Niezwyciężony [Invincible - pl]

Geary usiadł w mroku, trąc twarz obiema dłońmi, a gdy postawił stopy na pokładzie, poczuł delikatne, bardzo uspokajające drżenie kadłuba, dzięki któremu wiedział, że gigantyczny okręt, jakim był „Nieulękły”, wciąż działa i ma się dobrze.

— Admirale? — Twarz Desjani pojawiła się na ekranie komunikatora. Kobieta miała włosy w nieładzie, jakby dopiero wstała z koi, a jej wzrok był nieco mętny, choć Geary zauważył też, że jest kompletnie rozbudzona. W hipernecie, jak w normalnej nadprzestrzeni, nawet dowódca liniowca miał czas na przespanie całej nocy.

Zaczerpnął głębiej tchu, zanim odpowiedział:

— Co się dzieje?

— Co się dzieje? Przecież to ty zadzwoniłeś.

— To nie ja.

Nasrożyła się.

— Mogę przywołać rejestr połączeń, jeśli chcesz. Może nacisnąłeś klawisz wezwania przez sen, ale na pewno to zrobiłeś.

Geary spojrzał z poczuciem winy na konsolę własnego komunikatora. Rzucając się przez sen, mógł przypadkowo uderzyć ręką w klawiaturę, a że przycisk szybkiego wybierania kanału dowódcy liniowca był pierwszy z brzegu…

— Przepraszam. To był czysty przypadek.

Zamiast się rozłączyć, spojrzała na niego uważniej.

— Wyglądasz jak ostatnie nieszczęście.

— Dzięki.

— Miałeś koszmar?

— Tak.

Czekała spokojnie, spoglądając na niego jak kot czatujący przed mysią dziurą, gotowa spędzić w tej pozycji resztę nocy, gdyby zaszła taka potrzeba.

— Przyśniła mi się bitwa i tyle — wyjaśnił. — To samo co zawsze.

— Co zawsze? — Tania westchnęła ciężko. — Nie ty jeden masz takie przebłyski wspomnień. Ja też miewam koszmary na temat „Merlona”, pamiętasz? Jeden z nich obudził mnie w środku naszego miesiąca miodowego. Czy przyśniły ci się ostatnie chwile przed opuszczeniem pokładu?

Mógł powiedzieć, że tak było, ale zdawał sobie sprawę, że przejrzałaby go w momencie.

— Częściowo. Było tam też trochę innych wydarzeń. — Nadal czekała. — Mam czasami takie sny. Stoję na mostku „Nieulękłego” albo „Merlona”, dowodzę całą flotą i tracę koncentrację tylko na moment, na mgnienie oka, a wtedy wszyscy wrogowie spadają prosto na nas. Mają ogromną przewagę liczebną. Wydaję rozkazy, ale jest już za późno, każę ludziom robić nie to co trzeba i doprowadzam do zagłady naszych okrętów. Wszędzie wokół widzę wraki, a jednostka, na której się znajduję, obrywa bardzo mocno. Za chwilę zostanie zniszczona, wiem o tym doskonale, ponieważ już przez to kiedyś przeszedłem, ale tym razem stracę ją z własnej winy.

— Rozumiem — odezwała się Tania. — Też przez to przechodziłam, choć nie jako dowódca całej floty. Zaliczyłeś kiedyś terapię antystresową?

— Tak. — Poczuł się nieco lepiej, mogąc z nią porozmawiać, choć jej widok przypominał mu kolejne obrazy zagłady z ich wspólnej przeszłości. — Pomagają, ale tylko częściowo. Nie są w stanie odegnać całkowicie tych koszmarów.

Roześmiała się cicho, ale i gorzko.

— Myślisz, że tego nie wiem? Walczyłam w tej wojnie dłużej niż ty, marynarzu.

— Myślałem, że po całym stuleciu wojny dorobicie się doskonalszych terapii.

— Lekarze mieli masę szczurów doświadczalnych, na których mogli eksperymentować — rzuciła Desjani z czarnym humorem. — Ale nie. Ludzie są naprawdę skomplikowani. Gdy w naszych głowach coś się poprzestawia, rekalibracja mózgu nie jest ani prosta, ani łatwa. Dzisiejsi lekarze twierdzą, że postawią na nogi kogoś, kto nie ma prawa normalnie funkcjonować, ale wiesz, oni także są ludźmi, nie bogami. Stres i trauma to dwoje odwiecznych towarzyszy żołnierza, podobnie jak niedospanie i marne żarcie, nie wspominając o niewygodnych kojach i zbyt długiej rozłące z rodzinami.

Geary uśmiechnął się krzywo.

— Tyle mamy korzyści, że czasami sam się dziwię, iż nam jeszcze płacą.

— To dopiero zagadka. Lepiej ci już?

— Tak — przyznał admirał.

— Kłamca. Co ci jeszcze nie pasuje?

Przeczesał palcami włosy.

— W tym koszmarze widziałem, jak… umierasz. Taniu, daję słowo, że nie wiem, co bym zrobił, gdybyś…

— Gdybym zginęła? — dokończyła ostrym tonem. — Jeśli kiedyś umrę, masz to przełknąć i żyć dalej, pełniąc z oddaniem obowiązki.

Spojrzał na nią z wyrzutem.

— Myślisz, że to będzie łatwe?

— Nie, ale nie w tym rzecz. Naprawdę chcesz, żebym pozostawiła po sobie spuściznę w postaci załamanego faceta? „Tak, to Black Jack. Był bohaterem, a potem ona umarła i to go zniszczyło”. O, tak. Naprawdę chciałabym, żeby tak o mnie myślano, gdy już zniknę z tego świata.

— Taniu…

— Nie — wpadła mu znowu w słowo. — To nie podlega dyskusji. Jeśli dojdzie do najgorszego, masz żyć dalej i robić to co trzeba. Czy to jasne?