Odwieczny Wróg

Wszyscy którym udało się zostać przy życiu – Bryce, Tal, Frank, Jenny, Lisa i Sara – stali w oknach hallu Zajazdu Na Wzgórzu. Skyline Road ozdobiona wyraźnymi wzorami z cieni i światła latarń była nieruchoma i cicha. Noc cicho odliczała czas – jak bomba zegarowa.

Jenny wspominała kryty pasaż obok Cukierni Libermannów. Poprzedniej nocy myślała, że coś jest w krokwiach, a Lisie wydało się, że jakieś stworzenie przywarowało przy ścianie. Bardzo możliwe, że obie miały rację. Zmiennokształt, a przynajmniej jego część, wił się bezszelestnie między krokwiami i przy ścianie. Później, kiedy Bryce dojrzał jakiś przebłysk w odpływie burzowym, z pewnością widział mroczną bryłę protoplazmy, czołgającą się kanałem. Śledziła ich albo zajmowała się jakimś nieznanym, nie dającym się rozszyfrować zadaniem.

– Tajemnice zamkniętych pokoi nagle przestają być tajemnicami – powiedziała Jenny, mając na myśli Oxleyów w zabarykadowanym małym pokoju. – Ten stwór potrafi przesączyć się pod drzwiami albo przewodem wentylacyjnym. Wystarczy najmniejsza dziura lub szczelina. A co do Harolda Ordnaya… Gdy'się zamknął w łazience, stwór dopadł go przez rury umywalni i wanny.

– To samo prawdopodobnie z ofiarami w zamkniętych samochodach – powiedział Frank. – Mogło otoczyć samochód, zamknąć go w sobie i wcisnąć się przez otwory wentylacyjne.

– Może poruszać się naprawdę cicho – dodał Tal. – Dlatego zaskoczyło tylu ludzi. Zakradało się od tyłu, spod drzwi albo z otworów wentylacyjnych, rosło i rosło, ale ludzie nie wiedzieli, że jest, dopóki nie zaatakowało.

Lekka mgła napłynęła z doliny i zaczęła podnosić się na ulicy. Mgliste aureole formowały się wokół lamp ulicznych.

– Jak myślicie, jakie jest duże? – spytała Lisa. Przez moment nikt nie odpowiedział.

– Duże – odezwał się w końcu Bryce.

– Może wielkości willi – powiedział Frank.

– Albo całego tego zajazdu – dodała Sara.

– Albo nawet większe – uzupełnił Tal. – Przecież uderzyło we wszystkich częściach miasta, prawdopodobnie równocześnie. Może być jak… jak podziemne jezioro, jezioro żywej tkanki pod Snowfield.

– Jak Bóg – powiedziała Lisa.

– Hę?

– Jest wszędzie – ciągnęła Lisa. – Widzi i wie wszystko. Jak Bóg.

– Mamy pięć wozów patrolowych – rzekł Frank. – Jeśli się rozdzielimy, wsiądziemy do wszystkich i wyjedziemy dokładnie o tej samej porze…

– Ono nas zatrzyma – rzekł Bryce.

– Może nie zdoła zatrzymać wszystkich. Może jeden wóz się przedrze.

– Zapanowało nad całym miastem.

– No… taak – przyznał z oporem Frank.

– W każdym razie prawdopodobnie podsłuchuje nas w tej właśnie chwili – powiedziała Jenny. – Zatrzyma nas, zanim dojdziemy do aut.

Wszyscy spojrzeli na wyloty przewodów wentylacyjnych pod sufitem. Nic nie można było zobaczyć za metalowymi kratkami. Nic – tylko ciemność.

Zgromadzili się wokół stołu w fortecy, która przestała być fortecą. Udawali, że mają ochotę na kawę, ponieważ każdy posiłek dawał im poczucie wspólnoty i normalności.

Bryce nie zawracał sobie głowy wystawianiem straży przy drzwiach. Straż była bezużyteczna. Jeśli ono zechce, dopadnie ich z pewnością.

Mgła gęstniała. Napierała na szyby.

Musieli porozmawiać o tym, co widzieli. Wszyscy mieli świadomość, że śmierć wyciąga po nich ręce, więc chcieli zrozumieć, dlaczego i jak mają umrzeć. Śmierć budzi grozę, o tak; ale dopiero bezsensowna śmierć jest naprawdę straszna.