diris la kolonelo Schröder, “tio do estas tiu servosoldato de la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiu laŭ lia raporto perdiĝis al li en Tábor. Mi opinias, ke sinjoroj oficiroj mem devas eduki siajn servistojn. Se sinjoro ĉefleŭtenanto Lukáš elektis al si jam tian denaskan idioton kiel servosoldaton, li turmentu sin per li mem. Li havas por tio sufiĉe da libera tempo, se li venas nenien. Ke ankaŭ vi vidis lin neniam en nia kompanio? Nu, vidu. Li havas do sufiĉe da tempo por povi eduki sian servosoldaton.”
La kolonelo Schröder alpaŝis al Švejk, kaj rigardante lian bonulan vizaĝon, diris: “Idiota bruto, vi havas tri tagojn da severa karcerpuno, kaj kiam vi tion sidpasigos, anoncu vin ĉe la ĉefleŭtenanto Lukáš.”
Tiel Švejk denove renkontiĝis kun la unujara volontulo en la regimenta malliberejo kaj la ĉefleŭtenanto Lukáš povis vere tre sin ‘ĝojigi’, kiam la kolonelo Schröder alvokigis lin al si por diri al li: “Sinjoro ĉefleŭtenanto, proksimume antaŭ unu semajno post via alveturo al la regimento vi sendis al mi petskribon, ke oni disponigu al vi servosoldaton, ĉar tiu via perdiĝis en la stacidomo de Tábor. Ĉar li revenis…”
“Sinjoro kolonelo…” petvoĉe ekparolis la ĉefleŭtenanto Lukáš.
“Mi decidis,” emfaze daŭrigis la kolonelo, “sidigi lin por tri tagoj en karceron kaj poste mi denove sendos lin al vi…”
La ĉefleŭtenanto Lukáš konsternite ŝanceliris el la kancelario de la kolonelo.
Dum tiuj tri tagoj, kiujn Švejk pasigis en la kompanio de la unujara volontulo Marek, li amuzis sin tre bone. Sur kuŝbretoj ili ĉiuvespere aranĝis patriotajn omaĝojn.
Ĉiam vespere eĥis el la malliberejo: “Gardu, Dio, Lian moŝton” kaj “Princ’ Eŭgeno, nobla kavaliro”. Ili kantis ankaŭ la tutan vicon da soldataj kanzonoj, kaj kiam venis la provoso, sonis al li bonvenige:
Kaj la unujara volontulo desegnis super kuŝbreto silueton de provoso kaj sub tiun skribis tekston de malnova kanto:
Kaj dum ili ambaŭ incitis tiel la provoson kiel oni en Sevilla provokas Andaluzian taŭron per ruĝa tuko, la ĉefleŭtenanto Likáš angore atendis, kiam aperos Švejk por raporti, ke li rekomencas la servon.
3. Aventuroj de Švejk en Királyhida
La naŭdekunua regimento translokiĝadis en Bruckon an der Leitha-Királyhida[168].
Ĝuste kiam el la tritaga malliberigo de Švejk restis tri horoj ĝis lia liberlaso, li kaj la unujara volontulo estis forkondukitaj en ĉefgardistejon kaj soldata eskorto akompanis ilin al la stacidomo.
“Tion oni sciis jam longe,” diris al Švejk dumvoje la unujara volontulo, “ke oni translokos nin en Hungarion. Tie formiĝos marŝbatalionoj, la soldatoj ekzercos sin en pafado sur batalkampo, interbatiĝos kun hungaroj kaj ni ĝoje veturos al Karpatoj. Ĉi tien al Budějovice venos garnizone hungaroj kaj la rasoj miksiĝos. Ekzistas jam tia teorio, ke perforti alinaciecajn knabinojn estas la plej bona rimedo kontraŭ degenero. Svedoj kaj hispanoj faris tion dum la tridekjara milito, francoj en la tempo de Napoleono kaj nun en la regiono ĉe Budějovice faros tion hungaroj kaj ne estos tio ligita kun kruda perfortado. Ĉio post tempo submetiĝos. Estos tio simpla ŝanĝo. Ĉeĥa soldato kuŝos ĉe hungara ulino kaj kompatinda ĉeĥa knabino akceptos al si hungaran honvedon, kaj post jarcentoj estos tio interesa surprizo por antropologoj, kial ĉe homoj loĝantaj ĉe la bordoj de Malše aperis elstaraj vangoostoj.”
“Tiu reciproka pariĝo estas ĉiuflanke interesa afero,” rimarkis Švejk. “En Prago vivas nigrula kelnero Kristiano, kies patro estis etiopia reĝo kaj tiu igis sin prezenti en cirko sur la praga insulo Štvanice. Al tiu enamiĝis instruistino, kiu verkis poemetojn pri paŝtistoj kaj arbara rivereto por ‘Lada[169]’, iris kun li en hotelon kaj malĉastis kun li, kiel tekstas en la Sankta Skribo, kaj ege miris, kiam naskiĝis al ŝi tute blankhaŭta knabeto. Ho, sed post dek kvar tagoj la etulo komencis bruniĝi. Li bruniĝis kaj bruniĝis kaj post unu monato li komencis nigriĝi. Dum duonjaro li estas nigra kiel lia patro, la etiopia reĝo. Ŝi iris kun li al kliniko por haŭtmalsanoj por ke oni iel lin al ŝi senkolorigu, sed tie oni al ŝi diris, ke tio estas vera nigrula haŭto kaj ke oni povas nenion fari. Ŝi pro tio frenezetiĝis, helpe de revuoj komencis peti pri konsilo, kio helpas kontraŭ nigrohaŭtuloj, oni forveturigis ŝin al Kateřinky[170] kaj la nigruleton lokis en orfejon, kie ĉiuj ege sin amuzis je lia konto. Poste li ellernis kiel kelnero kaj iradis danci en noktajn kafejojn. Kun granda sukceso naskiĝas nun liamerite ĉeĥaj mulatoj, kiuj jam ne estas tiel kolorigitaj kiel li. Certa studento de medicino kiu iradis al ‘Ĉe la kaliko’ foje al ni rakontis, ke tio tamen ne estas tiel simpla. Mulato naskas denove mulatojn kaj tiujn ne eblas jam rekoni de blankhaŭtuloj. Sed ke neatendite en iu generacio aperas negro. Imagu tiun plagon. Vi edziĝas al fraŭlino. Tiu fiulino havas tute blankan haŭton kaj subite ŝi naskas al vi negron. Kaj se antaŭ naŭ monatoj ŝi iris sen vi en Varieteon[171] por rigardi sportajn luktojn, kie prezentis sin negro, mi opinias, ke tio tamen nur borus al vi iom en la kapo.”
168
urbo, kies unu parto kuŝis en Aŭstrio kaj havis la nomon Bruck an der Leitha, la alia parto sub la nomo Királyhida kuŝis en Hungario.
169
iama porvirina revuo, eldonata en Prago.
170
popola nomo por praga frenezulejo en Kateřinská-strato.
171
en praga kvartalo Karlín, en Křižík-strato havis sian konstantan sidejon cirko kun bonkvalita programo. Nun en tiu domo troviĝas teatro.