Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— Nie — zaprzeczył Dirk. — Nikt o tym nie wiedział. Z pewnością nikt nas nie śledził. Może po prostu zgadli. W końcu to był najlogiczniejszy wybór. Życie w Wyzwaniu było wygodniejsze niż w jakimkolwiek innym mieście. Łatwiejsze. No wiesz.

— Tak, wiem. Ale nie wierzę w twoją teorię. Pamiętaj, t’Larien, że my z Garse’em również się nad tym zastanawialiśmy, kiedy zawstydziłeś nas, uciekając z kwadratu śmierci. Doszliśmy do wniosku, że Wyzwanie jest najoczywistszym wyborem i w związku z tym najmniej logicznym. Bardziej prawdopodobne wydawało się, że polecicie do Musquel i będziecie się żywili złapanymi rybami albo że Gwen będzie dla was szukała żywności w lasach, które tak dobrze znała. Garse zasugerował nawet, że mogliście po prostu ukryć autolot i schować się w jakiejś innej części Larteynu, gdzie będziecie śmiać się z nas w kułak, gdy my weźmiemy się do przeszukiwania całej planety.

Dirk poruszył się nerwowo.

— Tak. To chyba był głupi pomysł.

— Nie, t’Larien, tego nie powiedziałem. Jedynym głupim pomysłem byłaby ucieczka do Miasta w Bezgwiezdnym Jeziorze, gdzie aż się roiło od Braithów. Wyzwanie było subtelnym wyborem, bez względu na to, czy taki był właśnie wasz zamiar. Z pozoru tak błędnym, że aż w rzeczywistości trafnym. Rozumiesz? Nie wyobrażam sobie, by Braithowie mogli was odkryć drogą dedukcji.

— Możliwe — mruknął Dirk. Zastanawiał się przez chwilę. — Dowiedzieliśmy się o tym dopiero wtedy, gdy Bretan do nas przemówił. Pamiętam, że… no cóż, on nie sprawdzał teorii. Wiedział, że gdzieś tam jesteśmy.

— Ale nie masz pojęcia skąd?

— Nie mam.

— W takim razie będziemy musieli żyć w strachu, że Braithowie mogą nas tu znaleźć. Jeżeli nie zdołają powtórzyć tego cudu, będziemy bezpieczni. Uświadom sobie jednak, że nasza pozycja jest dosyć trudna. Mamy dach nad głową i niewyczerpane zapasy wody, ale właściwie nie mamy nic do jedzenia. Nasza ostateczna ucieczka… musimy jak najszybciej dotrzeć do kosmoportu i opuścić Worlorn. Doszedłem do wniosku, że nasza ostateczna ucieczka będzie bardzo trudna. Braithowie będą na nas czekali. Mamy mój pistolet laserowy i dwa myśliwskie lasery, które znalazłem w autolocie. A także sam wehikuł, uzbrojony i solidnie opancerzony. Zapewne należy do Rosepha high-Braitha Kelceka…

— Prawdopodobnie można jeszcze uruchomić jeden z wraków stojących na parkingu — wtrącił Dirk.

— W takim razie mamy dwa autoloty, na wypadek gdybyśmy ich potrzebowali — stwierdził Vikary. — A przeciwko nam są łowcy z Braithu. Żyje jeszcze co najmniej ośmiu z nich, zapewne dziewięciu. Nie jestem pewien, jak poważnie zraniłem Lorimaara Arkellora. Niewykluczone, że go zabiłem, ale raczej w to wątpię. Braithowie zapewne mogą wzbić się w powietrze ośmioma autolotami jednocześnie, jeśli tylko zechcą, choć bardziej zgodne z tradycją jest latanie parami, jako teyn i teyn. Każdy wehikuł jest opancerzony. Mają zapasy, moc, prowiant. Przewagę liczebną. Ponieważ jestem teraz bezwięzowcem i zdrajcą kodeksu, niewykluczone też, że przekonają Kiraka Redsteela Cavisa oraz dwóch myśliwych ze Związku Shanagate, by przyłączyli się do łowów na mnie. Na koniec, jest też Garse Janacek.

— Garse?

— Mam nadzieję, modlę się o to, że wytnie świeciki z bransolety i wróci na Dumny Kavalaan. Będzie pogardzanym samotnikiem, noszącym puste żelazo. To nie jest łatwy los, t’Larien. Okryłem hańbą jego i Ironjade. Przykro mi, że sprawiłem mu ból, ale mam nadzieję, że tak właśnie się stanie. Bo, wiesz, istnieje też inna możliwość.

— Inna?

— Może przyłączyć się do łowów na nas. Nie opuści Worlornu przed przybyciem gwiazdolotu, a to jeszcze sporo czasu. Nie wiem, co uczyni.

— Z pewnością nie przyłączy się do Braithów. To jego wrogowie. Ty jesteś jego teynem, a Gwen jego cro-betheyn. Nie wątpię, że może pragnąć zabić mnie, ale…

— Garse jest lepszym Kavalarem ode mnie, t’Larien. Zawsze tak było, a tym bardziej teraz, bo po tym, co uczyniłem, w ogóle już nie jestem Kavalarem. Dawne zwyczaje również od teyna zdrajcy kodeksu wymagają, by zadał mu śmierć. Jednakże tylko najsilniejsi potrafią to uczynić. Dla większości więzy żelaza i ognia są zbyt potężne. Dlatego pozwala się, by w spokoju oddali się żałobie. Ale Garse Janacek jest bardzo silnym człowiekiem, pod wieloma względami silniejszym ode mnie. Nie wiem. Nie wiem.

— A jeśli to zrobi?

— Nie użyję broni przeciw Garse’owi — oznajmił ze spokojem Vikary. — Jest moim teynem, bez względu na to, czy nadal uważa mnie za teyna. I tak już wyrządziłem mu wystarczająco wielką krzywdę. Zawiodłem go, okryłem hańbą. Przez większą część dorosłego życia nosił z mojego powodu bolesną bliznę. Kiedyś, gdy byliśmy młodsi, pewien starszy mężczyzna poczuł się urażony jednym z jego żartów i wyzwał go. Walczyliśmy parami teynów w trybie jeden strzał. W swej dosyć ograniczonej mądrości przekonałem Garse’a, że wymogi honoru zostaną spełnione, jeśli wystrzelimy w powietrze. Tak też zrobiliśmy, czego później żałowałem. Tamci postanowili udzielić Garse’owi nauczki w kwestiach honoru. Mnie nic się nie stało, on natomiast został okaleczony przez moją głupotę. Mimo to nigdy nie czynił mi wyrzutów. Kiedy pierwszy raz rozmawiałem z nim po pojedynku, nim jeszcze wrócił do zdrowia, powiedział mi: „Miałeś rację, Jaantony, rzeczywiście celowali w powietrze. Szkoda tylko, że chybili”.