Ludzie i gwiazdy

Na początek kilka słów o mnie. Pracuję w programie badań kosmicznych od przeszło siedemnastu lat. Służbę pełniłem na różnych odpowiedzialnych odcinkach. Z wykształcenia jestem inżynierem pokładowym. Doskonaliłem swoje umiejętności w kilku specjalnościach na różnych kursach. Mam za sobą przeszło trzydzieści tysięcy godzin lotu. W mojej podsekcji jestem zatem pracownikiem o najdłuższym stażu kosmicznym. Wszystkie opinie, dotyczące mojej osoby, z naciskiem podkreślają moją gorliwość, mój respekt przed zarządzaniami i przepisami.

Niech mi będzie wolno dodać, że techniczne zainteresowania wypełniają nie tylko moje zawodowe, ale w ogóle całe życie. W tym punkcie zgadzam się więc w pełni z socjalnymi dyrektywami administracji, o których będzie mowa w dalszej części relacji. Niech mi będzie również wolno pochwalić się, iż jak dotąd nigdy jeszcze nie przeglądałem rozrywkowego mikrofilmu, nie mówiąc już o lekturze książek o podobnym charakterze. Moje zresztą i tak skromne potrzeby zaspokaja aż nadto program wizualnej elektroniki.

Nie przeczę, że fantastyczne spekulacje i pesymistyczne kwękania wywołują we mnie niepokój i działają w sposób odpychający. Staram się jednak, by moja niechęć nie przerodziła się w agresywne reakcje wobec osób, które wygłaszają takie opinie. Starania te wieńczył jak dotąd sukces.

Stan mego ducha oraz ciała uznany został przez wszystkie właściwe urządzenia kontrolne za jak najbardziej zadowalający.

Lot, o którym będzie mowa, rozpoczął się 11 marca, równe siedem miesięcy temu. Pojazd nasz był statkiem kosmicznym typu Uranos 2–7 (rok budowy: 98). Do naszych zadań należało patrolowanie w obrębie Galaktyki. Załogę stanowili pułkownik Harrison jako kapitan, i ja.

Niech mi będzie wolno powiedzieć kilka słów o pułkowniku Harrisonie. Za kilka dni miał obchodzić swoje czterdzieste urodziny. Świętowaliśmy je zresztą w czasie pierwszego etapu naszego lotu. Był żonaty i miał dwoje dzieci. We wszystkich opiniach podkreślano zwłaszcza jego uprzejmość oraz łatwość w nawiązywaniu znajomości. Był to mój pierwszy lot pod dowództwem pułkownika Harrisona. Przygotowania potwierdziły wszystkie dane o jego charakterze. Przeprowadzony przed startem wspólny test sympatii wypadł pomyślnie.

Sir, proszę wyrazić zgodę, bym pominął pierwsze czterdzieści dni lotu. Przebiegały zwyczajnie, zarówno gdy chodzi o realizację technicznego programu, jak i stosunki międzyludzkie. O szczegółach informuje automatyczne nagranie na taśmie w czasie przepisowych kontroli. Czterdziestego pierwszego lub czterdziestego drugiego dnia lotu odniosłem wrażenie, jakoby w zachowaniu pułkownika nastąpiły drobne zmiany. Mieściły się w granicach dozwolonej tolerancji odchyleń od normy etologicznej. Stąd też nie poświęcałem im przesadnej uwagi ani nie przekazałem — tym samym — meldunku do operacyjnej centrali.

Dziś oczywiście wiem, że w ten sposób zapoczątkowany został późniejszy rozkład osobowości i sposobu bycia pułkownika Harrisona. Symptomom tym chciałbym więc poświęcić większą uwagę, i to zarówno ze względu na logikę narracji, jak i naukową analizę psychologiczną.

Początek, jak starałem się zaznaczyć, wyglądał dość niewinnie. Pułkownik Harrison zapytał mnie między innymi, co sądzę o solidności i wytrzymałości naszych statków kosmicznych. Odpowiedziałem zgodnie z prawdą, iż moje zaufanie do naszych programów i stosowanej w związku z tym aparatury jest bezgraniczne. Pułkownik Harrison zapytał mnie, jak zachowałbym się w przypadku poważnego defektu. Odpowiedziałem, znów oczywiście zgodnie z prawdą, że wolę nie myśleć o takim defekcie. Gdyby jednak nastąpiło uszkodzenie, wykorzystałbym pierwszorzędne środki naprawy, co do skuteczności których jestem głęboko przekonany. Potem pułkownik Harrison usiłował wywnioskować, jak zachowałbym się w przypadku awarii. Początkowo przypuszczałem, że pułkownik pragnie w ten sposób sprawdzić moją charakterologiczną spójność. Jest to sposób, którego regulamin pokładowy wprawdzie nie wyklucza, ale i nie wymaga. Dopiero po kilku dniach nieustępliwych jak i intensywnych rozmów zorientowałem się, że pułkownik Harrison nie mnie pragnął sprawdzić, lecz siebie samego.

To odkrycie wytrąciło mnie z równowagi. Pomyślawszy o skutkach, zorientowałem się natychmiast, że mogły być niepokojące. Regulamin pokładowy zobowiązywał mnie rozeznać się, skąd bierze się wadliwe zachowanie pułkownika Harrisona. Kontynuowałem zatem rozmowę, nie zmieniając przy tym mego zachowania. Udając zainteresowanie wydobyłem z pułkownika dalsze zdradzieckie wypowiedzi.

Wyznał bez ogródek, że tęskni wprost za czymś niezwykłym. Pragnął, by wydarzyło się coś takiego. Uzasadnił to w ten sposób, że całkowite unormowanie naszego życia w ogóle, jak i życia pilota kosmicznego w szczególności, nie zadowala go. Opowiedział mi, jak doszło w młodości do podjęcia decyzji o aktywnej służbie w Kosmicznej Centrali. Głównym motywem była chęć doznawania przygód. Rzeczywistość tymczasem dała mu wszystko, tylko nie przygody. Zasadnicza treść jego działalności, powiedział Harrison, to tępa realizacja programów, nierzadko z nudów się wywodząca.