Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Może nie aż tylu — przyznał Geary — ale na pewno…

— Nie, admirale. Oni nie chcą oficerów floty. Mają już dość wojny, posyłania na śmierć ich dzieci, powrotów okaleczonych potwornie rannych, wyrzeczeń w imię wysiłku wojennego. — Duellos znów wzruszył ramionami. — Jak mogę ich o to winić? Z drugiej strony tak wielu z nas miało przed sobą wyraźny cel, a teraz zostaliśmy z niczym.

Co Geary mógł na to odpowiedzieć? Wbił więc wzrok we własne buty, próbując znaleźć najbardziej właściwe słowa. W końcu spojrzał znów na kapitana.

— A co na to pańska żona?

— Cieszy się, że wróciłem do domu cały i zdrowy. Cieszy się z tego, że nie będzie musiała posyłać na niekończącą się rzeź kolejnych dzieci. Nie rozumie melancholii, z jaką przyjąłem oblicze nowego, obcego mi świata. Świata, w którym stałem się w okamgnieniu bezużytecznym obciążeniem. — Duellos pokręcił głową, okazując smutek. — To mnie męczy. Pokój jest tym, czego nam trzeba. Koszty tej wojny były przerażające. Problem w tym, że nie wiem nic o życiu w czasie pokoju. Zostałem wykuty w ogniu wojny. Nienawidzę jej. Nienawidzę zabijania. Nienawidzę myśli, że kolejne pokolenia mogą ginąć. Nienawidzę rozłąki z rodziną, ale… tylko to znam. Ludzie z mojej planety myśleli tylko o jednym: żeby jak najprędzej mieć to wszystko za sobą, żeby zapomnieć o tym koszmarze, ale gdy wyrzucą z pamięci najgorsze, w zapomnienie pójdą także wszystkie poświęcenia ze strony ludzi wysłanych przez nich na tę wojnę. Ale oni nie chcą teraz o nich słyszeć. A ja po prostu nie wiem, kim mam się stać, skoro już mnie nie chcą takiego, jaki jestem.

Geary odwrócił wzrok, próbując znaleźć najlepszą odpowiedź.

— Przykro mi.

— To nie pańska wina, admirale — odpowiedział Duellos. — Zrobił pan co trzeba. Zachował się pan jak na legendarnego herosa przystało… — Zamilkł na moment, obrzucając rozmówcę uważniejszym spojrzeniem. — Problem w tym, że legenda nie wspominała o tym, co będzie robił Black Jack, gdy już nas ocali.

— Nie wiem. Nie cierpię, gdy ktoś wspomina o tej legendzie.

— A ja rozmawiałem na ten temat z Tanią. Nigdy wcześniej nie myśleliśmy o tym aspekcie legendy, którą wpajano nam już od najmłodszych lat. A nie ma tam nic o „a potem żyli długo i szczęśliwie”. Black Jack nas ocali i… — Duellos znów popatrzył na Geary’ego — …nic. W tym momencie opowieść się kończy. A teraz bajka stała się faktem. Czy nadal będziemy potrzebowali Black Jacka? Ilu ludzi będzie go chciało?

— Zdaje pan sobie sprawę, że ja sam nie chcę być Black Jackiem? — odparł admirał. — Wie pan też o popularności ruchu, który pragnie wynieść mnie do władzy, abym rządził i naprawił to, co zepsuli politycy, cokolwiek to znaczy. Nie da się przecież wykorzenić w jednej chwili korupcji, ponieważ to odwieczna bolączka niemal każdej władzy. Ale ludzie właśnie tego pragną.

— Naprawdę? — zapytał kapitan. — Tak mówią, ale jak się zachowają, gdy przyjmie pan taką misję? Ile czasu będzie trzeba, by doprawili herosowi gliniane nogi?

— Herosi zawsze stoją na glinianych nogach — zauważył Geary. — Ulżyłoby mi znacznie, gdyby ludzie przestali wierzyć w to, że zawsze pojawię się kiedy trzeba i uratuję ich ode złego. Nie żałowałbym, gdyby… gdyby… — Zamilkł, by zebrać myśli. Gdyby co? — Roberto — odezwał się po chwili, wolno cedząc słowa, jakby przejście na bardziej osobisty ton kosztowało go wiele wysiłku. — Wiesz dobrze, że nie paliłem się do objęcia dowództwa uwięzionej floty, gdy zaproponowano mi to w Systemie Centralnym Światów Syndykatu. Wiesz, że nigdy nie lubiłem legendy Black Jacka. Przez jakiś czas pocieszała mnie myśl, że gdy już odprowadzę flotę do przestrzeni Sojuszu, zostanę zwolniony i zaszyję się gdzieś, by… zniknąć. Po prostu odejdę, znajdę miejsce, gdzie nikt nigdy nie słyszał o Black Jacku. Wygranie tej wojny nie było moim zadaniem tylko dlatego, że rządzący wymyślili jakąś głupią legendę dla pokrzepienia serc.

— Ale z czasem zmienił pan zdanie — wtrącił Duellos, udając, że przygląda się wyimaginowanemu winu w nieistniejącym kieliszku, który wciąż trzymał w dłoni.

— Tania uzmysłowiła mi, że to niemożliwe. — Geary znów spuścił oczy, by rozmówca nie dostrzegł w nich smutku. — Zrozumiałem, że tego nie da się zrobić. Miałem zadanie do wykonania. Ale rząd tak naprawdę nigdy nie chciał Black Jacka. Wie pan o tym. Potrzebował jedynie legendy, którą da się zainspirować flotę i lud Sojuszu. Legendy, nie prawdziwego człowieka. Od tamtej pory utożsamiałem się z herosem, więc stałem się niewygodny dla rządzących i dlatego robią teraz wszystko, by się mnie pozbyć.