Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Jerusha nic nie odpowiedziała.

— Powiedzcie, komendancie, czy z równą jak ja przykrością patrzycie na zmiany, jakim podlega? — Przekroczyła przepaść milczenia Jerushy, jakby w ogóle jej nie było.

Jerusha nie chciała stawić czoła ani pytaniu, ani pytającej, martwymi palcami dotknęła worów własnej zmienionej twarzy.

— Nie dostrzegłam w nim żadnych zmian. Nie postarzał się nawet o dzień. — Może i tak jest, niech go diabli.

— Ależ tak, postarzał się… — powiedziała maskarka z goryczą. — Od przybycia do Krwawnika przybyły mu setki lat.

— Jak nam wszystkim. — Jerusha sięgnęła na półkę po buteleczkę z ciemnego plastyku z olejkiem wiriolowym, zawahała się i wzięła jeszcze jedną. Pomyślała nagle o swej matce.

— Krople nasenne, prawda?

Jerusha zacisnęła na buteleczkach zachłanne, broniące ręce. — Tak.

— Poznałam po zapachu. — Kobieta kiwnęła głową z uśmiechem. — Używałam ich przed dostaniem czujników wzrokowych. Męczyła mnie straszna bezsenność. Bez wzroku nie potrafiłam rozpoznać przemijania nocy i dni… nie byłam dostrojona do rytmów Tiamat. Przypuszczam, że tak naprawdę nikt nie jest. Wszyscy w końcu, lub na początku, jesteśmy tu obcymi.

Jerusha uniosła wzrok.

— Chyba tak. Nigdy o tym nie pomyślałam… Może to sedno moich kłopotów. Gdziekolwiek się udam, wszędzie jestem obca. — Usłyszała siebie mówiącą głośno to, co ledwo ważyła się myśleć. Nie dbając o to, pokręciła głową. — Im bardziej chcę spać, tym mniej mi się udaje. Sen jest mą jedyną przyjemnością. Mogłabym zasnąć na zawsze. — Odwróciła się, chcąc podejść do tkwiącego przy wyjściu sklepikarza.

— Tak nie pozbędziecie się swych kłopotów, komendancie PalaThion. — Maskarka zastawiła jej nieznacznie drogę. Jerusha patrzyła na nią z osłabłymi nogami.

— Co?

— Kroplami nasennymi. Pogarszają tylko problem. Pozbawiają was snów… wszyscy musimy je mieć lub cierpimy z ich braku. — Wyciągnęła rękę, dotknęła lekko trzymanych przez Jerushę buteleczek, szarpnęła je. — Znajdźcie lepszy sposób. Musi jakiś być. To minie. Wszystko mija, wystarczy poczekać.

— Musiałabym czekać wieczność. — Lecz nacisk nie ustawał… wbrew swej woli… poczuła, jak rozwiera dłoń, i buteleczki wróciły na półkę.

— Mądra decyzja. — Maskarka uśmiechnęła się, patrząc przez nią, w nią.

Jerusha nie odpowiedziała, nie wiedziała nawet, co mogłaby powiedzieć.

Kobieta odsunęła się wreszcie, puściła ją, jakby trzymała dotąd na uwięzi, przeszła obok do półek w tyle sklepu. Jerusha wyszła ze sklepu, nic nie kupując, nie odzywając się nawet do właściciela.