Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

– Wiem, kochanie, wiem. Gdyby tylko chcieli cię wysłuchać. Gdyby więcej kobiet stało na czele zachodnich i arabskich nacji, do czegoś podobnego w ogóle by nie dochodziło, a na świecie panowałby pokój, wolność i radość. Trzeba było pojmać Bin Ladena w tej jaskini. Dostałabyś dwadzieścia pięć milionów i mogłabyś rozpocząć własnąkampa nię prezydencką.

– Wiem, że mi nie wierzysz – powiedziała Olivia ponuro. – Ale Osama Bin Laden naprawdę był w tej jaskini. Przekonasz się sam, jak tylko osuszą aparat.

– Na pewno dostaniesz coś za Feramo i resztę. Nie będzie to cała działka, bo pracowałaś jako agentka. Ale myślę, że będziesz mogła sobie kupić tyle niewyobrażalnie niewygodnych butów, ile tylko będziesz chciała.

Olivia naciągnęła na siebie prześcieradło i zapatrzyła się na połyskujące w dole światła miasta.

– Scott?

– Słucham cię, mój sokole, moja ty pustynna żabko.

– Zamknij się. Wciąż nie daje mi spokoju, że oni planowali coś jeszcze. Mam przeczucie, że zrobią coś w Los Angeles. I to niedługo.

– Wiem, ale na pewno nie dowiesz się tego, gapiąc się bezmyślnie w przestrzeń. Musisz się przespać. Oprzyj tu swoją główkę, a do całej sprawy wrócimy jutro. Co ty na to?

– Ale… – zaczęła, on jednak przyciągnął ją do swojej silnej, wspaniale umięśnionej męskiej piersi.

„Mężczyźni nie są mi do niczego potrzebni…”, przypomniała sobie, gdy zamknął ją mocniej w uścisku, dając poczucie ciepła i bezpieczeństwa. „A tam, chrzanię to…”, doszła do wniosku, kiedy położył się na niej i ponownie zaczął całować.

Salę operacyjną bezpiecznego domu wypełniały komputery, systemy łączności oraz plątanina kabli i przewodów. Pomiędzy tym wszystkim kręcili się mężczyźni bez marynarek, usilnie starając się sprawiać wrażenie, że są na kompletnym luzie, a ten głupi świat tylko nuży ich i męczy. Pośrodku całego tego zamieszania Olivia Joules siedziała bez ruchu, w skupieniu wpatrując się w duży monitor komputera. Kimberley, Michael Monteroso, Melissa od PR, nauczycielka wymowy Carol, bezrobotny aktor łamane przez pisarz Travis Brancato, reżyser bez kwalifikacji Nicholas Kronkheit, boski czarnoskóry instruktor nurkowania Winston plus wszyscy ci członkowie „aktorskiej” świty Feramo, których udało się namierzyć, zostali zgarnięci i przewiezieni do miejscowej siedziby CIA, gdzie ich przesłuchano i gdzie wciąż jeszcze przebywali w areszcie. Olivia przez dobre kilka godzin przeglądała taśmy wideo z ich przesłuchaniami, tnąc, sklejając i robiąc notatki. W końcu nabrała przekonania, że odpowiedź jest już blisko, i znieruchomiała, myśląc intensywnie.

– Wiem już, jak to było z Surayą.

Psiakrew. Zirytowana podniosła wzrok i miejsce irytacji zajęło pożądanie. Scott Rich, z odpiętym guzikiem pod szyją i poluzowanym krawatem, stał oparty o framugę drzwi. Ogarnęło ją przemożne pragnienie, by podejść do niego i zedrzeć z niego całe ubranie.

– Co? – spytała.

Napotkawszy jego spojrzenie, szybk odwróciła wzrok.

Znajdowali się w tym wspaniałym wczesnym stadium miłosnego upojenia, kiedy nikt poza nimi nie miał jeszcze o niczym pojęcia. Co prawda, w bezpiecznym domu CIA trudno było mieć co do tego absolutną pewność, ale czyż oboje nie byli uznanymi mistrzami podstępu?

– Suraya Steele pracowała dla Al-Kaidy od dziesięciu lat.

– Nie! – wykrzyknęła Olivia. – Dziesięć l a t?

– Al-Kaida zwerbowała ją, kiedy miała dziewiętnaście lat. Kręciła się po Paryżu, szukając pracy modelki i/lub bogatych mężczyzn. Nie wiemy dokładnie, kto się z nią skontaktował, ale na pewno ktoś z wysoko postawionych. Dawali jej mnóstwo pieniędzy, podkreślam m n ó s t w o, i to z góry.

– Co by tłumaczyło Gucciego i Pradę.

– Słucham? Studiowała dramat i środki masowego przekazu na Lampeter University. Układ polegał na tym, że miała przenieść się na arabistykę, a potem spróbować dostać się do Foreign Office, a docelowo do MI6. Brzmi to jak naiwna bzdura, ale najwyraźniej się udało. Dam sobie głowę uciąć, że będzie z tego grubsza afera w waszych służbach bezpieczeństwa. Każda agentka poniżej siedemdziesiątego piątego roku życia najbliższe trzy miesiące spędzi na intensywnych przesłuchaniach.

– Mój Boże. Polecą głowy. Jak to możliwe, że jej nie namierzyli?