Ludzie i gwiazdy

Naprawa miała trwać trzynaście dni i była nader skomplikowana. Dla mnie, doświadczonego inżyniera kosmicznego, naprawa nie przedstawiała jednak zasadniczych trudności. Części zamienne, będące na statku, wystarczały w pełni. Jeśli potrzeba dowodu jakości naszych programów napraw, to najbardziej przekonywającym jest mój powrót. Za okoliczności, w jakich doszło do nieobecności pułkownika, program napraw nie ponosi odpowiedzialności.

Pułkownika nieczęsto widywałem w trakcie napraw. Ściślej mówiąc, widziałem go godzinę lub dwie dziennie. (Na tej planecie dzień trwał nieco krócej aniżeli na ziemi, bo niecałych osiemnaście ziemskich godzin.) Na twarzy pułkownika Harrisona uśmiech szczęśliwości malował się z dnia na dzień coraz wyraźniej. Głębokie musiały być rozkosze, których dostarczała mu ta niegościnna planeta. Wracał zresztą jedynie po to, by wziąć z naszych zapasów całodzienną rację żywności. Rozkosze, jakie by nie były, niewiele musiały mieć wspólnego z rozkoszami podniebienia i żołądka.

Od trzeciego dnia poczynając, pełno było głosów wokół niego. Z początku tylko ten kobiecy, już mi znany, którego gruchający odcień — niech mi będzie wolno tak powiedzieć — miał w sobie coś zmysłowego i kuszącego. Byłby zaś jeszcze bardziej kuszący, gdyby wydobywał się — jak wszelki ludzki głos — z żywych, widocznych gołym okiem ust. Ale tak nie było. Ten fakt przyniósł otrzeźwienie. Zajęty naprawą, miałem zresztą pełne ręce roboty. Mój dowódca natomiast pragnął mieć wokół siebie jak najwięcej głosów. Od piątego dnia poczynając, wirowały wokół niego dalsze ludzkie głosy. Głównie kobiece, choć nie tylko. Wirowały wokół niego niby bezkształtny pszczeli rój: natrętny, głośny, władczy.

Zadałem mu pytanie, co to za głosy. Uszczęśliwiony uśmiechnął się tajemniczo i nie rzekł ani słowa. Kontynuowałem naprawę, on zaś pobiegł za głosami i przepadł gdzieś we wrogiej okolicy. Siódmego dnia pułkownik zdecydował się na dłuższą rozmowę. Zauważył mimochodem, iż jest na tropie tajemnicy planety. Tą uwagą pragnął rozbudzić moją ciekawość, co mu się zresztą natychmiast udało. Wymykał się jednak moim podchwytliwym pytaniom, malując obcy czar gwiazdy, która nas gościła. Nazwał ją królestwem przygód i fantazji, wtrącił słowo „genialna” sugerując, iż jest to miejsce, w którym warto zatrzymać się na dłużej. Jeżeli chciał w ten sposób wybadać moją reakcję, to otrzymał wyczerpującą odpowiedź dzięki przerażeniu i wstrętowi, malującym się na mojej twarzy. Następnego dnia wokół pułkownika znów było pełno kobiecego śmiechu. Raz zmysłowego, raz subtelnie lubieżnego, raz wulgarnego. Jak długo się wsłuchiwałem (około dziewięćdziesięciu ziemskich minut), robota nie szła mi zbyt skoro. Dziewiątego dnia pułkownik Harrison wydawał mi się zabiedzony. Mogło to wynikać z malejącej chęci spożywania posiłków. Mogło też być refleksem żółtozielonego zachmurzenia, przesłaniającego pomarańczowe słońce. Światło, które padało, było dziwnie blade. Dziesiątego dnia naprawa uszkodzonego systemu automatycznego była zakończona. Mogłem rozpocząć kontrolę przy pomocy nieodzownych wzorców. Jedenastego dnia pułkownik Harrison zapytał mnie wprost, czy nie chciałbym pozostać wraz z nim na planecie. Nie mogłem udzielić odpowiedzi, ponieważ trzymałem akurat w ustach dwie śruby. Mruknąłem tylko, podniosłem przerażony ręce i potrząsnąłem z naciskiem głową. Powietrze pełne było śmiechów, kobiecych i męskich.

Dwunastego dnia kontynuowałem kontrolę. Pułkownik zjawił się po żywność. Sprawiał wrażenie jeszcze bardziej zabiedzonego.

Trzynastego dnia statek był gotów do drogi. Nie udało mi się nawiązać łączności radiowej z Ziemią, ponieważ planeta, na której się znajdowaliśmy, powodowała niezwykle silne zakłócenia elektroniczne. Moje pomiary kontrolne wykazały jednak, że wszystkie urządzenia pracują doskonale. Gdy dostrzegłem pułkownika Harrisona, zameldowałem o zakończeniu naprawy w przepisowy sposób. Pułkownik szedł pochylony, z uśmiechem szczęśliwości na twarzy, zastygłym niby maska z blachy cynowej. Sądząc, iż nie dosłyszał moich słów, złożyłem powtórnie meldunek. Otworzył ściśnięte wargi i powiedział: Zostaję. Unikał przy tym mego wzroku. Nie wiem, czy liczył się z natychmiastową reakcją. Chwila milczenia. Na statku westchnął jakiś komputer. Ściśnięte usta poruszyły się znowu: