Przejście

— To by wyjaśniało, dlaczego nie pamiętasz, skąd się wzięło wspomnienie — stwierdził łagodnie. — Czy teraz też masz takie przekonanie? Sądzisz, że wiesz, dlaczego przyszło ci do głowy właśnie takie wspomnienie?

— Owszem.

— Połóż się na stole. — Energicznie podszedł do apteczki. Chcę sprawdzić, czy uda nam się uchwycić to na skanie. — Wyciągnął strzykawkę.

— Mam się rozebrać?

— Nie, darujemy sobie także kroplówkę. Wstrzyknę ci tylko znacznik. — Richard napełnił strzykawkę. — Zdejmij sweter i podciągnij rękaw.

Joanna zdjęła kardigan, położyła się na stole, rozpięła mankiet bluzki i podwinęła rękaw. Przystąpił do skanowania.

— Na pierwszych trzech zdjęciach miałaś poczucie znajomości miejsca i zdarzeń, a na tym rozpoznałaś Titanica. Te dwie sprawy mogą być całkowicie niezależne od siebie.

— Jak to, niezależne od siebie?

Przetarł jej zgięcie w łokciu spirytusem i wstrzyknął znacznik.

— Wrażenie czegoś znajomego, którego doświadczyłaś w korytarzu, a także w chwili wyłączenia ogrzewania, mogło być wywołane przypadkowym bodźcem i nie związane z rozpoznaniem Titanica.

— Ale te bodźce nie były przypadkowe — zaczerwieniła się Joanna. — Wszystko do siebie pasuje, twój fartuch, chłód i…

— One mogą pasować do rozmaitych sytuacji.

— Na przykład jakich?

— Sama powiedziałaś, że ludzie, których widziałaś, mogli uczestniczyć w przyjęciu albo w balu.

— Ta kobieta stała w koszuli nocnej!

— Ty sama uznałaś, że to koszula nocna, po tym jak uświadomiłaś sobie, że widzisz Titanica. Wcześniej utrzymywałaś, że to staromodna sukienka. A na samym początku twierdziłaś, że to anielskie szaty. Połóż się.

— A co z nierówną podłogą? — Wyciągnęła się na stole do badań. — I z twoim fartuchem i…

— Nic nie mów — przykazał, ustawiając skaner. Podszedł do pulpitu. — W porządku. — Uruchomił urządzenie. — Chciałbym, żebyś w myślach policzyła do pięciu.

Obejrzał wyświetlone na ekranie skany.

— Teraz wyobraź sobie tunel. Pomyśl o tym, co widziałaś.

Zaświeciło się kilka punktów w korze czołowej, wskazując na różnorodność źródeł wspomnienia, zarówno wizualnych, jak i słuchowych, co mogło tłumaczyć, dlaczego Joanna nie mogła sobie przypomnieć, czy słyszała, czy też czytała o zatrzymujących się silnikach i pasażerach wychodzących na pokład, aby sprawdzić, co się stało.

Pomyślał, że mogła też widzieć to w filmie. Wbrew protestom Joanny wciąż uważał to za najbardziej prawdopodobne wytłumaczenie. Film odniósł ogromny sukces i przez ponad rok zasypywano ludzi informacjami o tej superprodukcji — publikowano związane z nią książki, płyty, artykuły z gazet, emitowano programy telewizyjne. A kilka lat wcześniej podobne emocje towarzyszyły odkryciu wraku. Nie istniała możliwość, aby się odizolować od takiego zalewu wiadomości o Titanicu, więc Joanna z całą pewnością nie stanowiła wyjątku. Nie tylko wiedziała o dywanach w korytarzach pierwszej klasy, ale także znała nazwisko radiotelegrafisty Jacka Phillipsa.

— Dobrze, a teraz skoncentruj się na źródle wspomnień — oświadczył Richard i spojrzał na obraz płata skroniowego, oczekując, że się zaświeci.

I rzeczywiście, wkrótce nabrał intensywnej, pomarańczowo-czerwonej barwy. Richard zadał Joannie jeszcze kilka pytań, a potem wyłączył skaner.

— Możesz wstać — pozwolił i przystąpił do graficznego obrazowania skanów.

Joanna podeszła do pulpitu, opuszczając rękaw.

— Wciąż jeszcze nie nagrałam relacji ze swoich doświadczeń granicznych. — Włożyła kardigan. — Będę w gabinecie.

— Nie chcesz obejrzeć zdjęcia swoich wewnętrznych przekonań? — Wyświetlił skan. — Oto ono. — Wskazał na płat skroniowy. — Właśnie dlatego sądzisz, że obraz Titanica nic jest przypadkowy.

Ponuro przyglądała się zdjęciu, trzymając ręce w kieszeniach swetra. Richard wskazywał obszary aktywności mózgu.

— Ale to przekonanie, że wiem, skąd się wzięło wspomnienie, jest bardzo silne… — mruknęła.

— Tak samo silne, jak to, którego doznałaś w przebieralni i w korytarzu — podsunął Richard.

— Tak — przyznała.

Wskazał na czerwono-pomarańczowy płat skroniowy.

— Twój umysł po prostu usiłuje nadać sens irracjonalnemu wrażeniu, dopasowując do niego obiekt, w tym wypadku źródło wspomnień, niemniej jest to tylko poczucie.

Wyglądała tak, jakby chciała zaprzeczyć, lecz powiedziała tylko:

— Wciąż nie nagrałam swojej relacji. — Podniosła dyktafon.

— Kiedy ją spiszesz…

— Wiem. Nie mogę dopuścić, aby dostała się w ręce wroga.

— Mandrake zrobiłby…

— Wiem. Zrobiłby z tego użytek.